Een jaar geleden zei mijn moeder al: 'Ga daar nou eens mee naar de dokter. Want dat is een heel rare moedervlek, die je daar hebt.' Zoals het een brave dochter betaamt gaf ik er verder geen gehoor aan. Het zou wel loslopen. Een ielig klein moedervlekje ergens op mijn rug, dat zag ik zelf niet eens.
Vanuit haar gedachtengang begreep ik de oplettendheid wel, ze was een tijdje daarvoor verlost van een basaalcelcarcinoom. Ook bewegende, komende uit een familie waarvan diverse leden regelmatig op moedervlekken gecontroleerd moeten worden, sprak zijn bezorgdheid uit. Volgens hem had ik nog meer gekke vlekkies. En een af en toe hard jeukend exemplaar op mijn been dat ik eens tot bloedens toe gekrabt had, dat kon natuurlijk al helemaal niet!
Laatst ging ik langs de huisarts voor een verzameling opgespaarde kleine klachtjes, en bedacht dat hij misschien toch eens naar de volgens mijn omgeving verontrustende moedervlekken kon kijken. Ik was er nou toch, nietwaar?
Hij was er snel uit: de vlekken die bewegende gespot had, waren allemaal in orde. Die op mijn rug echter niet. De huisarts keek nog eens extra goed door zijn vergrootglas en raadde me aan de moedervlek zo snel mogelijk weg te laten halen. 'Ik verwijs je door naar de chirurg, die snijdt mooier dan de dermatoloog.' Voor ik het goed en wel door had, stond ik buiten met een briefje voor het ziekenhuis.
Een afspraak ('Kunt u morgen?' Morgen? Tuurlijk. Hoezo, wachtlijsten in de gezondheidszorg!) was vlot gemaakt. Na een ingreepje van twintig minuten waarbij ik een toch wel ruim stukje vlees inclusief moedervlekje in een glazen potje zag verdwijnen, vertelde de chirurg dat het er allemaal goed uitzag en dat ik me vast geen zorgen hoefde te maken. Over twee weken mocht ik terug komen om de hechtingen te laten verwijderen en de uitslag te horen.
Over twee weken was afgelopen donderdag, en de dienstdoende chirurg deelde mee dat het niet zo'n onschuldig vlekkie was. De moedervlek was onder de huid aan het vergroeien geweest en bleek een voorstadium van een melanoom. Ik was er mooi op tijd bij, zei ze.
Op weg naar huis prees ik in gedachten mijn huisarts en nam me voor om voortaan naar mijn moeder te luisteren.
Rent u snel naar de dokter, nomaden? Wordt u spontaan hypochondrisch van een puistje? Of smeert u nog maar een likje Nivea op een teen die nog slechts aan een peesje hangt?
