Adobes is jarig!

Vorig jaar op deze datum legden bewegende en Adriana voorzichtig de eerste adobe. Ze hadden nog geen idee waar het allemaal toe zou leiden.
Met z'n tweeën loggen, hoe zou dat zijn? Zouden er wel rondzwervende nomaden langs hun nog op te bouwen hutje trekken om hun eigen steentje bij te dragen? En zouden ze het leuk vinden om te lezen wat die twee te melden hebben?
Wat ook niet onbelangrijk was, zouden bewegende en Adriana er zelf de lol van in blijven zien om over allerlei grote en kleine zaken te schrijven?

Honderd-en-tien adobes later staat er een echt huis, waar velen hun eigen steentjes achter lieten. Nomaden, schuif aan bij het vuur en laten we proosten op één jaar Adobes! Iedereen is welkom om met de eigenaars het tweede jaar in te gaan.

Want bewegende en Adriana genieten er na dit eerste jaar nog steeds van!

Adriana's tegenstrijdigheden

Soms, nomaden, ben ik erg ongenuanceerd. Bij het plaatje van de Kiersmobiel moest ik daar weer eens aan denken. Zoals u wellicht weet, help ik dagelijks vele mensen met hun verzekeringszaken. Vooral voor oude mensen neem ik de tijd. Sommigen bellen eigenlijk alleen om een praatje te maken. Ik ga er voor zitten, klets een eind met hen mee en als ze ophangen met 'Dank u wel hoor mevrouw, voor het luisteren', dan ben ik tevreden.

Maar o wee als een soortgelijk ouwetje, als ik na mijn werk op weg naar huis ben, naast me op het bankje bij de tramhalte gaat zitten en haar levensverhaal begint af te steken. Of aan me vraagt: 'Komt de tram zo, mevrouw?' Ja hallo, weet ik veel, ouwe zeikerd! Ga effe op het vertrektijdenbordje kijken! Denkt u soms dat ik de dienstregeling uit mijn hoofd ken? Scheer u weg, ik heb heel de dag hard gewerkt ja!
Dat zeg ik natuurlijk niet. Maar ik denk het soms wel.

Wat ook heel ergerlijk is: de tros oude dames (het liefst met rollatoren) naast de koffieautomaat bij Albert Heijn. Ze staan er bij voorkeur als ik tegen zessen snel boodschappen wil doen. Ik probeer me met mijn karretje een weg te banen en vraag minstens twee keer of ik er langs mag, maar ze wijken geen centimeter. Pas als ik mijn stem verhef kijken ze verbaasd op. 'O gut, hahaha, ik had u helemaal niet gezien!'
Nee, dat zal niet, muts. Jullie hebben de godganse dag de tijd om hier koffie te leuten en te beppen! Moet dat nou echt persé als de werkende mensheid even het avondeten wil aanschaffen?

Zo kan ik nog legio ergernisvoorbeelden noemen. En ze betreffen heus niet alleen de senioren onder ons. Om de drie meter een bedelaar, sommige met ronduit agressieve aftroggelmethoden, ook daar wordt mijn lontje nogal kort van. Ga werken, eikel! Dat doe ik ook! Wat denk je nou, dat ik jouw verslaving ga sponsoren?
Als er echter een hulpverleenster van het Leger des Heils of het Boumanhuis voor een van deze mensen belt, meestal omdat hij/zij een gigantische betalingsachterstand heeft, ga ik heel ver om de zaak recht te breien. En echt niet alleen omdat ik ervoor betaald word.

Tegenstrijdig hè. Kent u dat, nomaden? Is uw geduld in dit soort omstandigheden ook wel eens op? Of zijn er andere momenten dat u spontaan blind om u heen zou willen slaan?

Samen in de wereld... samen in een huis

'Dit is het huis waar liefde woont
elke rechtspraak hier is die van haar en mij
dit is het huis waar liefde woont
hier zijn wij voor even... vrij'*



Vrienden,
Op een stil en plechtig moment hebben wij besloten ons leven samen voort te zetten onder een dak. Voor ons vanavond even geen wereldnieuws op TV, we zullen drinken op het kleine nieuws van de liefde. Vanaf nu verandert er alles en niets: twee eigen levens blijven eigen, maar raken elkaar aan en tevreden vergeten ze te wijken.


Deze tekst stuurde bewegende aan zijn vrienden. Adriana gaat 'm straks verzenden. Op dit moment zitten ze elkaar met grote ogen giechelend aan te kijken.

Jeugdherinneringen - Op weg naar de vakantiebestemming

(...) Ik zag ook direct de achterbank weer voor me. Wij hadden thuis een Dyane (2CV maar dan met een plat dak) en die had afschuwelijke zwartplastic stoelbekleding. Je brandde er in de zomer spontaan je reet aan, als je er al niet aan vastsmolt.
Mijn vader, die creatieverd, legde dan een opengeritste slaapzak op de achterbank zodat mijn broertje en ik niet binnen twee minuten derdegraads brandwonden zouden oplopen.
We waren de straat nog niet uit of broertje en ik tikten elkaar de hersens al in. Over de slaapzak liep een gestikte naad en dat was het midden. ‘Jij zit op mijn helft!’ ‘Jij hebt meer slaapzak dan ik!’ Jaja. En dan waren we nog niet eens begonnen met overgeven wegens zeer rap leeggevreten snoepzak.

