Nog een paar uurtjes 2008

Klik voor groter!

Oom Keeske is (opge)los(t) (3)

Ter afsluiting van jullie holidays...

Oom Keeske is los (2)

Keeske kerstent weer

Oom Keeske is los (1)

Dit is een volgende aflevering in het prettige Opa-schap.



Ik blijf er naar kijken he....

Nou doei!

Vorige week had ik een verhaal over mijn oma getypt. Toen moest mijn computer overgeven en was het postje weg. Heel irritant was dat. En ik had ook geen zin om het opnieuw te schrijven. Misschien volgende maand, ter ere van haar 93e verjaardag.

Komende week zal er (behalve als oom Keeske los gaat) ook radiostilte zijn: wij gaan een weekje met vakantie! Helemaal naar België!

Voor het eerst op pad met Anna Lucie. Met de trein. De meeste nomaden weten dat wij geen auto rijden (voornamelijk wegens ontbreken van rijbewijzen), dus het wordt nogal een onderneming. Met een koffer, grote reistas-op-wieltjes, rugzak en wandelwagen inclusief kind met de tram naar Rotterdam CS en dan de trein in naar Eindhoven.

Vanaf Eindhoven moesten we eigenlijk ook nog met twee bussen, maar gelukkig heeft Anna Lucie een lieve Eindhovense opa die ons met de auto naar onze eindbestemming brengt. De eindbestemming is een Center Parcs-filiaal, en Center Parcsen hebben altijd de onhebbelijke gewoonte om in the middle of freaking nowhere te liggen!

Goed geregeld dus, en we hebben er heel veel zin in... beetje zwemmen, beetje wandelen, beetje relaxen, beetje SLAPEN... diner-arrangementje erbij en ongetwijfeld Kerstsfeer all over the place! Ho ho ho!

Voor de thuisblijvers onder u: een prijsvraagje. Onderstaande folder lag onlangs in de brievenbus, en ik moest toch echt drie keer nadenken voordat ik begreep wat er met 'kopsalei' bedoeld werd. Ik denk coupe soleil. Maar dat is saai natuurlijk, dus wie verzint er iets mooiers? Wat gebeurt er met u, nomaden, als u hier gekopsaleid wordt? De beste reactie wint de felbegeerde waardebon ter waarde van € 7,34!





Ook leuk: voor slechts 3 euro krijgt u een snor!

Enfin, maandag de 29e zijn we er weer. Rest ons u bijzonder fijne feestdagen toe te wensen (bij deze). Merry Christmas!

14 december 1959

Een mooie maand, december.
Daar was Sinterklaas, er was Kerst, er was Oudjaar. Daarbij ben ik ook op deze dag geboren, dus jarig.
Een mooie maand, december.

Ik zat op de Openbare Lagere School in dat dorpje onder de rook van Rotterdam bij noordoostenwind. Als je jarig was, mocht je voor de anderen naar binnen, en samen met de juf afspreken hoe het (kleine) deel van de verjaardag vieren zou verlopen.
Dat waren bijzondere momenten, want op dat moment wás je bijzonder, en dat op zevenjarige leeftijd, toen.

In het nog bijna donker aangesproken worden door de juf, uitgenodigd worden en mee naar binnen mogen, de lampen nog aan en het geluid van spelende kinderen buiten...

Ik heb het al eens eerder gezegd, ik was onwaarschijnlijk braaf.

De juf moest even weg, en ik stond daar in de klas te glimmen van verjaardagsschap.

Ik moest plassen.
De juf was er niet om te vragen.
Of ik mocht.

Ik durfde de klas niet uit te gaan, en keek door de deur of de juf er al aan kwam.
Niets.
De drang werd groter.
En groter.

Ik heb in mijn broek geplast, op mijn verjaardag.

Keeske kerstent

bewegende luistert (4)

Na een lange radiostilte, is er weer ruimte voor fragiele muziekfragmenten. In de serie 'bewegende luistert' verschenen al eerder deel 1, deel 2 en deel 3. Deze aflevering is geheel opgedragen aan Oom Keeske. Ik vermoed namelijk dat hij en ik dezelfde muziek waarderen. U weet dat natuurlijk niet, lieve nomaden, maar bewegende en Oom Keeske hebben elkaar nog nooit ontmoet. Adriana natuurlijk wel, en ze vertelt liefdevol over hem. Dat is voor mij al genoeg om hem in mijn hart te sluiten. Oom Keeske deze is voor u.



Bonnie 'Prince' Billy - I see a darkness
Drag City / Domino, 1999

Will Oldham is een bijzonder lelijke man, of laten we zeggen, zijn uiterlijk is geen godsgeschenk. Op deze opname is hij 29 jaar oud. Volgens de verhalen die slechts mondjesmaat in de muziekpers verschenen- hij houdt niet van interviews geven en nog minder van de schrijvende pers - woont hij in een trailer met zijn twee broers Paul en Ned Oldham. Volgens andere verhalen woont hij in een hutje midden in de wildernis die de Great Appalachian heet, en verlaat hij zelden zijn kleine gammele woning om iets alledaags te doen zoals de boodschappen of een plaatje opnemen. Diezelfde Paul en Ned begeleiden hem met enige regelmaat op zijn albums. In tegenstelling tot zijn broers klinkt Will's stem niet uitgesproken harmonisch. Nee, de met regelmaat overslaande stem kraakt en piept snerpend van tijd tot tijd. Toch heeft deze singer/songwriter het hart van ondergetekende gestolen.

Het is waarschijnlijk de bleke oprechtheid die gelijktijdig uit zijn muziek en teksten spreekt. 'I see a darkness' werd enkele jaren later door Johnny Cash voortreffelijk gecoverd. Maar het origineel van Will Oldham is brozer. De tekst vertelt het verhaal van Bonnie 'Prince' Billy die met zijn drinkebroer, zijn strijdmakker of levensvriend zijn diepste gevoelens deelt. Hoewel zij elkaar al door en door kennen, van oude verhalen en dronken overpeinzingen legt hij zijn vriend uit dat hij niet depressief of een pessimist is, maar dat hij de duisternis van de wereld ziet. Zoals de meeste mensen gelukkig kunnen worden van het staren in de vlammen van het haardvuur, kijkt hij met weemoed naar de schaduwen die het vuur op de muren werpt. Ik kan me uit de trage melodie waarop hij de woorden struikelend arrangeert voorstellen hoe dit moet voelen . Met moeite weet hij zijn vriend te overtuigen dat dit niet betekent dat hij zichzelf het leven wil ontnemen, daarvoor houdt hij teveel van alles om hem heen. Het is een verhaal van de liefde voor het wereldse, een liefde die plots overspoelt kan worden door het besef van een allesomvattende duisternis.

Waar het nummer beklijft is de hoop die Will Oldham uitspreekt: 'Well I hope that someday soon/ we'll find peace in our lives / together or apart /alone or with our wives / and we can stop our whoring / and draw the smiles inside / and light it up forever / and never go to sleep / my best unbeaten brother'. Het is de hoop op een intenst gelukzalig moment, het moment dat de wereld lijkt te gloeien van liefde en vreugde. Een hoop die Will Oldham even bedriegelijk vindt als het idee dat de wereld enkel en alleen duisternis is. En tussen die hoop aan de ene kant en de allesverzengende zwartgalligheid van het leven is er een lichtpuntje in de duisternis: 'And then I see a darkness / oh no, I see a darkness / Do you know how much I love you / cause I'm hoping some day soon / you'll save me from this darkness.'

Het is juist dit stoere mannenverdriet, dit diepe gevoel van wereldsmart dat ik zo geweldig waardeer in de - volgens conventionele begrippen - amuzikale liedjes van deze heer. Ik hoop dat Oom Keeske even zo zeer kan genieten.

Oom Keeske muziekt stemmig

Anna Lucie zet haar schoentje

Papa en mama hebben wortels en hooi in mijn laars gestopt. Ik snap niet helemaal waarom, maar het is wel leuk!



Ehhh... laat mij ook eens even controleren...



Kijk, dat groen kan eraf!



Het paard van Sinterklaas had best trek zo te zien.



En nu ligt er een pakje! Wat zou erin zitten?



Hoei, spannend! Ik zie al iets tevoorschijn komen!



Wat een lief konijn! Is die voor mij mama?



Lekker zacht... nu ga ik even duimen en knuffen hoor...

Ja, Gloria Tijd

Geen raadplaatjes dit jaar, nomaden, maar gewoon met de oude billen bloot:



Mijn mooiste kado? Een Banabox.



Gekregen van Anna Lucie. Dan kan mama een banaan mee naar d'r werk nemen zonder dat ie bruin, gebutst of in het ergste geval als bananenmoes uit de tas tevoorschijn komt!

Gloria Tijd

Issie weer!!!

Van Harte, jij en de jouwen...

