Our house is a very very very fine house - 8

Zoals we al eerder berichtten, nomaden, gaat het met de geplande oplevering van Het Huis niet helemaal naar wens.
Al vanaf het begin is de prognose eind juni - begin juli geweest, maar sinds kort is daar ernstig van afgeweken. Er wordt nu gesproken over week 36 t/m 38.

Dat is vooral jammer omdat wij onze zomervakantie bestemd hadden voor klussen en verhuizen. Helaas kunnen we de vakantie niet verzetten aangezien bewegende in het onderwijs werkt, en daar doet men niet aan vakanties buiten de daarvoor aangewezen perioden...

Wie weet gebeurt er tussendoor een klein wonder. Naar het schijnt wordt er nog steeds onderhandeld tussen de projectontwikkelaar en de nutsbedrijven. We wachten het maar af!

Voor nu: een paar recente kiekjes. Aangezien we Het Huis niet meer in kunnen, zult u het moeten doen met zoekplaatjes waarvoor de respectievelijke fotografen zich regelmatig in ongemakkelijke houdingen moesten manoeuvreren!



Bij de tuinhuizen is men begonnen met het markeren van de tuinen.



Onze parkeerplaats krijgt donkergrijze klinkers.



Een raam naast de voordeur en een traphekje op de eerste verdieping!



Het raam weerspiegelt uw reporters ter plaatse...



Keu-ken!



Dit is niet onze berging (die zat op slot), maar die van buurmannen R. en T. Achterin loopt ie nog een stukje de bocht om naar rechts.

Keeske's pogingen

Ik vond deze wonderbaarlijke uitvoering wel erg mooi...

Nooit van gehoord...Antony...: nu moet ik hem eigenlijk elke dag wel een keer zien/horen, met deze uitvoering van Leonard Cohen - If it be your will

Keeske kookt Troepsla

Terugkijkend was het een beetje armoe-eten. Buurkinderen van doctoren enzo hadden er alvast nooit van gehoord. Mijn moeder was gelukkig zéér inventief wat eten betrof en maakte vaak de door Adriana aangehaalde Troepsla.
De naam komt van Adriana's vader, wij noemden het eerst gewoon: gestampte sla.
J. vond het meer een troep met sla, en zo is een woord de familie ingegaan.

Recept Troepsla
Benodigdheden:
aardappels, sla, azijn, boter, water en eieren.

Bereidingswijze:
- kook de aardappels tot ze goed gaar zijn
- was de sla goed
- kook een aantal eieren*, afhankelijk van het aantal personen
- laat in een pannetje water aan de kook komen en doe daar een klont boter bij
- in een kopje wat maizena doen, en azijn erbij, dan goed omroeren

Als het water in het pannetje kookt en de boter gesmolten is, het spul maizena/azijn toevoegen en blijven roeren, totdat het een beetje gaat stijven: voilá de saus!

Aardappels, sla en een deel van de saus door elkaar heen mengen, tot je een stamppot krijgt.

* De eieren kun je per persoon geven, of door de stamppot heen doen.

In beide gevallen: Eet smakelijk!

P.S. Als er een Lezert is, die doet gaat doen, vertel me wat je ervan vond!

Soms zijn er vragen zonder antwoorden

Binnen drie weken zijn twee bekenden van ons overleden. Het overlijden van een bekende is natuurlijk altijd een verdrietige gebeurtenis.
Waren deze twee diep in de negentig geweest en op een ochtend niet meer wakker geworden na een mooi en lang leven, dan was dat verdrietig maar meer ook niet. Voor onze bekenden liep het wat anders.

E., de tante van mijn schoonzus N., was naar het Griekse eiland Thassos vertrokken. Elk jaar ging ze daar een week eerder dan haar man naar toe, om een taalcursus te doen. Later voegde hij zich dan bij haar om samen van een vakantie op hun geliefde eiland te genieten. Ooit wilden ze er gaan wonen, en E. leerde elk jaar meer van de Griekse taal.
Wat er precies gebeurd is, zullen we nooit weten. E. is door haar medecursisten gevonden in de badkamer van haar appartement. Waarschijnlijk zat er een bloedprop daar waar ie niet hoorde. Haar man zou een dag later afreizen voor hun vakantie.

