Speciaal voor Marnix spotten wij in de Antwerpse Zoo de overheerlijke Pinguïnburger. Voor slechts € 3,60 geniet u van het sappigste vlees van de Zuidpool! Let wel of er geen snaveltje tussen het sesambroodje uitsteekt, deze zijn namelijk erg taai.
Nadat onze vakantie geannuleerd diende te worden, viel er een leuke aanbieding van de NS in onze brievenbus. Adriana was meteen enthousiast: twee daagjes Antwerpen in een chique hotel voor heel weinig. Ikzelf moest nog even overtuigd worden, want ik zag allerlei werkgerelateerde beren op de weg. Wie weet zou ik in het weekend wel lessen moeten voorbereiden! Natuurlijk bleek dat allemaal mee te vallen, maar ja... een nieuwe baan in het vooruitzicht brengt onnodige stress in mij naar boven.
Terwijl wij eerste klas naar Antwerpen treinden, had ik mijn geheime plannetje al klaar. Weken van tevoren wist ik al dat ik dit weekend Adriana ten huwelijk zou vragen. Heerlijk, die voorbereidingen!
Als Adriana 's nachts sliep, in die dagen voor Antwerpen, werkte ik aan een dik boekje waarin ik schreef over onze eerste stapjes. Van elkaars reageursels lezen op bicat, naar schuchtere e-mailtjes sturen, naar MSN-en en bellen, tot de eerste ontmoeting en nu anderhalf jaar verkering. Dat alles opgetekend op handgeschept papier met dik touw samengebonden; een echt plechtig boekje over het verhaal van onze liefde.
Die nacht in Antwerpen zijn we ons te buiten gegaan aan de luxe van een groot warm bad. Een klein kaarsje verlichtte onze blozende gezichtjes en de schaal met stukjes fruit die we elkaar voerden. Ik had al gezorgd dat ons verhaal in boekvorm lag te wachten op haar hoofdkussen. Fris gedouched ontdekte Adriana het boekje, en liefgeschrokken keek ze me aan: 'Wat is dat nou?'
Knusjes samen op bed hebben we ons eigen verhaal opnieuw gelezen, terwijl buiten de intimiteit van onze hotelkamer Antwerpen het nachtleven inging met gillende sirenes en geroezemoes op straat. Maar die geluiden drongen niet tot ons door. Ons boekje is nog lang niet vol, en bij de eerste blanco pagina keek ik mijn liefde in haar mooie ogen. 'Wil jij met mij aan ons verhaal verder schrijven?' vroeg ik haar, 'wil jij met mij trouwen, Adriana?'
Met woorden en verhalen is onze liefde ooit begonnen, nu al een eeuwigheid geleden. Met woorden van ons eigen verhaal gaat onze liefde verder. Adriana voegde het mooiste woordje toe aan het verhaal: 'Ja!'
Iedereen heeft nu al een paar dagen op het puntje van zijn of haar stoel gezeten. Wat is er toch afgelopen weekend met bewegende en Adriana gebeurd? Ja, lieve nomaden, ik kan in uw hoofdjes kijken en zie daar al deze vragen. (Bedenk u trouwens dan ook meerdere malen als u met vieze gedachten onze site bezoekt: wij kunnen dat allemaal zien! Ja, ja, niet rood worden nu.)
Nu, ja, dit weekend was grandioos. Adriana en ik zijn er even een weekendje tussenuit gepiept naar onze zuiderburen. Dat betekende dus mobiele telefoons uit, geen internet en zelfs geen flessenpost. Zo gauw wij de deur hier in R. achter ons op slot deden voelden wij ons al helemaal senang.
Wij hadden er goed aan gedaan om een hotel te boeken op struikelafstand van het station, want dit weekend verlangden we naar pure verwennerij. En verwend werden wij. Het hotel bleek zeer chique en de leuke jongen van de in-check zette ons in de 'executive room'. Afzien was dat... een hotelkamer nog groter dan onze woonkamer, een badkamer met bad èn douche èn een verse witte roos in een vaasje, en een heerlijk bed vanwaar we een mooi overzicht over Antwerpen hadden.
Tja, wat doe je dan in zo'n weekend hè? Verveeld hebben we ons in ieder geval niet. Lekker wandelen door de stad, diertjes kijken in de Zoo, Adriana ten huwelijk vragen, biertjes drinken en 's avonds in Middeleeuwse kelders dineren. En dat alles op ons dooie akkertje.