De schoolfotograaf

Want zo heette dat vroeger. De term kinderdagverblijffotograaf bestaat vast niet. Enfin, vanmorgen ging Anna Lucie op de foto! Met juffrouw Lina als ondersteuning.



Eerst werd er een groepsfoto gemaakt en wij mochten er niet bij blijven. Dus gingen we maar even boodschappen doen.

Bij terugkomst bleek de foto van Anna Lucie solo nog niet gemaakt. Dan toch maar voorzichtig om het hoekje gluren. En papa in de aanslag met zijn Ipoon.
Hopelijk heeft de fotograaf een scherpere afdruk gemaakt. Maar die was ook niet overmand door trotse vadergevoelens natuurlijk.

Overpeinzingen...

Ik loop door een diffuse wolk, licht bij de vloer. Geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen of wat dit dan toch is. Ik kijk naar links en zie dat ik een stang meesleep. Aan die stang hangen allerlei dingen met draden naar mij toe.
Wat is dit nou?
Ik besluit naar België te gaan, want de wiet is daar stukken goedkoper, en als ik hier afsla, kom ik naar Chicago.
Gemurmel op de achtergrond en ik loop door, het blijft diffuus.
Tot mijn verbazing loop ik op blote voeten, als ze me maar niet aan de grens tegenhouden...
Witte wolken omringen me, ik zie geen steek, dat kan niet goed gaan...

Daar is Levensgever.

Hij staat op me te wachten.

Hij vraagt me of ik hem vertrouw. Jazeker.
Ik geef hem mijn hand, en samen stappen wij over de rand de witte wolken in.


"Meneer P.!
Meneer P.!"

"U moet naar uw bed toe! 's Nachts dwalen op de gang kan niet... en U heeft uw infuus en wondafzuiger er ook uitgehaald.
Ach meneer, kom maar mee... Ik help u wel weer naar bed hoor, kom maar..."

Vijf jaar geleden ben ik met spoed opgenomen met een gescheurde blindedarm. Later bleken er allerlei complicaties bij te zijn gekomen, en ben ik langs het randje gescheerd.

Nu zijn er op het litteken breukjes gekomen, en moet ik een hersteloperatie ondergaan. Aan de ene kant zie ik er tegen op, maar ik ben er nu stukken eerder bij en het gaat nu zoals het hoort.

Enne...
Misschien ontmoet ik Levensgever weer!

Oom Keeske muziekt morbide

Het went nooit.

Gisteren stuurden we de opa's en oma's een mailtje (inclusief foto van het kleine meisje met een Pietenmuts op) om ze uit te nodigen voor Anna Lucie's eerste Sinterklaasviering. Niets bijzonders, Anna Luus heeft het Sintconcept toch nog niet door dus hebben we een paar kleine kadootjes voor haar gekocht en ging het ons meer om een gezellig bezoekje van beide grootoudersetjes samen.

Mijn vader reageerde als volgt:

Wat betreft St.N.: die goedheiligman is eigenlijk al jaren uit ons systeem en dat willen we liever zo houden.

Tsja.

's Avonds zei ik tegen bewegende: 'Joh, misschien was het mailtje niet duidelijk... best kans dat ze denken dat wij verwachten dat ze met ik weet niet wat voor fancy stuff aan komen zetten voor haar... en dat het een urenlange kadootjes-uitpaksessie wordt... ik bel even hoor.'

Mijn vader had het inderdaad min of meer als zodanig opgevat. Toen ik hem vertelde dat dat niet de bedoeling is, leek het bezoek hem al helemaal overbodig.

'We komen wel vaker, dat hoeft dan toch niet aan Sinterklaas opgehangen te worden?'

Inderdaad, opa en oma komen om de week op zondagmiddag na half vier. We kunnen er de klok op gelijk zetten.

Ik besloot mijn poot een beetje stijf te houden. 'Joh, dat is toch leuk voor Anna Luus... dan zien jullie haar ook eens op een ander tijdstip...'

Geen goede zet van mij. 'Dat snappen we helemaal hoor, dat het leuk is voor dat kindje. Misschien doen we het wel eens.'

Langskomen op een ander tijdstip dan laat in de middag, bedoelde hij. Misschien. Wel eens.

Maar niet op zaterdag 6 december in elk geval.

Als u het zo leest is het vast allesbehalve dramatisch, nomaden. Jammer dat u het telefoongesprek niet kunt horen. De intonatie van mijn vader.

En dat het in alle mogelijk denkbare varianten al zo vaak is voorgevallen.

Ik ben er klaar mee. Net als alle voorgaande keren. Misschien dit keer wel eens voorgoed.

bBB - bewegende's Burnout Bezigheden

Ik zit nu bijna twee maanden burnout-erig thuis. Anna Pluusie vindt dat erg gezellig natuurlijk, want dan is er altijd wel iemand om mee te spelen en door geknuffeld te worden. Wat doet een mens nu zo met al die vrije tijd? Welnu, er is eigenlijk weinig vrije tijd. Alles wat normaal zó gedaan was duurt nu veel langer. Daarnaast gaat er veel tijd verloren aan opstarten, uit het raam staren en bankhangen.

Maar in de tussentijd heb ik wel ontdekt dat 'met de handen bezig zijn' meer rust in het hoofd geeft dan de voorgeschreven medicatie. Dus nu heeft de lemen hut van de Adobes een bedraad computernetwerk, hangen er gezellige lantaarns buiten en zijn allerlei klusjes geklaard. Maar naast 'nuttig' doen we ook aan 'onnuttig'. Dus is bewegende begonnen om de nerdy (of is het geeky?) hobby 'modelbouw' (ook bekend als 'fröbelen' en 'priegelberen') nieuw leven in te blazen. Het was toch zo'n 15 jaar en even zoveel acné geleden dat deze bewegende op onderdeeltjes van enkele millimeters losging. Een klein beeldverslag:



bewegende riep blij verrukt uit: "Joepie, op weg naar huis met een nieuwe aankoop!"



Er zijn toch wel genoeg kleine onderdeeltjes waarmee gepriegeld kan worden?!

Ik had u al gewaarschuwd dat dit een nerdy hobby was: fijn een stukje priegelen.

De tussenstand na zo'n twee weken arbeidstherapeutische vrijetijdsbesteding (en plm. 200 friemeldeeltjes verder).



Het eindresultaat na al die noeste edoch geduldige arbeid.

Anna Lucie heeft verkering

Hee... d'r ligt een vreemde vent in mijn box...



Ehm, hallo? Ik ben Anna Lucie. En hoe heet jij?



Max? Leuke naam!



Dat wordt wel wat met ons, Max...

Breekbaar

Bij gebrek aan meiden met kindjes van Anna Lucie's leeftijd om me heen, vertoef ik met enige regelmaat op Babybytes. Leuk, bij tijd en wijle erg leerzaam en vooral veel herkenbare verhalen!

Ik hoef de webloggers onder ons niet te vertellen dat de lijn tussen de echte en de virtuele wereld dun is, en dat deze werelden soms in elkaar overvloeien. Op Babybytes worden tips, gebeurtenissen en ervaringen uitgewisseld, er wordt gejuicht en geklaagd, gelachen en gehuild. Het is een mini-samenleving.

En net als in de echte samenleving gebeuren er soms afschuwelijke dingen. Vorige week zondag schreef I. dat de dag haar eindeloos leek. Rotweer, haar man had midden op de dag een hockeywedstrijd en ze had nergens zin in. Ja, riepen wij instemmend, echt zo'n saaie zondag waar geen eind aan lijkt te komen.

Een paar uur later kregen we van I. onderstaand bericht.



Haar man. Vader van hun acht maanden oude zoontje.

Of: hoe binnen een paar uur nadat je elkaar gedag hebt gezegd, je leven volkomen op z'n kop staat. Onvoorstelbaar.

We steunen haar in het virtuele waar we kunnen. Een van ons woont bij haar in de buurt en heeft bloemen, een boekje en een kaart van ons gebracht.

Het is mijn ergste nachtmerrie, het idee dat het ons allemaal kan overkomen. Dat er morgen iets met bewegende of Anna Lucie kan gebeuren. Er is niets voor nodig, het is in een paar seconden gebeurd. Weg. Alles is voorgoed veranderd.

Knuffel uw naasten vanavond voor u gaat slapen maar eens stevig, nomaden. En fluister zachtjes in hun oor hoe dankbaar u bent dat u ook deze dag weer samen beleefd hebt.

Deda is weer vertederd...

Oom Keeske denkt en denkt...

Beste Lezerts...
Een paar weken geleden reageerde ik op de posts Jeugd en Jeugd II.
Ik stelde mijzelf een aantal vragen, en bleef denken he...

Ik heb na veel van dat genadenk actie ondernomen, de manier waarop vinden jullie hier onder.