Op de middelbare school zat ik in de klas bij J. Na ons eindexamen kwam ik haar nog sporadisch tegen.
Toen wij Het Huis kochten, bleek dat J. en haar partner R. een van de tuinhuizen in hetzelfde project hadden gekocht. We kwamen hen tegen op de kopersbijeenkomsten, en R. was inmiddels samen met een van onze buurmannen uitgeroepen tot kascommissie.
Verleden week kreeg R. een hartinfarct. Het was goed raak, hij moest gereanimeerd worden en werd daarna in slaap gehouden omdat men vreesde voor zwaar hersenletsel. Afgelopen vrijdag is hij overleden.

Waren deze twee diep in de negentig geweest en op een ochtend niet meer wakker geworden na een mooi en lang leven, dan was dat verdrietig maar meer ook niet.
E. en R. waren allebei in de veertig. Allebei bezig met hun plannen en dromen, vooruitkijkend, bouwend aan de toekomst. Het was blijkbaar niet de bedoeling.

bewegende luistert... (2)

Bonnie 'Prince' Billy & Matt Sweeney - Superwolf
Drag City / Domino, 2005



Alweer twee jaar geleden uitgebracht, blijft dit een juweeltje voor de liefhebber van duistere muziek. Ook al schijnt de zon buiten op zomerse sterkte, met dit album op uw grammofoon wordt het als vanzelf herfst.

Bonnie 'Prince' Billy is het alter-ego van singer/songwriter Will Oldham, de man die het dragen van een slecht bijgehouden baard, ditto kapsel en kleding tot een kunst heeft verheven. Laat het duidelijk zijn dat alle glamour van de muziekindustrie meneer Oldham voorbij is gegaan. What you see is what you get. En wat je krijgt is broos en breekbaar. Ik geloof niet dat er veel fans jaloers zijn op zijn stemgeluid, die bij vlagen uit de maat of uit de toon is. Maar zijn gebroken en soms overslaande stem leent de sombere teksten een magisch aura van niet gegrepen kansen en voorbije liefdes.

Voor dit album werkte Will Oldham samen met gitarist Matt Sweeney. Matt Sweeney is een kleine bekende uit de indie muziekscene als gastmuzikant en zanger bij verschillende bands. Zo figureerde hij in de band van Smashing Pumpkin Billy Corgan, Zwan, speelde hij bass in Guided by Voices en Yo La Tengo. Zelf op Johnny Cash's laatste album mocht hij wat nootjes meepingelen.

Superwolf is een zacht en subtiel spel tussen Oldham en Sweeney. Sweeney gevoelige snarenwerk wordt gecomplementeerd met Oldham's teksten over de dood, de liefde en zijn penis. Verder hoef ik daar niet veel woorden aan vuil te maken, u kunt uw eigen mening goed zelf opmaken na het bekijken van het bovenstaande videoclipje.

Wat me vandaag zoal bezig houdt.

Allereerst, nomaden, sta ik even stil bij het overlijden van een bijzonder mens. Een verhaal maak ik er hier niet van, daarvoor verwijs ik jullie naar de baron en Lennard. En ook naar het condoleanceregister dat Lennard heeft geopend voor Paul.

Verder zijn er wat minder leuke berichten betreffende Het Huis. De prognose voor de oplevering is maandenlang half juni, begin juli geweest. Het ziet er nu echter naar uit dat er een vertraging van een week of tien (!) op gaat treden...
Aan de bouwert ligt het niet, die is lekker op schema. Voor zover we kunnen zien (even stiekem het terrein op of in het huis naar binnen wippen is er, sinds de komst van de bewaker en het plaatsen van het slot in de voordeur, niet meer bij) zijn de plafonds en muren afgewerkt, staan er hele grote dozen met als inhoud een keuken in de woonkamer en hebben we in plaats van planken een raam naast de voordeur.

Echter, de projectontwikkelaar is vergeten de nutsbedrijven op tijd in te schakelen. Dat is best wel dom, want een ander nieuwbouwproject hier vlakbij kampte eerder met hetzelfde euvel en ook dit project komt uit de koker van deze ontwikkelaar. Je zou denken: leer van de gemaakte fouten!
Momenteel is de projectontwikkelaar nog hevig in onderhandeling met Eneco, dus wie weet wordt de schade beperkt. Wordt vervolgd!