U heeft vast niet gemerkt dat ik in die opsomming hierboven mijn huwelijksaanzoek noemde, hè? Ik dacht het er even tussen te moffelen in het postje. Want hoe moet ik daar anders over beginnen?! Nou, enfin, ik heb dus Adriana ten huwelijk gevraagd... U wilt allemaal weten hoe, schat ik zo in. Daar kan ik een apart postje aan wijden. Dat ga ik dus ook doen! In de tussentijd geef ik u een aantal voorzetjes:
Hoe vroeg bewegende Adriana ten huwelijk?
a) 'Mèèèn, ik verveel me zo... Trouwen?'
b) 'Hey, jij daar, euh, trouwen?'
c) 'Wil jij met mij trouwen... euh nee, wacht neuken bedoelde ik! Neuken! Ja, nee, echt!'
d) 'Zeg, ik heb de belastingaanslag van dit jaar doorgekeken, volgens mij is trouwen financieel voordeliger...'
e) 'Ik hoorde dat trouwen dinsdagochtend gratis is, dus wat denk je ervan?'
f) 'Wil jij met mij trouwen, Adriana?'
g) 'We carpoolen nu al zo lang samen, zullen we trouwen?'
h) 'Wil je met mij, trouwens... wist jij dat er morgen weer 'Hart van Nederland' op tv komt?'
i) 'Truowen?' (Adriana en bewegende hebben dyslexie.)
j) 'Hey, rukhandje! Jij wilt vast wel trouwen, gehehe!'
Wat denkt u, nomaden? Wie het goed heeft wint een kadobon ter waarde van € 7,34!
Piglet sidled up to Pooh from behind.
'Pooh!' he whispered.
'Yes, Piglet?'
'Nothing,' said Piglet, taking Pooh's paw.
'I just wanted to be sure of you.'
~ A.A. Milne
Een beetje beschamend is het natuurlijk wel. Tot een paar weken geleden had ik al tussen de (ruwweg) vijftien en twintig jaar niet op een fiets gezeten. Niet actief tenminste, achterop vond ik geen probleem. U kent de uitdrukkingen 'When pigs fly' of 'When hell freezes over'? 'Als Adriana gaat fietsen' paste daar prima tussen.
Nu woon ik in een stad waar fietsen best overbodig is. Met tram, bus en metro kom ik overal. In mijn kelder stond een blauw Batavusje (model spartaans) al decennialang ruimte in te nemen. Compleet met inmiddels dode bandjes, een kaduuk achterlicht en een indrukwekkende verzameling spinnenwebben, al dan niet bewoond.
bewegende, fanatiek fietser, had zich voorgenomen het karkas nieuw leven in te blazen. Om de een of andere reden kwam het er niet van. Waarschijnlijk zag hij in dat er geen eer aan te behalen viel.
Mijn vader, die het ding ooit voor mij heeft aangeschaft, zag er nog wel brood in. 'Breng 'm nou gewoon eens naar de fietsenmaker!' Uhuh. De fietsenmaker ziet me aankomen. Twee scenario's waren naar mijn idee mogelijk: de man zou verlekkerd en met glinsterende oogjes het Oudheidkundig Museum gaan bellen nadat hij mij naar huis heeft gestuurd met de mededeling dat er heel veel kosten aan de renovatie verbonden zouden zijn en ik de fiets maar beter bij hem kon laten voor bruikbare onderdelen, of ik zou hem uit het rek met sloten en fietsbellen moeten hijsen waar hij, op mijn fiets wijzend en amechtig hijgend van het lachen, in was gepleurd.
Misschien was het toch tijd om een nieuwe aan te schaffen. In de reclamefolder van een grote fietsenboer zag ik een leuke. 'Weet je wat', zei ik tegen bewegende, 'ik ga gewoon eens kijken. Alleen kijken.' Want laten we wel wezen, na zoveel jaar moet een mens eerst gedegen vooronderzoek doen.
Enfin, van kijken kwam een rondje rijden (er waren speciaal daarvoor afzethekken en extra politiemensen geregeld) en voor ik het goed en wel in de gaten had reed ik met mijn verse aankoop naar het metrostation (want helemaal naar huis peddelen was uiteraard nog niet haalbaar).
Het grote nieuws verspreidde zich snel. Mijn broer belde om te vragen of we zin hadden om te komen barbecueën. 'En komen jullie dan op de fiets?' informeerde hij met nauwelijks ingehouden lach. Dat had hij vast via mijn moeder gehoord. Volgens zijn zeggen had hij het echter die ochtend op de voorpagina van de krant gelezen. Na nog een paar dagen vol van dit soort hilariteiten begon de omgeving aan het idee te wennen.