Lieve kinders,

Hierbij toegvoegd, als het goed is, zijn een drietal kleine verhaaltjes. (In één toevoegsel.) Twee ervan trof ik op een Blog, wat ik wel eens bezoek. Eén er van is mijn reactie op die verhaaltjes op dat Blog.

Ik heb hierbij twee vragen, omdat die eerste twee verhaaltjes mij bij tijd en wijle bezighouden.

Vraag 1.
Kunnen en of willen jullie je mening over deze verhalen vertellen?
Redenatie hierbij is, dat ik de dingen op mijn manier beleef, en dat hoeft niet de beleving van een ander te zijn.

Vraag 2.
Kunnen en of willen jullie daar wellicht ook onderling over contacten.
Redenatie hierbij is dat jullie zus en broeren zijn, en dat de scheiding onontkoombaar daarin dingen heeft veroorzaakt.

Wellicht is één ding wat veroorzaakt is een gewilde of ongewilde verwijdering. Daar zou ik dan ook wat van kunnen horen...

Mocht je denken: 'J., wat ben je toch een verdraaide softe en socio hippie' en wil en of kun je niets met deze handel, hoor ik dat ook graag.

J.

Keeske muziekt wat...

Antony - Hope there's someone

Mooi, met herkenbare tekst...

Hoera! Anna Lucie is een half!

Gefeliciteerd met je eerste halfjaardag, kaaskoekje!

Vanavond als je gaat slapen zullen we je even extra veel nommen.

En hoe is het nu met het kindje?

Goed! Anna Lucie is een actief acrobaatje, een bedachtzaam onderzoekertje, een dagdromertje en een kletskontje.



v.l.n.r. Anna Lucie en Moki

Ze kan al aardig zitten in de kinderstoel. In het wippertje gaat het beter, daar kan ze rustig een half uur in zitten zonder haar omgeving op te merken. Plukkend aan haar labeldoekje of aan de oren van Pip, in opperste concentratie.
Aan de andere kant zijn de wildste acties de beste acties. Op het aankleedkussen en onder de douche vindt ze het heel leuk om 'banaan' te doen: ze strekt met een holle rug haar hoofd naar achteren en probeert met de aldus verkregen kommahouding aan de handen van papa of mama te ontsnappen. Als iemand een gek gezicht trekt, liefst met veel en hard geluid erbij, ligt ze in een astmatische stuip van het lachen.

Ze kan (bijna) zonder knoeien een fruit- of groentehapje eten. In het lepeltje blazen of heel snel aan het lepeltje trekken is echter de bom, dus af en toe vliegen de spetters fruit-met-Liga of bruine bonen ons om de oren.
De witte puntjes van het eerste tandje zijn in haar onderkaak al maanden zichtbaar. Doorzetten doet ie nog niet, bij tijd en wijle bezorgt het tandje wel last en zijn wij in de weer met Chamodent en Dentinox (waren al die middeltjes er in onze tijd ook al, eigenlijk?) want een bijtring blieft ze niet. Net als de speen. Spenen zijn voor babies!

We zijn net een beetje aan het bekomen van alweer een virusje. Anna Lucie's boeddhabuikje verdween de afgelopen dagen als sneeuw voor de zon. Gelukkig heeft ze nog wel haar bolle wangetjes en spekdijtjes. Ze is weer bijna spuugvrij, mama gaat ook de goede kant al op en papa tobt er een beetje achteraan.
Tot ieders genoegen heeft ze er 's nachts lekker doorheen geslapen. Ziek of niet, Anna Lucie houdt van slapen. Rond een uur of acht 's avonds geeft ze duidelijk te kennen dat ze naar bed wil. Als ze er in ligt, glimlacht ze gelukzalig en is binnen drie minuten naar dromenland afgereisd. Vaak slaapt ze dan klokje rond. Ja, papa en mama zijn happy campers op dat gebied!

Volgende week dinsdag viert ze haar halfjaardag. Als speciaal uitje mogen we die dag naar het consultatiebureau voor prikjesronde nummer vier. Gelukkig gedraagt ze zich bij iedereen die op een arts lijkt voorbeeldig. Alleen als de (dikke! Brrr, mama kijkt niet) naalden haar beentjes in gaan krijst ze de hele tent bij elkaar.
Haar halfjaardag dus. Zes! Maanden! Naar mijn idee hebben we sinds haar geboorte drie keer adem gehaald en voor we het weten hebben we een Grote Dochter. Time flies when you're having fun... en fun is een understatement. Hoe was het toch ooit zonder haar?

Een jaar later...

Hou ouder hoe gekker...
Is het de drank?
Is het Korsakow?
Is het mijn MPS?

Allemaal vragen, die op leeftijd door het hoofd kunnen spelen. Daarin verschillen wij van de dieren...tot wiens geluk, dat van ons mensen of van de dieren is niet geheel en al duidelijk.

De drie oude rotten in mijn huis doen het allemaal nog goed. Ok, er spring er wel eens ééntje mis, er valt er wel eens ééntje slapend van een stoel, er zit er wel eens ééntje met een blikje voer beetje klem om zijn hoofd, maar zij doen het goed.
In de avond heeft het zelfs iets speciaals.
TV kijkend zit er een op schoot, eentje ligt in mijn rug, en de derde kroelt zich de hele tijd tegen mijn zij.

Mientje deed dat allemaal niet.
Zij was buiten.
Zij ving vogels in alle maten.
Zij ving vlinders.
Zij lag uitdagend op haar rug te dweilen, tot ik haar wilde aaien, en spurtte dan weg.
En ging op een afstandje zitten kijken: "Loser!"

Ik mis haar nog steeds.
En weet, dat ze een goud leven heeft gehad bij mij.

Loop maar lekker, meisje...

Donald Duck en het avondeten

In het huis onder de rook van Rotterdam (bij noordoosten wind dan he) werd elke maandag, naast de Margriet en de Revu, ook de Donald Duck door de brievenbus naar binnen gedaan.
Dat was een vreugdevol moment.
Ik kon nog niet lezen, en vond de plaatjes indrukwekkend.
Het was de hele dag weer even kijken, nog eens kijken en dan wachten op het moment na het avondeten.

Op het moment, dat mijn moeder gedaan was met het koken, toetje verzorgen en afwassen voor de club van 8 personen, was er hét moment van de maandag.

Mijn moeder ging aan de grote tafel onder de TL lamp de Donald Duck voorlezen aan mijn joingere zusje C. en mij.

Later besefte ik pas, dat het voor haar het eerst rustmoment van de dag was.
Want maandag was ook wasdag, en zij placht om 05:00 uur op te staan om daar alvast mee te beginnen. Vervolgens verzorgde zij het ontbijt voor 8 personen, zorgde dat iedereen naar zijn juiste plek ging, en ging dan vrolijk zingend door met de was. In de namiddag was zij daarmee klaar, en dan diende het avondeten verzorgd te worden...

Drie scenes, nog zo aanwezig in mijn geheugen:

In plaats van aan de grote tafel aan de kleinere tafel in de keuken de Duck voorlezen. Met tranen in haar ogen, omdat mijn oudste broer W. na het avondeten de beest had uitgehangen. (Dat kon hij doen, omdat mijn vader in de avond ook werkte als pedicure, en dan na het avondeten weg was.)

Nu wel aan de grote tafel, mijn zusje en ik in volle aandacht voor de plaatjes en haar verhaal. Het verhaal brak na een klein poosje af, en toen mijn zusje en ik naar haar keken wat er nu was, zat zij te slapen....

Weer aan de grote tafel in de huiskamer. Vol vaart raast het verhaal voorbij, spanning hier en spanning daar, zou het goed aflopen? Mijn moeder maakte er een mooi verhaal van, en gaf ons, toen het verhaal goed afliep, tegelijkertijd een reusachtige knuffel.

Witte konijntjes, daar krijg je nierstenen van.

Een collega nam een zakje mee naar het werk. Dat had ze beter niet kunnen doen. Een van mijn kronen besloot zich aan het snoepje te hechten, en zelfs dat weerhield mij niet om onze lokale Chinese toko te plunderen voor Nog Meer Witte Konijntjes. Want heel erg lekker.

Nu is gebleken dat de snoepjes niet best zijn voor de gezondheid. Volgens het Voedingscentrum valt het allemaal wel mee, maar voor de zekerheid worden ze niet meer verkocht. Mwah... ik had het risico best willen nemen hoor.

Deda ziet vertederd toe...

De Keukenprinses oefent...

Bospop

Oom Keeske denkt en denkt...

De verhalen van Vrouwe Adriana houden mij bezig...

Als ik de computer aan zet.
Als ik het internet op ga en weet, dat Adobes daar is.
Als ik maandag mijn tuin tracht te fatsoeneren, sijpelt het door de bezigheden mijn hersens in.
Als ik op de fiets mijn "grote" weekboodschappen ga doen.
Als ik op mijn Hyves de foto's van mijn klein hartje voorbij zie komen.

