Adobes Verzoekhoek - Voor bewegende

Vanessa

Pas op: BREEKBAAR!

Okay, okay, ik heb ooit gezegd dat ik niet wilde loggen over frustraties uit het dagelijks leven. Maar vandaag heb ik even zin in een heerlijke 'rant log'. U kunt nu nog dit internetvenster sluiten. U leest nog steeds hè? Ik heb u gewaarschuwd!

Adriana woont in een leuk appartementje in de grote stad R. Grote stad R. heeft net zoals andere grote steden driftig voetballende jongetjes* en hangschorriemorrie. Het leuke appartementje heeft ook een kelderraam. Een mooi groot draadglasraam waar wij erg trots op zijn. Als we gasten hebben laten we altijd met glinsteroogjes ons mooie kelderraam zien.
Helaas, het onvolprezen raam is vaak het doelwit van gemiste schoten op het doel dat onze kelderdeur is. Na ontelbare vervangen kelderramen in de hele wijk, besloot de huurvereniging dat een aannemer nog eenmaal het glas zou vervangen en stalen profielplaten zou monteren zodat het glas niet meer vernield kon worden. Een mooie brief volgde en sinds drie weken hebben we weer een kelderraam om trots op te zijn.
Maar... u raadt het al: de beschermende platen bleven uit. De dag van montage sprak Adriana al de profetische woorden: 'Dat raam blijft nooit lang heel'. En haar woord is de waarheid.

Sinds woensdagnacht zitten we met een uitnodiging voor inbrekers in de vorm van glasscherven, alleen nog bijeen gehouden door het veiligheidsdraad. Klachten van ondergetekende afgelopen vrijdag werden weggewuifd, omdat de dienstdoende verantwoordelijke er pas maandag weer zou zijn. Hij zou terugbellen... (ja, en ik geloofde dat).
Een noodreparatie was op vrijdag ook niet mogelijk. (Waarschijnlijk geldt bij de huurverening de wiskundige vergelijking 'vrijdag = weekend'). Dus in het weekend werd het kleine gat nog even vergroot door nieuwe ballen.

Deze ochtend probeer ik opheldering te krijgen over de reden dat de nieuwe platen niet geplaatst zijn en over een noodvoorziening voor het gapende gat. Vanaf vandaag zal de huurvereniging door het leven gaan als het kastje, en de reparatiedienst als de muur. De glaszetter is in dit sprookje het kluitje. En als u mij wilt verontschuldigen ga ik nu even het riet bezoeken.

* voetballende meisjes vernielen geen ruiten, hebben wij emperisch aangetoond vanaf ons balkon.

Begint u maar met rennen

In tegenstelling tot van bewegende, hou ik niet van bewegen. Een stevige wandeling kan ik nog net waarderen, maar dan houdt het ook op. Sporten zuigt, wat mij betreft. Dat is niet altijd zo geweest hoor. Mijn moeder deed me, toen ik nog heel klein was, op ballet. Dat was niet zozeer uit sportieve overwegingen, maar ik was nogal een Houten Klaasje. Een tikje motorisch gestoord, zeg maar. Daarbij had ik ook nog een scheef ruggetje. Kortom, er moest bewogen en geoefend worden.
Ballet ging na een aantal jaren vervelen en ik mocht op turnen. Dat heb ik een flinke tijd volgehouden, en zelfs op een behoorlijk niveau. Daarna volgden stijldansen (u mag nu even lachen ja), fitness, een beetje skiën en aquajoggen. O ja, en twee keer op zaterdagochtend lamlendig baantjes trekken in het Sportfondsenbad met vriendin J. De derde zaterdagochtend gingen we winkelen.