Dit is 'm, even tussendoor. Inmiddels heb ik al aardig wat kilometertjes (hoeveel precies valt helaas niet meer na te gaan, aangezien kilometertellertje nummer 1 al na anderhalve week gestolen werd) weggetrapt. Ik hoefde niet eens, zoals mijn broer voorstelde, op zo'n cursus waar men allochtone vrouwen leert fietsen! En het beste van alles: ik vind het nog leuk ook. Heerlijk zelfs. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.
bewegende en Adriana hebben het nogal druk. bewegende met zijn nieuwe baan als docent/projectmedewerker (en dan vooral met alle voorbereidingen die bij het lesgeven komen kijken) en Adriana heeft vakantie. In theorie althans, als ze zou gaan werken heeft ze waarschijnlijk minder te doen!
Maar, hoor ik u denken, waar zijn ze dan zoal mee bezig? Grootse zaken, nomaden. Van alles en nog wat, zeg maar. U gaat er ongetwijfeld binnenkort van alles over lezen. Nu echter even niet!
Verder gaat het goed met hen, hoor. En hoe is het met u?
Yep, nomaden, de Lekkere Johns zijn op. Vanaf heden weer 'gewoon' Lekkere Dingen!
Eddie Vedder
Aantal sigaretten gerookt tijdens het schrijven van dit stukje: vijf.
Ik rook. En best veel. De tijden dat ik een compleet pakje plus nog een paar extra sigaretten uit het tweede pakje per dag rookte liggen al even achter me, maar dat complete pakje lukt nog steeds in een dag en de daaropvolgende vroege ochtend.
Ik heb wel eens een poging tot stoppen gedaan. Noodgedwongen weliswaar, aangezien ik een enorme astma-aanval kreeg en amper adem kon halen. Jazeker, naast mijn rookverslaving heb ik astma waar ik braaf twee keer per dag medicijnen voor gebruik. Erg hè?
Enfin, de astma-aanval werd met paardenmiddelen de kop ingedrukt en na een paar dagen ging het prima. Toch wel geschrokken besloot ik de sigaretten te laten liggen. Na twee weken 24/7 zoethoutstokjes knagen en een humeur om op te schieten, werd mij vriendelijk door mijn toenmalige collega's verzocht of ik maar weer wilde gaan roken omdat ik niet te harden was. Niet lang daarna ging ik inderdaad overstag. Dit verhaal speelde zich vijftien jaar geleden af, en sindsdien heb ik stug doorgerookt.
Naar aanleiding van deze post van Mack's Vrouwtje ging ik voor de zoveelste keer nadenken over de uiteraard allang bekende waarheden. Ik ben zelf de eerste om toe te geven dat je inderdaad stinkt als je rookt, dat je gezichtshuid eruit gaat zien als een zonverbleekte krant (en ook zo aanvoelt), dat je 's ochtends enorme grijsbruine rochels in de wasbak deponeert en als je een sprintje trekt om de tram te halen zit je vijf haltes later nog piepend uit te hijgen.
Verder kost het een godsvermogen, krijg je er hoogstwaarschijnlijk kanker van en kijken mensen je, als je op straat rookt, aan alsof je lepra hebt. Hoewel dat laatste me eigenlijk niet kan schelen.
Zoals ik al bij de post van Vrouwtje reageurde, heb ik een jaar of acht terug op vakantie 'Stoppen met roken' van Allen Carr gelezen. Dat was toen een hype. En alles klopte hoor, wat Allen schreef! Fijne vakantielectuur.
Vriendin J. is, toch niet helemaal overtuigd van haar eigen wilskracht, bijna twee jaar terug gestopt met behulp van Allens 'Easy Way for Women to Stop Smoking'. Sindsdien noemt ze Allen 'de goeroe' en mijn rotopmerkingen over dat ik gehoord heb dat Allen Carr inmiddels zelf weer enorm veel rookt, wuift ze met een whatever-gebaar weg. Om eerlijk te zijn ben ik gewoon een beetje jaloers op haar. Ze heeft het afkickproces ogenschijnlijk moeiteloos doorstaan en is rookvrij gebleven! Zonder smokkelen! Ik geef het je te doen.
En dat is het nu, nomaden. Ik ben een Roker. Ik vind roken lekker. Ik heb halfslachtige smoezen om door te roken. 'Als ik stop kom ik kilo's aan en ik ben nu al te zwaar! Eerst een beetje afvallen hoor, en dan zien we wel verder'. 'O joh, jij wilt mij niet zien als ik aan het stoppen ben. Dan ben ik vreselijk onaardig'. Enzovoort. Struisvogelpolitiek natuurlijk.
Rookt u, nomaden? Zo niet, heeft u het dan nooit gedaan of bent u gestopt? En als u gestopt bent, hoe ging dat?
(Grappige link: sigarettenmerken wereldwijd van A tot Z. Zelfs mijn obscure rokertjes, waar verder helemaal niets over te vinden is op Internet, staan ertussen!)