Dan stormt het in mij.

De reactie van Adriana over verschillende waarheden dreunt in mijn hoofd.

Hoe was ik als vader?
Heb ik ook verschillende waarheden?
Van gelijk kaliber als Adriana's verhalen?
Is mijn geheugen wel goed?
Is mijn geheugen "waarheids"-gekleurd?

...de verhalen van Vrouwe Adriana houden mij bezig.

En mijn hartje stroomt over van warmte voor de hoofdperson in de verhalen over jeugd.
* Oompje knuffelt zich virtueel wezenloos*

... en denkt en denkt...

burn-out

Dit maal dacht ik zomaar eens een stemmig plaatje te posten. Welnu, dat is natuurlijk weer eens niet 'zomaar'. Het is metaforisch. Niet het posten van het plaatje is een metafoor, maar het plaatje zelf. bewegende zit namelijk sinds afgelopen week thuis met een *ahem* burn-out *keelschraap*. Tja, wat is daarover in woorden te posten? Ik doe het maar in overdrachtelijke zin met een plaatje...

Nomaden en nomaadjes, dit is nu wat er gebeurt als je de volgende combinatie van karaktertrekken bezit: geen werk kunnen delegeren (in het kader van 'zellufh doen... zellufh doen!), alles controleren omdat je niet geheel vrij bent van perfectionistische trekjes, en als je dan tóch iets gedelegeerd hebt (of zoals dat in managementtermen placht te heten: 'iets uitzetten'...) er lekker met je neus bovenop blijven zitten om te controleren of het wel goed loopt.

Kortom: perfectionist + control-freak = burn-out.

Welnu, ik zit thuis met genoeg tijd om - met hulp van derden - te werken aan het bijschaven van die eigenschappen van mijn persoonlijkheid. Na alle verwachtingen staat er binnenkort een nieuwe bewegende op, een soort van bewegende versie 2.0 met meer van hetzelfde maar iets meer gezond verstand, een iets meer uitgebalanceerde bewegende. Maar ik heb nu ook alle tijd en hopelijk ook rust in het hoofd om me helemaal te omringen met de liefsten der allerliefsten: Anna Pluusie en Adriana.

Wellicht in een volgende postje meer, dus stay tuned!

Jeugd II

Het meisje heeft een litteken op haar wang. Het heeft de vorm van een halve maan. Ze weet niet meer hoe het daar gekomen is.

De moeder lacht vrolijk, als om een goede mop.

'Dat heb je sinds je een jaar of twee was! Het is de afdruk van mijn trouwring.'

Jeugd

Het meisje zit ineengedoken en beschermt haar hoofd met haar handen. Ze durft niet op te kijken.

De vader staat voor haar. Nu heeft ze een kans. Ze probeert weg te kruipen, maar de vader grijpt haar bij haar arm. Hij schopt en slaat haar waar hij haar maar raken kan.

'Nee!' roept de moeder. 'Niet in een hoekje trappen!'

De vader stopt met schoppen. Hij loopt weg.

Het meisje heeft in haar broek geplast. Vanuit haar opgerolde houding kijkt ze voorzichtig omhoog.

De moeder kijkt naar het meisje met een blik van minachting en afkeer.

'Zo. Sta nu maar weer op, hè?'

En de rieten mand stond nog gewoon op de tafel.

Een mens maakt wat mee als woningbezitter ! Onze stulp, volgende maand een jaar geleden opgeleverd, heeft al aardig wat natuur-en andersoortig geweld meegemaakt. Plensbuien die 24 uur duurden leverden geen lekkage op, de glazen puien bezweken niet als iemand er per ongeluk dwars doorheen liep en het van twee verdiepingen naar beneden gelazerde aluminiumprofiel heeft bijna geen deuken in de trap achtergelaten. Een stevig stukje bouwwerk, mogen we wel zeggen!

Tot een week of twee terug. Ik laat u alleen een beeldimpressie zien, want buurman R. heeft een en ander reeds levendig genoeg beschreven!





We zijn nog in onderhandeling met diverse verzekeringen, de projectontwikkelaar en Slachtofferhulp.

Het is wat stil, ja

En dat terwijl er toch best veel te vertellen is. Tijd ontbreekt echter vaak. Veel daarvan wordt besteed aan het liefste kleine meisje van de wereld. Zij is inmiddels vier maanden en drie dagen jong.



Onze pretletter lacht veel, huilt weinig, leert elke dag iets nieuws en groeit als kool. Sinds vorige week gaat ze twee dagen per week naar het kinderdagverblijf. Op die maan- en vrijdagen krijgen we een afgeserveerd maar blij kindje mee terug naar huis, dus we gaan er van uit dat ze het leuk heeft.

Ik ben sinds drie weken weer aan het werk. Van vier naar drie dagen en dat bevalt tot nu toe bijzonder goed. De eerste week heb ik me voornamelijk bezig gehouden met vijfhonderd mails deleten lezen, bijkletsen met collega's en weggezakte kennis opfrissen. Na ziek, zwangerschapsverlof, bevallingsverlof en drie weken vakantie (dit geheel besloeg de periode 2 januari - 14 augustus) moet je niet ineens vol van start willen, natuurlijk.

bewegende werkt vier dagen en twee avonden per week. Op woensdag is het papadag, dinsdag en donderdag ben ik bij Anna Lucie. We hebben het goed voor elkaar, zo.

En verder? Verder gaat de tijd ontzettend hard. Ik doe mijn best om zoveel mogelijk bij de dag te leven. Nu is 'in het moment blijven' niet mijn sterkste kant: ik neig naar te vaak te veel vooruit kijken en plannen. Het liefste kleine meisje van de wereld fluit me gelukkig terug.



Bij deze neem ik me voor om weer wat vaker ons verwaarloosde blog van vers te voorzien. Helpt u me daaraan herinneren, nomaden?

De Maan en de tijd.

Ik loop naar buiten om de schuur af te sluiten.
Ik zie de zo goed als volle maan, met wolken die er langs lijken te jagen.

Dat zicht slingert me jaren terug en overvalt me met herinneringen.

Als kind van 10 jaar lag ik door de spleten van het gordijn naar de maan te kijken, tot ik in slaap viel.
Ik was een zoet kind. Ik kwam niet uit bed, want dat vond mijn moeder niet goed. Ik lag te kijken en te meten met één oog, of de maan niet wat opschoof.
En ik dacht dat het toch bijzonder was, dat die maan er altijd al geweest was, en leek te bewegen.

Het was 1962.
Hoe zou de wereld er over pakweg 4 jaar uitzien?
In 1966?
Wat een tijd vooruit kijken!
Ik werd er onrustig van, terwijl de wolken langs de maan leken te jagen: de maan die er altijd al geweest was, en ik was er tien jaar...

Nu ben ik 55 jaar.

En tevreden en vertederd over mijn jeugd ...

Weer beter

Beste nomaden en nomaadjes, met enige vreugde kan ik u berichten dat ons aller mini-Adriana-bewegende weer beter is. Na een lange, lange week met spugen en spuitontlasten, is ze weer haar vrolijke kleine zelf. Verbazingwekkend hoe de geboorte van je lieveling je leven zo kan veranderen. Normaal is ziek zijn iets dat terloops voorbij komt in je leven, je zit het uit, zoekt desnoods medische hulp, en dat is het dan.

Maar als je kind ziek is... dan voel je die Grote Verantwoordelijkheid die zegt 'zorg goed voor haar'. Nu deden we dat toch al, maar toch op zo'n moment realiseer je je dat dat bleke doorschijnende spookje helemaal op jou vertrouwt dat het weer goed komt.
Ik zeg niet dat het leven niet compleet is zonder een kind, we zouden immers ook lang en gelukkig leven zonder ons kindje, maar het zou een ander leven zijn. Op de een of andere manier heb je het gevoel het leven intenser te doorleven dan je al deed. Je wordt op je eigen ik teruggeworpen en we zien tegelijkertijd een spiegel van onszelf in onze dochter. Waarschijnlijk is het een eeuwenoud cliché, maar clichés zijn altijd waar, toch?

Bospop, een ander verhaal...

Vergrijzing.

Zondagnacht even na vieren en klaar wakker. Ik hoor de nodige "plasjer" nog wat sorry roepen, en ervaar de bonkende muziek van de feesttent.
Voor zeker de tiende keer hoor ik Iron Maiden.
Slapen zal een toer worden, maar ik raak gewend aan het gedreun en zal wellicht wat sluimeren. Als rookverslaafde rook ik er half buiten het tentje ééntje.

Mensen die het erg naar hun zin hebben komen giechelend voorbij, daar is ook één van de buurvrouwen van de tent tussen Zusje en ik.

Die heeft het ontzettend naar de zin, want ze heeft een man aan de arm. Een jongeman. Een jongen zelfs nog.
Een andere jongen als de man, die ik gisterenmorgen in die tent zag, en die was terugdenkend ook al een andere als die ik de eerste ochtend zag.