De laatste beproeving was een jaar of twee geleden, toen ik met schoonzus N. een proefles Tae Bo volgde. Het was voor beginners en echt helemaal niet zwaar, zo was ons verzekerd. Halverwege de les had ik een knalrood hoofd, ik hapte piepend en hijgend naar lucht en was ervan overtuigd dat ik een hartaanval zou krijgen. Als dit het beginnersklasje was wilde ik wel eens zien hoe de les voor gevorderden eruit zag! Het bleef bij de proefles en eens te meer was bewezen dat sporten geen ruk aan is.
Los van het feit dat ik de conditie van een wijkagent heb, is er ook een kilootje of tien teveel van mij naar mijn smaak. En dat is nog een voorzichtige schatting, want ik doe niet meer aan weegschalen. Als ik zin heb om mezelf een beetje te pesten ga ik vakantiefotoos van vijftien jaar en vijftien kilo geleden kijken. En vervolgens weemoedig zuchten en zachtjes klagen.

Collega's S. en G. hebben me vandaag zo gek gekregen. Nadat ze een half uur op me ingepraat hadden, heb ik me opgegeven. Mijn werkgever organiseert namelijk samen met deze hulpvaardige Nike-mensen een serie trainingen voor het personeel. Niet op zaterdagochtenden zoals de website vermeldt, onze op maat gemaakte zes keren zijn op dinsdagavond. En we hoeven niet eens eerst schoenen te kopen!

Ik lijk wel niet wijs. Het lukt vast niet. Ik ben benieuwd. Het gaat vast lukken. En ik ga het nog leuk vinden ook. Of niet. Ik houd u op de hoogte!

Een druk hoofd - update

Een maand of twee terug vertelde ik over mijn drukke hoofd. En dat ik er, na jaren van ontwijkend gedrag, uiteindelijk schoorvoetend mee ingestemd heb om daar medicatie voor te gaan gebruiken. Met mijn kont nog stevig tegen de krib ben ik begonnen met mijn halve pilletje per dag. Een klein, neutraal wit tabletje met een doorsnede van 8 millimeter, en dat dan ook nog eens door de helft? Ik moest het eerst maar eens zien.
Na een paar weken, en een flink deel van de op de bijsluiter vermelde bijwerkingen ondergaan te hebben, meende ik toch zowaar enige rust onder mijn schedeldakje te bespeuren. Na rijp beraad met mezelf kwam ik tot de conclusie dat dat nog niet mogelijk kon zijn, en dat ik het vermeende effect alleen maar heel erg graag wílde constateren.

Rond die tijd besloten Professor Zuurbekje, zoals we mijn pillenvoorschrijvende psychiatrice inmiddels betitelden, en ik dat nu de bijwerkingen aardig gezakt waren ik de dagelijkse dosis op kon gaan voeren naar een heel pilletje. Bij voorkeur 's ochtends in zijn geheel in te nemen. Dat heb ik geweten! Op mijn werk keek ik voornamelijk suffig rond. Een langslopende collega kreeg haar groet na een half uur beantwoord. De woordenstromen van mijn cliënten aan de telefoon klonken me als een vredig gezoem in de oren. Dit werd niks zo!
Niet vies van experimenten besloot ik de tabletjes, waarvoor ik inmiddels een handig apparaatje genaamd Pillmaster had aangeschaft omdat ze ondanks het breukgleufje niet met de hand in tweeën te breken waren, te verdelen over de ochtend en de avond. Dat werkte een stuk beter. Bijkomend voordeel was dat ik 's nachts makkelijker in- en doorsliep, en dus hoe langer hoe minder naar de slaaptabletten greep.

Drie weken geleden was ik weer op medicijnconsult bij Professor Zuurbekje en het mocht van haar, de pilletjes verdelen. Zelf had ik al even het idee dat er nog wel een half pilletje per dag bij kon en voordat ik die gedachte uitsprak, opperde zij hetzelfde. Een halve 's ochtends en een hele 's avonds, is sindsdien het recept.
Het was een vreemde gewaarwording, mijn nieuwe gedachtengang betreffende de pilletjes. Hun werking was inmiddels volop merkbaar en ik stond er elke dag opnieuw versteld van wat ze teweeg brachten in mijn hoofd. Ik had een stapje bij de krib vandaan gezet.
bewegende was voor de gezelligheid (en ook omdat hij inmiddels erg nieuwsgierig was naar de Professor) mee naar het consult en hij informeerde hoe lang zij dacht dat ik de medicatie zou blijven gebruiken. Vier tot zes maanden is gebruikelijk, hadden wij gelezen. Nadat de Professor het woord jaren had laten vallen hoorde ik verder niet meer wat ze zei. Jaren, wat jaren, hoezo jaren?

