Van de werkvloer - jawel!

Over precies een week is het mijn laatste werkdag bij Zilveren Kruis. Jawel, nomaden, de knoop is doorgehakt! Ik heb een nieuwe baan! Na volgende week vrijdag ga ik eerst een maand vakantie vieren, en op 4 september is het zover.

Ik vind het spannend! U moet weten, voordat ik in de zorgverzekeringswereld terecht kwam werkte ik in een totaal andere branche. Ik maakte heel veel uren, verdiende bijzonder goed en netwerkte wat af.
En ik was niet gelukkig. Ik scheet zeven kleuren voor de eerste werkdag na een schaarse vakantie, want dan lag er drie weken werk op me te wachten. Deadlines, zeer veeleisende cliënten (om over de tussenpersonen nog maar te zwijgen) en met grote regelmaat paniek in de tent.
Ik mocht graag jobhoppen. Als ik bij een werkgever uitgekeken was, maakte ik binnen geen tijd de pleitvaart. Soms bleef ik ergens een paar jaar, soms maar een paar maanden. De onrust bleef, en ik was niet gelukkig.

Door een vreemde speling van het lot kwam ik ruim zes jaar geleden bij Zilveren Kruis. Op een Groot Kantoor. Op een plaats waar ik een aantal jaren daarvoor nog niet dood gevonden had willen worden. Ik ging werk doen wat in mijn ogen de eerste de beste eencellige voor elkaar kon krijgen, en keek de kat uit de boom.

Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan mijn naderende afscheid denk. Dan denk ik aan alles wat ik de afgelopen zes jaar heb geleerd. Aan de mensen die ik heb leren kennen, de verhalen die ik heb gehoord, aan het lief en leed dat we hebben gedeeld. Aan de collegialiteit, de saamhorigheid, de ontstane vriendschappen. De afwisseling en de uitdaging in mijn baan. Gelukkig zijn in mijn werk kan dus toch. En dat maakt het vertrek zo moeilijk, zo dubbel.

Daarom vind ik het spannend. Ik ben nieuwsgierig naar mijn nieuwe werkomgeving en naar mijn nieuwe collega's. Ik kan alleen maar hopen dat ik het er net zo naar mijn zin zal hebben als in hartje Rotterdam.

Jeugdsentiment!

[quote] Als je ongeveer net zo oud bent als ome Bob komt er bij jou de rest van de dag ook niets meer van werken terecht. [/unquote]

Nou, inderdaad. Op Mijnkopthee kwamen wij deze webzijde tegen. Shoo shoo, ja jullie, in de categorie middendertig tot middenveertig! Kijken, luisteren en 'Ach jaaa...' roepen!

Breaking & Entering

Ons gezamenlijke project, Het Huis, vordert gestaag. Natuurlijk houden wij dat nauwlettend in de gaten. Op de foto ziet u niet bewegende die zich op oneigenlijke wijze toegang verschaft tot de bouwplaats. Wij doen namelijk alles netjes volgens de letter van de wet.
Op gepaste afstand van het bouwhek - dat het bordje 'Geen Toegang voor Onbevoegden' draagt - kwijlen wij bij het oprichten van muurtjes, het trekken van buizen* en het storten van betonmortel. Zo zijn wij ook niet in bezit van een tang en ander inbrekersgerei.

* De buizen worden uiteraard getrokken door eersteklas buizentrekkers. De pijpen worden gesneden door eersteklas pijpensnijders! Je weet wel, van die ene die iets met Simone Blok heeft. Ja, inderdaad Simone Blok van Blok Containerverhuur!

Van de werkvloer - the pressure of making a choice

Een ruime week geleden vond mijn tweede sollicitatiegesprek plaats. Dit keer zat ik aan tafel met de manager van de afdeling waar ik kom te werken. Jazeker, nomaden, kom te werken! Een half uur geleden heb ik te horen gekregen dat men mij bijzonder graag wil hebben. Yay!

Maar om even terug te springen, het was een leuk gesprek. Nadat ik het pand verlaten had sloeg echter ineens de twijfel toe. Ik besloot de tram te laten voor wat ie was, en een eind te gaan lopen.

Mijn gedachten stroomden alle kanten op. Natuurlijk, dit was een leuk gesprek, het eerste trouwens ook, maar wat nu? Is het verstandig om de eerste de beste baan waar ik op gesolliciteerd heb te pakken? Wat als ik dat niet doe, komen er dan nog meer mogelijkheden? Ik wil helemaal niet weg bij Achmea! O, wat vertelde die manager nou net over zus en zo, vind ik dat wel goed klinken? En stel nou dat...

Adriana ten voeten uit! Ik heb er dagen over nagedacht. Met bewegende over gepraat. En met andere mensen. Met mijn huidige collega's en met collega B., die de overstap naar mijn eventueel toekomstige werkgever onlangs al gemaakt heeft.
Ervaringen, adviezen, tips. En uiteindelijk hak ik toch zelf de knoop door, tussen nu en heel snel. Binnenkort ligt mijn contract in de brievenbus. Zet ik daar een handtekening onder? Ik laat het u weten. Maar nog niet vandaag.

Our house is a very very very fine house - 1

Achter de schermen zijn bewegende en Adriana al maanden bezig met een Heel Groot Project. Letterlijk en figuurlijk! Nomaden, de redactie heeft het enorme genoegen u te mogen presenteren: Het Huis.



Het heeft wat voeten in de aarde gehad: de bouw is inmiddels een half jaar vertraagd. Eerst was er geen aannemer, toen die er eenmaal was gingen de onderhandelingen nogal stroef en op het moment dat opdrachtgever en bouwer elkaar eenmaal bereikt hadden bleek er geen bouwvergunning te zijn.

Details, futiliteiten! De bouw is inmiddels in volle gang. Adriana en bewegende gaan elke week even polshoogte nemen, en staan elkaar dan in de armen te knijpen en al foto's makend vreugdevolle kreten te slaken. Het gaat hard!

Het gele paaltje van twee postjes terug was het Eerste Piketpaaltje. Inmiddels zijn de bouwers bijna aan het storten van de muren toe. Wat eerst nog een veld vol aarde en gras was, gaat hoe langer hoe meer lijken op het plaatje hierboven.
En voor de nieuwsgierigen onder u: Het Huis bevindt zich in de achterste rij, tweede blok van rechts, in het midden.

De oplevering wordt verwacht tegen het derde kwartaal van 2007. Het komende jaar houden wij u op de hoogte van alle vorderingen!

(En wat waren bewegende en Adriana hier aan het doen? Ze zaten bij de notaris, voor de laatste handtekeningen... precies een maand geleden werden zij de trotse eigenaars van Het Huis!)

Warrum...

Het water loopt uit mijn knieholten, op het balkon kun je een ei bakken en Krentje ligt volkomen op apegapen. Of is dat tegenwoordig apengapen? (Do we look like we care? -red.)
Van de ventilator komt alleen maar warme lucht en mijn irritatiegrens is bijzonder laag. Nouja, in de supermarkt vooral. Hoewel ik daar graag een uurtje op de grond was gaan zitten, want het was er koud.

Ik ga maar weer een keer douchen. Straks mag ik namelijk op sollicitatiegesprek.

Wat doet u deze dagen om het hoofd een beetje koel te houden, nomaden?