De eerste nacht had ik hen horen praten en het oorde gezellig en verdween in mijn dromenland...

Mijn zusje vertelde dat zij die vrouwen hun tent in de stortbui van vrijdag met tranen in hun ogen had zien opzetten.
Later vertelde mijn zusje, dat zij zaterdag in de morgen daar in enen een man in de tent had gezien, die duidelijk te verstaan werd gegeven, dat dat bier niet de bedoeling was, en dat hij maar weg moest gaan.
Mijn zusje vond het ook ergens wel sneu voor de vrouwen, zonder mannen op dat festival...wellicht moesten de mannen werken of zo...

De jongen en de buurvrouw duiken de tent in, waarbij ik doezelend wat gespreksflarden opvang. Wat duidelijk was, was dat de jongen om zes uur moest moven...

Om zes uur, inderdaad, word ik wakker van én het vertrek van de jongen, én de aankomst van de andere buurvrouw, die belangstellend vroeg of hij kwam of vertrok...

De eerste buurvrouw vroeg de jongen nog de groeten te doen aan een andere jongen, maar niet waar diens vriendin bij was: zij wilde niet een relatie verstoren...

Festival, o, grijs festival...

Ziekjes

Anna Lucie heeft een virusje opgepikt. Het is heel erg zielig. Ze is doorschijnend wit, loopt van onder en/of boven leeg zodra ze een half flesje op heeft en is heel stilletjes. Onder alle ellende blijft ze glimlachen. Ik heb een stoere dochter.

Natuurlijk zaten we, zoals ouders met-een-eerste doen, op zaterdagavond bij de huisartsenpost van het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
De arts wist ons gerust te stellen. Voor het grootste gedeelte. Ze droogde niet uit en keek nog alert genoeg, vond hij.

'En babies kunnen heel wat hebben hoor mevrouw!'

O vast. Maar we vonden het nog steeds een beetje eng.

't Is nu op en af. Soms lijkt het beter te gaan met haar, maar ze valt net zo makkelijk weer terug. Af en toe een beetje ORS-oplossing geven, alles zo comfortabel mogelijk maken voor haar en afwachten. Meer kunnen we helaas niet doen.

Vader en moeder doen inmiddels met haar mee, zij het in mindere mate. Ik heb een emmer naast mijn bed en bewegende moest van de week in de supermarkt een noodstop op het personeelstoilet maken.
Als wij ons al niet zo lekker voelen, hoe zou het dan voor haar zijn? Dat lijkt me nou een van de redenen voor het feit dat je je van je allervroegste jaren weinig tot niets herinnert.

We bekijken het ook wel positief hoor. Anna Lucie werkt aan haar immuunsysteem en ik raak met een beetje geluk rap een paar kilo's kwijt. We eten bijna niks (besparing!) en dus al helemaal niet buiten de deur (nog meer besparing!).
Helaas hebben we maar twee weken vakantie met z'n drieën en die zijn gisteren ingegaan. Hopelijk zijn we snel weer op de been/in de wagen. Leuke dingen doen.

Bospop, een verhaal...

En Bospop was het dit vorige weekend.
Een driedaags festival in Weert, waar dit jaar grote namen waren: Neil Young, Santana, ZZTop

Mijn besef is nu echt, dat ik wat ouder ben. Drie dagen met bijzonder veel muziek en bijzonder weinig slaap verschaffen mij dat inzicht.

Wat me verbaasde, was het bierverbruik wat ik gezien heb op het festival. Ik weet het, er mag en kan dan meer, en dat is leuk en gezellig en vooral dikke pret voor een heleboel mensen. En dat is goed.
Maarre....de halve dag afgeserveerd rondstruikelen? Of de hele dag zelfs? Totaal "out of control"?
Word ik oud, het waren tenslotte grotendeels leeftijdgenoten...?

Als ik 's ochtends een bak koffie ging halen, om een uur of half acht, gingen er al in en stevig tempo daar glazen bier over de toog. Dat was waarschijnlijk niet op de nuchtere maag, want het feest in de tent had tot zes uur geduurd...
Bij mijn zusje voor de tent de gehele dag mensen zeker/onzekere stappen nemend gezien...
Vaders die met "zekere" pas de verkeerde kant opgaan, en door hun kinderen terug geroepen werden: "Wij staan daar hoor, Papa!"
Bij het kijken naar Neil Young door mijn verrekijker zag ik enthousiaste mensen dansend door mijn beeld schuiven.
Dacht ik.
Dat waren afgeserveerden, die naar achteren struikelend gestrekt gingen en niet echt meer goed op kwamen.

Het klapstuk kwam de laatste nacht. Om 04:00 pleurt er iemand tegen en half op mijn tentje.
Scheldend vraag ik, de luifel opendoend, wat ie nou doet! "Uuuh,..ik vlal..." "Maar da wasj nie de bedoeljing..."
Vervolgens zegt hij iets, waardoor ik het beeld duidelijk zie: Een oudere, zwaarbeschonken man, even jonger dan ik, in een onmogelijke knoop met zijn eigen benen en twee steunstokjes van mijn tent. (Hij heeft zéker niet door, dat als ie verkeerd valt, hij gespiest zou kunnen zijn.
Wat hij zegt is: "Vindj u het goedj als ik nu ga plasjen, ik moet zo nodig!" Ik vond dat wel goed. Een paar keer sorry roepend gaat hij zijn ding doen...

Gottegot...

Anna Lucie heeft vandaag een shirt maat 62 aan

dat weliswaar klein valt, maar toch. Ze weegt bijna twee keer zoveel als bij haar geboorte en is minstens vijf centimeter langer. Kleine meisjes worden heel snel groot.



We wachten nog op het moment dat haar ogen bruin worden. Het zit er niet in, zo te zien. De genen van de oma's zijn sterker vertegenwoordigd: ze heeft een mix van blauw (mijn moeder) en groen (de moeder van bewegende).

Het gaat goed met haar. Ze kan lachen van oor tot oor en kletst wat af tegen haar favoriete knuffel, haar handjes of wie er toevallig boven de box hangt. Ze eet meer dan wat ze volgens het pak Friso zou mogen en krijgt daarom sinds kort de versie voor hongerige kindjes.
Ze is gek op rijden met de wandelwagen (vooral als we ook nog een stukje met de bus of tram gaan), douchen met papa en haar muziekmobiel die tot onze wanhoop maar één liedje afspeelt: 'Old Macdonald had a farm'. Gelukkig verstaat ze nog niets, want we hebben inmiddels een arsenaal aan varianten op Old Macdonald verzonnen en die zijn niet allemaal even geschikt voor tere baby-oortjes.

Morgen gaat ze voor de tweede keer een hele dag naar het kinderdagverblijf. Voorlopig elke vrijdag, en vanaf half augustus ook op maandag. Vorige week zijn bewegende en ik haar samen af gaan leveren. Ik had een voorsprong want al eerder gedaan, maar feit blijft dat Anna Lucie het een stuk leuker vindt dan wij. (Hoewel... de bewegingsvrijheid die ik vervolgens had bij een rondje kledingshoppen was erg fijn.)
Ik heb maar één keer gebeld om te vragen hoe het met haar ging (mama is een bikkel) maar ben haar wel om 16.00 al op gaan halen. Er komen nog dagen genoeg waarop ze tot 18.00 mag/moet blijven, vond ik. Hehehe.

Wordt vervolgd...

Zijn wij weer eens...

De afgelopen maanden heb ik in een klein wereldje vertoefd. Klein in die zin, dat ik veel, maar dan ook héél erg veel gewerkt heb.

Er was één tussendoortje: uiteraard het bezoek aan het klein kind in het Noorden van het land. Daarmee samengaand de Röckavond die mijn zoon D. georganiseerd had.

Schuldgevoelens? Een beetje, want zeer sociaal gedrag is niet helemaal mijn ding. Ik heb dat nooit gehad, en zal dat met mijn leeftijd ook niet meer optimaal als vaardigheid aanleren.

Ik heb wel veel aan Anna gedacht.

Nu ik in twee maanden drie maanden gewerkt heb, bevind ik me weer in mijn persoonlijke "sociale overdrive". Ik ben de afgelopen week bij mijn jongste kind R. geweest die nu op kamers woont, ik ben weer naar het Hoge Noorden geweest voor mijn kleinkind en haar ouders, ik ga naar de diploma uitreiking van dochter S. en ga een dag later voor haar op haar verjaardag koken.
En als klap op de vuurpijl ga ik naar "Bospop" in Weert! Met een aantal ex-arrowforum kontakten.

Ik krijg er de rillingen van...

Kortom, wij zijn er weer, en zullen regelmatig of reageren of een bijdrage leveren aan het gebeuren op deze blog.