Ik heb er veel over nagedacht, over die jaren. Misschien staan de jaren wel voor mijn hele leven. Ik heb me er min of meer mee verzoend. Ik sta niet meer afwijzend tegenover de pilletjes op zich. Als ik bezie wat ze voor me doen... De rust in mijn hoofd is grotendeels terug. Ook 's nachts, zodat ik inmiddels al bijna een maand slaaptablettenvrij ben. Ik heb meer overzicht in de dagelijkse gang van zaken. Op mijn werk functioneer ik weer zoals ik het graag wil.
Waar ik nog geen vrede mee heb, is het idee dat mijn rust uit een pilletje komt. Eigenlijk wil ik het zelluf kunnen en dat ik dat niet voor elkaar krijg blijft een hard stukje. Maar het komt wel goed. Denk ik.

Reünie - de voorpret

Zes jaar geleden was de laatste. Vriendin J. en ik deden zo ongeveer het licht uit en de deur achter ons op slot. Ja, het was erg gezellig! Ook al herkenden we door alle aanbouw en andersoortige vernieuwing ons vroegere schoolgebouw bijna niet meer, onze schoolgenoten van toen herkenden we gelukkig meestal nog wel.

Dankzij het vernuft van Schoolbank wist mijn middelbare school mij wederom te vinden:

Beste oud-leerling / -collega,

Zaterdag 25 juni 2005 van 20.00 - 1.00 uur organiseert naam van mijn school een reünie voor iedereen die tussen 1968 en 2004 op de naam van mijn school of nieuwe naam van mijn school gezeten heeft. De reünie wordt gehouden op het Puntjepuntjeplein. Je kunt meer informatie vinden en je aanmelden op de website.

Om zoveel mogelijk mensen te bereiken, verzoeken wij een ieder dit mailtje door te sturen naar anderen die op de naam van mijn school gezeten hebben.

Met vriendelijke groet,
De reüniecommissie

Ik denk wel dat ik ga. Ik ben dol op Trips on Memory Lane. Aan de andere kant zou ik een reünie van de kleuter- of lagere school niet zo gauw bezoeken. Maar de middelbare school, dat is toch wat anders! Na 25 juni volgt er ongetwijfeld een ooggetuigeverslag.

Wat vindt u van reünies, nomaden? Wordt u wel eens uitgenodigd door een van uw oude scholen? En gaat u er dan ook heen? Of wordt u liever niet herinnerd aan vervlogen tijden, om wat voor reden dan ook?

Gelukkig!

Dit is een stokstaartje. We waren bij hem/haar op visite in Blijdorp. Van het kijken naar stokstaartjes word je erg gelukkig. Dat is een wetenschappelijk bewezen feit. En omgekeerd zijn stokstaartjes het toonbeeld van geluk. Welke andere diertjes zie je vrijwillig midden in de savanne op een uitstekende rots gaan staan, als waren ze de ultieme tijgerhapjes?
Ik kan u vertellen: stokstaartjes doen dat omdat ze zo gelukkig zijn. Het is een beetje pissen in het gezicht van het lot. Met zoveel geluk kun je namelijk veel tarten, ook het lot dus. En dat doen stokstaartjes graag.

Vandaag kwam ik er achter dat ik ook gelukkig ben. Zo af en toe evenaar ik het stokstaartjes-niveau. Geluk zit hem voor mij in kleine dingen. En ditmaal overviel het geluk mij in de friettent. Ik kan gelukkig worden van frietjes halen voor mij en mijn lief. Dat je een jaarkaart voor de Kunsthal en het VanAbbe Museum in je zak hebt. En dat je een jaarkaart voor Blijdorp hebt. Zodat je bij de eerste zonnestralen van het jaar stokstaartjes kan gaan kijken met diegene waar je van houdt.

Adobes Verzoekhoek - Voor Marnix

Jordan

Adriana's Lekker Ding van de Maand - april

Ashton Kutcher