Bovenstaande typte ik zojuist bij de baron in de reageursels. Daarna verscheen er een brandend peertje boven mijn hoofd, en zie: een nieuwe rubriek bij Adobes!
Jeugdherinneringen. En dit is de eerste aflevering. Vertel eens, nomaden? Welke herinneringen brengt de reis naar de vakantiebestemming bij u boven?

Lennard & Friture 't Hofke

Stelt u het zich eens even voor:

"Het beeld opent met twee stoere mannen tegen de fritoresque achtergrond van het plaatsje E. De een is specialist Frietzaken en heeft zijn plichtstrouw al meerdere malen bewezen tijdens de wekelijkse terugkerende tête-à-tête met de goudgeel gebakken jongens. Maar vandaag zal het anders lopen... Dit maal zal hij vreemde frieten voor zijn neus krijgen op maandag, in een stad die niet de zijne is.
De ander heeft een kortere staat van dienst, en heeft de kunst geleerd van een oude wijze Aziatische man die eens per veertien dagen zijn maaltijd frituurt . 'Voel de aardappel. Leer de weg van de friet', is zijn motto. Nog in diepe contemplatie verzonken maakt hij zich klaar voor de ervaring die zijn leven zal veranderen."

Nu, ja, zo ging het dus ongeveer (niet). Wat wel gebeurde was misschien nog meer bijzonder. Twee personen, Lennard - bekend van zijn web streepje log, de boekhoudcommando's en bicat.net - en ondergetekende hebben elkaar ontmoet en het resultaat was een erg gezellige middag met friet en bier. Het was zo gezellig dat we het niet alleen hebben gehad over friet en de o-zo-wonderbaarlijke wereld van het internet en haar logjes. Tussen friet en frikandel hebben we de zaken des levens kort geschampt en vooral veel gelachen.

Het is verbazingwekkend dat dezelfde humor die doodserieus gebezigd wordt op bicat.net ook in het 'echte leven' grappig en mogelijk is. Ik had verwacht Lennard niet meer als Lennard-bij-bicat te kunnen zien, maar toch... hij blijft echt Lennard. Dus wie bang is dat het alleen maar tiepetjes zijn daar bij de baron, kan zichzelf geruststellen. Ze zijn echt! Ik durf te wedden dat de SRV-man, Paalsma, de autocorrector en Dick T. in het echt ook de SRV-man, Paalsma, de autocorrector en Dick T. zijn. Ik kan simpelweg niets anders concluderen na deze ontmoeting!

Voor een verslag van de friet zelf, en enige geinige fotootjes moet u natuurlijk op het frietlog zijn.

Meet & Friet!

Zoals u al hebt kunnen lezen op verschillende internetsites, ontmoet ik morgen de drukke baasjes Lennard, Lennard en Lennard. We gaan friet scoren op een nog geheime plek in Nederland, tot nu toe aangeduid als 'het plaatsje E.', bij de nog geheime friettent F. 't H.
De eigenaar is nog niet op de hoogte gesteld. Maar toen ik verleden week belde voor de openingstijden, reageerde hij ineens heel beleefd en correct. Ik heb hem maar in de waan gelaten dat ik van de Keuringsdienst van Waren ben.

Ik ben benieuwd hoe de heren Lennard er in het echt uit zien. Zouden ze een beetje naar frietvet ruiken? En dragen ze een shirt met vlekken, groezelig van al die frikandelvingers die er aan afgeveegd zijn? Dat wordt inderdaad heel spannend.
Natuurlijk kunt u onze bevindingen over de frietmaaltijd zelf lezen op het frietlog. En wat er gebeurt als twee Bicattianen elkaar ontmoeten kunt u zeer spoedig hier en op andere logs lezen. Ik voorzie al een prettige middag.

En nomaden, ontmoet u ook weleens uw online kameraadjes?

Intermezzo

Ik geloof dat Adobes nog officieel met zomerreces is. Althans zo voelt het als ik mij een weg baan over opblaasbadjes, struikel over lege zonnebrandflesjes en onder een strategisch geplaatste hangmat nèt nog de computer kan bereiken om te posten. Het is weer zo’n typische Nederlandse zomer waar elke inspanning net even teveel is.

Ah, nu heb ik het begrip ‘cynisme’ duidelijk uitgelegd aan de lezers, nietwaar? Eerlijk is eerlijk, het waait en het is aardig fris in R. Ik zit op de bank mijn lessen uit te denken. Zoute Rijen binnen handbereik en een potlood tussen de tanden geklemd. Momenteel ploeg ik op mijn tuffende denktractor ‘The City Shaped’ door op zoek naar aardige thema’s voor het onderwijs.

Met ingang van dit schooljaar mag ik op de planken gaan staan om te vertellen over de historie van de stad, de bouwkunst en de techniek in het algemeen. Dat zijn dus drie vakgebiedjes die ik voor mijn rekening ga nemen. Momenteel is de voorbereiding al spannend, dus ik ben heel benieuwd hoe het in het schooljaar zelf zal gaan. Maar wij houden u, zoals ik al beloofd had, op de hoogte.

Zo! Nu mag u weer terug naar uw opblaasbadje, uw parasol en de verzengende hitte van uw dakterras. Dan schenk ik nog een lauw biertje in en bedenk of we vanavond alweer de barbecue kunnen gebruiken.

Adriana's Lekkere Jo(h)n van de Maand - augustus

Jon Bon Jovi