Een weekje uit logeren - deel II, vervolg

Tegen half vijf komt bewegende met een verdwaasde blik in zijn ogen de verloskamer binnen gerend. 'T. heeft me gebracht! We hebben zo snel als we konden gereden!'
Ik kijk naar hem, en zeg: 'Ze is er al... tien minuten geleden is ze geboren...' Hij bevat het niet. 'Waar is ze dan?'
Ik vertel dat ze haar hebben meegenomen. 'Het ging niet zo goed met haar...' bewegende knuffelt me, we huillachen en dan komt een verpleegkundige hem halen.

Ik zak achterover. Wat gebeurt er allemaal... wat is er gebeurd...

bewegende loopt mee naar de ruimte waar de kinderarts en verpleegkundigen bezig zijn met onze dochter. Ze heeft een bliksemstart gehad, en is daar toch wel erg van ondersteboven. Ze is koud, ademt niet goed en ziet blauw. En ze is klein, heel klein.
Ze wordt beademd, verwarmd, en komt langzaam maar zeker bij. Haar eerste Apgarscore is 3. De tweede is 4. Bij de derde test komt ze goddank uit op 9.
bewegende komt terug met ons meisje. Ingepakt en wel wordt ze weer op mijn borst gelegd. Wat is ze mooi! Wat is ze lief! Anna Lucie Maria, geboren op 21 april om 04.20.
Veel te snel wordt ze weggehaald. bewegende mag haar in de couveuse naar de afdeling voor pasgeborenen brengen. Daar zal ze minimaal twee dagen moeten blijven, op de couveuse-afdeling.

Iedereen is weg, en ik lig alleen op de verloskamer. Even hiervoor is geconstateerd dat de placenta al aan het 'opraken' was: de verpleegkundigen hebben verkalkte gedeelten ontdekt. Dit blijkt ook de reden voor Anna Lucie's wisselende hartfilmpjes. Ze is het een en ander tekort gekomen in mijn buik.
Ik heb een flinke knip gekregen. Die is inmiddels gehecht, ik heb er niets van gevoeld. Door mijn hoofd schieten duizend gedachten en het is tegelijkertijd helemaal leeg. Wanneer komt er iemand terug? Ik besluit mijn ouders te gaan bellen. Ze hebben er een kleindochter bij!

bewegende loopt na een uurtje de verloskamer weer binnen. We krijgen iets te drinken, en een beschuit met muisjes!
Ik wil alles weten. bewegende vertelt dat Anna Lucie niet in de couveuse hoefde te blijven. Ze heeft een poosje onder een warmtelamp gelegen en het gaat al een stuk beter met haar. Het is niet te beschrijven hoe opgelucht we zijn... Wel zal ze goed in de gaten gehouden worden in haar bedje op de couveuse-afdeling. Ze heeft allerlei plakkers op haar lijfje en een band om haar voetje, die allemaal in verbinding met een monitor staan.
De twee dagen verblijf hier zijn standaard. Mij wordt gevraagd of ik ook in het ziekenhuis wil blijven, of liever naar huis wil. Hahahahaha!

De rest van de dag verloopt in een roes. We krijgen bezoek van familie en vrienden, waarvan minstens de helft onaangekondigd. We gaan met iedereen naar de afdeling waar Anna Lucie ligt, want er mogen maar twee bezoekers per keer bij haar kijken en één daarvan dient een ouder te zijn. Daarnaast zijn we er natuurlijk elke paar uur om ons kleine meisje eten te geven, haar in bad te doen, en vooral om in stille bewondering (en met stomme verbazing: is ze echt van ons?) naar haar te kijken en haar vast te houden.
's Avonds, als de ouders van bewegende er zijn, trek ik het niet meer. Ik heb sinds zaterdagochtend een uurtje of drie geslapen en ook al giert de adrenaline door mijn lijf, het is mooi geweest voor vandaag.

Dinsdag 22 april

Ik lig op een zaal met drie dames van wie de kindjes ook niet bij hen kunnen zijn. Naast me ligt D., die een dag eerder dan ik bevallen is van haar eerste kindje, een zoontje. We vertellen elkaar onze verhalen en verzuchten minstens elke vijf minuten dat we er nog helemaal niets van snappen.

's Ochtends vroeg word ik wakker. Verpleegkundige H., die ook nachtdienst had toen de bevalling begon, komt zeggen dat ze naar huis gaat. Ze is even bij Anna Lucie wezen kijken en vertelt dat ze het prima doet. Ik heb een paar seconden nodig. Dan zak ik met een brede grijns terug in de kussens. Ze doet het prima, Anna Lucie...

We hebben bedacht dat we vandaag niet zo veel bezoeken willen als gisteren, en al helemaal geen spontane. Hoe lief bedoeld ook, het was toch wel een beetje erg hectisch.
Net als op haar geboortedag is het schitterend weer, en bewegende en ik zijn tussendoor zoveel mogelijk buiten. We praten veel over alle gebeurtenissen. bewegende zit er erg mee dat hij niet bij de bevalling aanwezig was. Daar kon hij natuurlijk niets aan doen, hij werd gebeld op het moment dat ik naar de verloskamer gebracht werd en niemand kon voorzien dat ons meisje er vijf minuten later al zou zijn. Maar dat is de praktische kant, gevoelsmatig ligt het heel anders.

In de namiddag krijgen we te horen dat als alles blijft gaan zoals het nu gaat, Anna Lucie morgen naar huis mag!

Woensdag 23 april

D. en haar zoontje zijn gisterochtend al vertrokken. De meiden tegenover me, de Turkse H. en de Marokkaanse M., weten nog niet wanneer ze hun kindje mee naar huis kunnen nemen. Met het dochtertje van H. gaat het ineens een stuk minder goed. Ik neem alvast afscheid van hen, en wens ze alle geluk en sterkte.

Tegen het middaguur komt schoonzus N. ons ophalen. Anna Lucie is inmiddels al een paar uur van de couveuse-afdeling af en ligt gezellig in een plastic bakje naast mijn bed, waar ze al heel veel bewonderende blikken en complimenten heeft mogen ontvangen. Mamadriana knalt haast uit haar voegen van trots...

Thuis. bewegende heeft het huis versierd, er liggen stapels geboortepost, de telefoon rinkelt, N. roept dat ze er weer vandoor gaat, en ik gooi mijn ziekenhuistassen neer.

We sluiten ons nu even af voor de wereld. Want we zijn thuis. Thuis, met z'n drieën.

En het is maar voor drie uurtjes...

Mijn maag zit in een knoop. Mijn hart bonst haast mijn borstkas uit. Mijn verstand staat op nul, mijn blik op oneindig en mijn ooghoeken zijn een beetje nat.



Ze gaat vandaag oefenen op het kinderdagverblijf. Over twee-en-een-half uur mag ik haar weer ophalen.

Een weekje uit logeren - deel II

Woensdag 16 april

's Ochtends heb ik een afspraak bij de gynaecoloog. Sinds het trombosepootje zijn de bezoekjes aan de verloskundige verleden tijd en wordt de zwangerschap begeleid in het ziekenhuis.
De dienstdoende gynaecoloog is tevreden. Zelf heb ik ook niets te zeuren bijzonders te melden of te vragen en dus sta ik snel weer buiten, met een afspraak voor volgende week.

's Nachts schrik ik wakker. Na een halve minuut merk ik dat mijn lakens nat zijn. Ik por bewegende uit zijn slaap en knip het licht aan. Terwijl ik de schade bekijk roep ik opgewonden naar bewegende: 'Kijk nou! Wat een klets! Zou dit het zijn?'
Giechelend verschonen we het bed en bespreken wat we zullen doen. We kunnen niet veel doen, besluiten we, behalve morgenochtend het ziekenhuis bellen. Wel vangen we zo goed en kwaad als het gaat wat vocht op. Slapen doen we niet meer, de rest van de nacht kletsen we over 'wat als...' en 'stel dat...'.

Donderdag 17 april

We bellen het ziekenhuis en krijgen het verzoek even langs te komen. Er zal bekeken worden of het zondvloedje van gisterenavond inderdaad veroorzaakt is door gebroken vliezen.
In het ziekenhuis wordt geconstateerd dat ik twee centimeter ontsluiting heb. De vliezen zijn echter nog intact! Het lijkt erop dat ik een spontane aanval van incontinentie heb gehad. We voelen ons best wel dom (en we vinden het hilarisch).
Voor de zekerheid word ik nog aan de CTG gelegd. Het hartfilmpje van onze dochter is niet zo goed. Er is geen reden tot grote zorgen, maar naar huis mag ik niet. Ik word weer opgenomen. Damn!

Mijn kamergenote M. is op dezelfde datum uitgerekend als ik. Ze ligt er al zes weken, met een megahoge bloeddruk. We praten over onze zwangerschap, onze ervaringen en bevindingen. En ook over onze angsten, we liggen hier niet voor niets.