Voorts kan ik u melden dat ik vandaag een afrondend arbeidsvoorwaardengesprek heb gevoerd met mijn nieuwe werkgever: per 1 juli ben ik er in dienst!
Vorige week heb ik mijn huidige baan opgezegd, dus daar zit ik nu mijn laatste weken uit. Volgende week vrijdag werk ik daar voor het laatst, want twee weken vrij voordat ik met mijn nieuwe baan ga beginnen leek me een wijs plan!

Kortom, nomaden, never a dull moment in huize Adobes. Ik ga me nu maar eens op last-minute reisjes naar Ergens storten. Als Het Huis echt tien weken later wordt opgeleverd, ben ik daar liever onder een buitenlandse zon gefrustreerd over dan op een steenworp afstand...

Voltooid Verleden Tijd (1)

Zeer gewaardeerde Lezert,

Ik heb van die momenten, dat ik terugkijk naar mijn jeugd. Dat mag, als je mijn leeftijd hebt. Dan kom ik tot rust, als ik terugdenk aan die lange dagen van weleer, toen het toegestaan was, om een paar uur, of een dag te niksen... Geen haasten, geen dertien hobbies, geen honderd verplichtingen, geen televisieprogramma's, die je gezien moét hebben...
Ik koester die momenten!

Heeft U dat ook, Lezert?

------------------------


Het is een zondagmiddag, rond de klok van één uur.
Het jaar is 1960, of 1961...
De plek is een huis op de dijk in een klein dorpje onder de rook van Rotterdam, bij Noordoostelijke wind wel te verstaan...

Met zijn achten zitten wij aan tafel om van de warme middagmaaltijd te genieten. Een warme maaltijd, zodat mijn moeder voor dat hele gezin niet de hele middag in de keuken hoefde te staan.
In de ochtend was zij al naar de kerk geweest, en luid zingend was zij aan de slag gegaan.
Zo had zij de middag voor haarzelf en kon zij wat meer uitgerust op maandagmorgen om 05:00 op om de was van een week van dat grote gezin te doen.

Na het nieuws werd de toestand in de wereld besproken door mr. G.B.J. Hilterman. Soms werd ik daar wel eens ongerust van als zijn zware basstem de communisten verfoeide.

Daarna ging de oude radio op de zender van Radio Luxemburg, want daar werd de Top - 5 van Holland van die week gedraaid.

In die tijd was Nederland qua muziek sterk gericht op West-Duitsland (!) met toppers als Conny Froboess, Rex Gildo, Freddy en een Deens jongensduo, Jan & Kjeld. Nederlanders waren vertegenwoordigd door artiesten als Willy Alberti, het Cocktail Trio en Corry Brokken. Engelse muziek was er niet zoveel te horen, soms wat van Cliff Richard met of zonder Shadows. En van ene Elvis, maar dat was een amerikaan...

De Top - 5 had liedjes als "Junge, komm bald wieder", "Zwei kleine Italiener" en "Banjo Boy".
En daar was plotseling die amerikaan. HA! Wat amerikaan, er werd gewoon in het duits gezongen..totdat ik hem over een "Wooden Heart" hoorde bezig hoorde...

Ik herinner me ook het "weg-fadende" geluid van de zender, beter afstemmen was moeilijk, de zender was zo kwijt.
Het blok werd altijd afgesloten door Frans Nienhaus met een vriendelijk"Tot volgende week!"

Niet veel later was de maaltijd gedaan en ging de zender op de sport. Dan sloeg de antieke zondagsrust toe. Mijn vader ging dan de hele middag naar de sport luisteren, soms duttend in de stoel naast de radio.
Tot aan de voetbal uitslagen: Frits van Turenhout met "null - null"...

(Wordt vervolgd)

Mier

Vanmorgen gelezen in de Volkskrant: "Wetenschappers hebben in het oostelijk binnenland van Suriname 24 nieuwe diersoorten ontdekt, waaronder een fluorescerende paarse kikker, zes vissen, twaalf kevers en één mier." Kijk, nomaden, voor mij is dat niet echt nieuws. Ik heb die Surinaamse mier al jaren op ons balkonnetje lopen. Gewoon vierhoog achter kruipt er bij ons een zeldzame mier, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Ik laat ze nu nog even genieten van het nieuwtje, maar morgen zal ik toch echt de Volkskrant uit haar droom moeten helpen. Dit is hem:



*Om privacyredenen is deze foto gefingeerd. Elke gelijkenis met een mier, dood of levend, berust geheel op toeval.