Vrijdag 18 april

Om de paar uur moet ik aan het CTG-apparaat. Ik heb er inmiddels zwaar de schurft aan. Hoort een gemiddelde sessie een minuut of twintig te duren, ik lig er soms rustig twee uur aan.
De ene keer is het filmpje (het is eigenlijk geen filmpje. Het is een strookje papier waarop middels een kriebelig lijntje de hartslag van het kindje te zien is, samen met wat andere info zoals eventuele weeën) wel goed maar moet ik voor de zekerheid nog even blijven liggen met de banden om mijn buik, de volgende keer heeft de verpleegkundige haar twijfels en moet de gynaecoloog erbij komen (en totdat die er is moet ik inderdaad nog even blijven liggen). Bang voor mijn kindje ben ik niet. Wel voor het idee dat ik inmiddels doorligwonden krijg.

In de late namiddag is men tevreden over de meest recente CTG. Als ik wil mag ik naar huis, op voorwaarde dat ik zondag terug kom voor controle. Uhm, ja, tuurlijk, doei!
Heerlijk, weer thuis in mijn eigen bed. bewegende is blij dat ik er ben, maar maakt zich een beetje zorgen. Zou het niet beter geweest zijn als ik in het ziekenhuis gebleven was? Ik kan daar geen zinnig woord over zeggen... Als er iets loos is, zijn we zo weer terug. Bovendien worden we overmorgen weer verwacht voor een rondje CTG.

Zaterdag 19 april

Nu is het echt raak, kan niet missen. Om een uur of acht in de ochtend word ik wederom wakker in een warm bad. Ook bewegende kan zich niet voorstellen dat we ons een tweede keer vergissen.
Op naar het ziekenhuis maar weer! En inderdaad, dit is the real thing. De ontsluiting is nog steeds twee centimeter, en van weeën is nog niets merkbaar.
Op naar huis maar weer! Maar eerst naar McDonalds. Ik calculeer namelijk in dat dit wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat ik een Quarterpoundermenu met extra veel fritessaus kan schransen voordat ik beval. Een mens moet toegeven aan zijn/haar cravings, zelfs als je liters vruchtwater verliest!

's Avonds kijk ik TV en voel me niet fijn. Er klopt iets niet. Ik ga zitten met mijn benen opzij getrokken, een houding die mijn dochter normaliter niet waardeert en me dat laat weten door flink te schoppen.
Ik voel haar niet. Ik loop rond, duw een beetje in mijn buik. Ze beweegt nauwelijks. Dit is niet goed.
Buurman R. brengt ons naar het ziekenhuis. Ik word direct aan de CTG gelegd, ons kindje doet het nog. Ik moet enorm huilen, van opluchting, maar ook van boos zijn op mezelf. Ik had gisteravond niet naar huis moeten gaan, waarom ben ik zo eigenwijs, kijk nou naar M. die hier al zes weken is en ik mier over twee dagen, sufkut dat ik ben...
bewegende en buurman R. blijven bij me. Uren van hartfilmpjes volgen. Ze zijn weer niet al te best. Ook dit keer geen reden tot paniek, maar waakzaamheid is wel geboden.
Er wordt gevraagd wat ik wil: naar huis en morgenochtend terug komen, of blijven? Ik besluit te blijven. bewegende en buurman R. gaan naar huis.

Zondag 20 april

Ik lig weer bij M. op de kamer. Alle dagen hier zijn hetzelfde. Lijsten voor ontbijt, lunch en avondeten invullen, verpleegkundigen die bloeddruk en temperatuur komen opnemen, bezoek, kletsen met medepatiënten.
Tijdens het avondbezoekuur komt mijn moeder langs. We gaan naar het restaurant om een bakkie te doen. Ik voel een vreemde pijn in mijn buik, die ook zo weer weg is. ' Zou het een wee zijn?' grijns ik naar mijn moeder.
Een tijdje later ben ik ervan overtuigd: dit zijn weeën! bewegende houdt de tijd tussen de weeën in de gaten, er zit telkens vijf tot acht minuten tussen. Het valt me alles mee, veel pijn doen ze niet. We zijn blij dat de bevalling blijkbaar toch nog spontaan zal gaan gebeuren. Omdat de vliezen zaterdagochtend al zijn gebroken, zou ik eigenlijk morgenochtend ingeleid worden.

Maandag 21 april

Aan het begin van de nacht spook ik door de gangen. Dit is niet te harden! Ik ben op mijn eigen verzoek met bed en al naar een lege kamer gebracht, bang om M. wakker te puffen en steunen.
Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Ik probeer me zo goed mogelijk alle tips en trucs van de zwangerschapsgym te herinneren. Verpleegkundigen H. en P. hebben nachtdienst en besluiten me een injectie met Petadine te geven. Ik ben inmiddels bijna 48 uur op, en de dames hopen dat ik met deze morfine-achtige stof wat rust kan krijgen. Het zal in elk geval de scherpe randjes van de weeën wegnemen. Ik heb nu drie centimeter ontsluiting.

Ik val zowaar in slaap. Tegen vieren word ik wakker en merk direct dat de weeën van voor mijn powernap appeltje eitje waren. P. komt bij me kijken en wil me nog een keer aan de CTG leggen. 'Dat dacht ik niet!' brul ik, en P. gaat de gynaecoloog-du-nuit bellen. Die is in de operatiekamer, bezig met een keizersnee. 'Ben je daar nog lang? Ik wil niet zeggen dat zij de volgende is, maar...' hoor ik P. in de hoorn zeggen. Wat? Watwatwat?
De gynaecoloog constateert dat ik in twee uurtjes tijd, al slapende, naar negen centimeter ontsluiting ben gegaan. Ze geeft instructies aan P. 'Naar de verloskamer, nu! En bel direct de partner van mevrouw Adriana!'

We scheuren door de gangen. Ik voel een soort oerdrift in mijn binnenste ontstaan. Ik heb dit nog nooit meegemaakt, maar ik weet dat onze dochter nu heel snel geboren gaat worden. Het is kwart over vier.

Tegen half vijf komt bewegende met een verdwaasde blik in zijn ogen de verloskamer binnen gerend. 'T. heeft me gebracht! We hebben zo snel als we konden gereden!'
Ik kijk naar hem, en zeg: 'Ze is er al... tien minuten geleden is ze geboren...' Hij bevat het niet. 'Waar is ze dan?'
Ik vertel dat ze haar hebben meegenomen. 'Het ging niet zo goed met haar...' bewegende knuffelt me, we huillachen en dan komt een verpleegkundige hem halen.

Ik zak achterover. Wat gebeurt er allemaal... wat is er gebeurd...

(Wordt vervolgd...)

Schilderen met Gary

Op zo'n dag dat je wat ziekjes thuis zit met snot en andere kleine lichamelijke ongemakken, gaat er een wereld aan rustgevende ochtend-TV programma's voor je open. Nooit geweten dat er zoveel programma's met waarschijnlijk drie kijkers zijn op TV. Ach, prime time is toch zwaar overrated, nietwaar?

Mijn oog viel deze ochtend op 'Afl.16: Chrysanten. Vandaag schildert Gary de zachte gouden kleuren van de chrysant. Twee grote golvende bloemen met veel gebladerte en accenten van kleine heldere margrieten worden geschilderd op een zacht glanzende en lichte achtergrondkleur.'

Dat belooft wat! En inderdaad, met een prevelende stem schildert een toch wel behoorlijk oude man met bijpassend grijs haar, in zeer langzaam tempo een bos chrysanten. Echt, de stress vloeit weg, je voelt je schouders ontspannen en je hersens komen in het rustgevende alfaritme - wat dat ook moge betekenen. Als je je dan na een tiental minuten geheel opengesteld hebt voor zijn hypnotiserende stem, begin je een diepere laag te ontdekken. Zo ving ik op:

'I will touch her flower with a little bit of Van Dyck brown.'

Wait, did he just say 'touch her flower'? Ja, lezers, Gary Jenkins is een oude vunzigaard hoor. Enfin, voor al diegenen die nog niet kennis gemaakt hebben met de ultieme rustgeving in uw leven, hier een YouTuber. En voor al die mensen met een ouderwetse TV: kijk wekelijks naar MAX, de ouderenomroep (waar anders?!) om 11:30 op dinsdag.

Oom Gonzo's Fijne Deuntjes - Anna Lucie Special

Dit vindt Anna Lucie een leuk liedje. Dat zal vast komen doordat papa het al zevenduizend keer gedraaid heeft.



Mama en Anna Lucie dansen dan door de kamer. 'Daar komt wiwa...'

Stukgemaakt, niet te repareren

Z. is vijf. Ze is de kleindochter van vrienden van mijn ouders, en ze woont met haar vader, moeder en kleine zusje in een Zuidhollands dorp.

Z. weet dingen die ze niet zou moeten weten.

Z. speelt vaak buiten met haar vriendjes en vriendinnetjes. Haar buurjongen doet ook wel eens mee. Dat vindt Z. gezellig, ze kent hem goed.
Dat de buurjongen al 16 is, maakt voor haar niets uit. Hij heeft een autistische stoornis en vindt geen aansluiting bij kinderen van zijn eigen leeftijd.

Op een dag is ze bij een vriendinnetje thuis. Zonder enige aanleiding vertelt ze tot in detail welke spelletjes de buurjongen met haar gespeeld heeft. De familie van het vriendinnetje schrikt zich rot.

'Dat moet je tegen je mama zeggen! Kom, wij gaan met je mee.'

Z. vertelt alles aan haar moeder. De machinerie komt op gang. Artsen, politie, vertrouwenspersonen, Slachtofferhulp.

Het was niet de eerste keer dat de buurjongen haar misbruikt heeft. De moeder van de buurjongen vindt het maar raar dat Z. dit keer heeft gezegd wat er gebeurd is, want volgens haar zoon vond Z. het eerder 'helemaal niet erg, zelfs wel leuk.'

Die moeder moet opgeborgen worden. Langdurig. Voor de buurjongen zelf heb ik ook nog wel iets aardigs in gedachten. Ik zal niet in detail treden, maar er komen onder andere de woorden bijl en eunuch in voor.

Zulke gebeurtenissen zijn afschuwelijk. Als ik zo'n verhaal hoor, reageer ik altijd nogal kort door de bocht. Nu ik zelf mama ben raakte het me nog harder. Verzachtende omstandigheden door de autistische stoornis van de dader? Pleur toch op!

Heeft u in deze genuanceerde gedachten, nomaden? Of zou u ook het liefst het recht in eigen hand nemen?

Morgen is ze al vier weken jong!

't Is net alsof ze er altijd al geweest is. Anna Pluusie.



Soms doet het een beetje zeer, hoe veel ik van haar hou.

Barbapoepa

Barbapoepa, hi hi...

(Ouderschap tast je gevoel voor humor inderdaad aan.)

Nouja, dance. EXCLUSIEF!!! De foto's

Uiteindelijk gaf bewegende toe, en kunt u toch nog meegenieten van de ehm... experimentele uitingen op de DDR-mat!







Binnenkort starten bewegende en de buurmannen een competitie. Ik kan me helemaal voorstellen dat u ook mee wilt doen, nomaden! U kunt zich opgeven via oom.gonzo[at]gmail.com.

In de wandelgangen en het rookhok - M., de Stuiterbal

M. stuitert. Overal, de hele dag door. Hij is binnengebracht met zestien pillen, wat grammetjes speed en een fles wodka in zijn mik. Hij is stomverbaasd dat hij in het ziekenhuis is. 'Dat is de eerste keer joh! Normaal gaat dit altijd goed hoor!'

M. praat. Tegen iedereen, de hele dag door. Hij is een welkome afleiding. Hij brengt zijn (sterke) verhalen beeldend en vertelt ze alsof ze over iemand anders dan hijzelf gaan. Hij ligt zelf constant in een deuk, en de rest van de rookhokbezoekers met hem.

M. is een lastige patiënt. Hij trekt voortdurend zijn infuusnaald uit zijn arm, bestelt taxi's omdat hij naar huis wil en rookt buiten stiekem jointjes.
Hij heeft aan de hartbewaking gelegen. Op een gegeven moment haalde hij het registratiedopje van zijn vinger en bleef doodstil liggen. De dienstdoende verpleegkundigen schrokken zich rot toen ze hem vonden en meenden een goner te hebben. Hij draaide zich om en riep BOE!
In de kamer van de psychiater trok hij alle kasten open en scheurde de verpakkingen van injectiespuiten en papieren doekjes kapot.
's Nachts rookte hij een sigaret, uit het raam van zijn kamer hangend. De sigaret viel uit zijn handen, naar buiten. M. sprong in zijn onderbroek uit het raam om de sigaret te gaan zoeken.

M. is 21 en komt uit een keurig gezin. Zijn moeder is een klein dametje. Als ze op bezoek komt, zie ik het verdriet en de zorgen in haar ogen. Het gaat al jaren zo met M. Ze is bang dat het drugs- en drankgebruik hem binnenkort een keer fataal wordt.
Haar zoon is slim en welbespraakt. Hij heeft een enorme dosis charme, geen zelfvertrouwen en een heel lage dunk van zichzelf.

Uiteindelijk mag hij het ziekenhuis verlaten. Hij gaat naar zijn oom. Hij draalt in de gang, op zoek naar de rookhokbezoekers die hij heeft ontmoet. Als hij ons ziet, rent hij op ons af en omhelst ons stevig.
Och, M. Met je prachtige kop. Ik hoop dat je het redt. Succes, jongen.

Anna Lucie slaapt

Nouja, dance.

bewegende vond dat ie wel weer een paar kilo's kwijt mag. Bij vriend B. ontdekte hij de Dance Dance Revolution dansmat. Die sluit je aan op de PC, en met het bijgeleverde programma dans je dan volgens de pijltjes die bij een liedje op het beeldscherm verschijnen. Goede workout, en lachen gieren brullen!



Het spul komt uit Japan en er zitten dus vooral veel onnavolgbare Japanse pingeldeuntjes bij. Gelukkig zijn er extra nummers te downloaden.

Op een van de afgelopen zwoele avonden bedacht bewegende dat hij ook buiten op het terras kon DDR-en. Binnen no time stonden buurmannen R. en T. de capriolen van bewegende grijnzend gade te slaan.
Zelf kom ik ook niet meer bij van zijn 'dans'kunsten (het lijkt af en toe net alsof ie als een razende mieren staat dood te trappen).
bewegende liet zich niet afleiden. Het hilarische commentaar van R. liet hem siberisch.

'Heb je je voor de gelegenheid aangekleed?' (bewegende droeg een shirt met twee grote nullen erop en scoorde inderdaad niet best)
'Joh, hij staat nou wel interessant te stampen, maar volgens mij staat dat ding gewoon op demonstratiestand.' (bewegende scoorde op dat moment net heel goed)

Enfin, we hebben allemaal onze buikspieren getraind. bewegende met de dansmat, de buurmannen en ik van het lachen.

(Ik heb een foto van bewegende in actie. Maar die mag ik niet plaatsen.)

Morgen is ze al een week jong!

Een paar uurtjes 'oud'...




Twee dagen...

Vier dagen...

Het gaat prima met ons Anna-nasje. Ze eet, piest, poept en slaapt. Ze maakt grappige geluidjes, kijkt wijsverwonderd om zich heen en moet af en toe een beetje huilen.

Ze is de allerliefste van de wereld.

Anna Lucie...

... heet volgens haar nicht H. (7) Anna Pluusie. Voluit heet ze Anna Lucie Maria, en ze is samen met ons in de wereld sinds 21 april, 04.20 uur!

Verhalen en foto's volgen. Stay tuned!

I don't think so, Tim.

Onze laatste aanwinst op stofzuigergebied bleek een zeperd van de eerste orde. Afgelopen weekend is hij overleden. bewegende was er eigenlijk wel blij om, want die wilde al een tijdje een Dyson.



Want een Dyson is volgens bewegende een Mannenstofzuiger. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.
Onze buurmannen hebben er een, dus die hebben we na het (niet zo heel erg) betreurde heengaan van ons Boschje even geleend en uitgeprobeerd. More power! De Binford 6100 is er niets bij.

Kortom, sinds daarnet staat model DC 20 Allergy Parquet hier uhm, hightech te wezen. ARRRUUUUUGH!

Rotterdam Marathon 2008

Sinds de verslaglegging op TV van de Fortis Marathon Rotterdam 2008 weten we dat de wereld eenvoudiger geworden is. De wereldbevolking bestaat uit Kenianen en Nietkenianen. Een voorbeeld van fraaie sportjournalistiek:

"We staan nu op de Erasmusbrug en daar komt de kopploeg aan, die bestaat uit Kenianen. Vlak daarachter komt ook de eerste Nietkeniaan, op de hielen gezeten door een Keniaan. De Kenianen kijken achterom naar de Nietkeniaan. Wie zien we daar op de helikopterbeelden? Het is Luc, een Nietkeniaan, gevolgd door een Keniaan. Hoe zit het met William Kipsang, de Keniaan? Kipsang loopt voorop bij de Kenianen, ver verwijderd van de eerste Nietkeniaan."

Vanavond zal het NOS Journaal aandacht besteden aan de vandaag gelopen marathon hier in Rotterdam. Om het u eenvoudiger te maken het commentaar te volgen, illustreren we hier het verschil tussen Kenianen en Nietkenianen: (geheel gratis!)


Keniaan


Nietkeniaan


Keniaan


Nietkeniaan


Keniaan


Nietkeniaan

Dat was eenvoudig, niet waar?