Deda is weer vertederd...

Oom Keeske denkt en denkt...

Beste Lezerts...
Een paar weken geleden reageerde ik op de posts Jeugd en Jeugd II.
Ik stelde mijzelf een aantal vragen, en bleef denken he...

Ik heb na veel van dat genadenk actie ondernomen, de manier waarop vinden jullie hier onder.


Lieve kinders,

Hierbij toegvoegd, als het goed is, zijn een drietal kleine verhaaltjes. (In één toevoegsel.) Twee ervan trof ik op een Blog, wat ik wel eens bezoek. Eén er van is mijn reactie op die verhaaltjes op dat Blog.

Ik heb hierbij twee vragen, omdat die eerste twee verhaaltjes mij bij tijd en wijle bezighouden.

Vraag 1.
Kunnen en of willen jullie je mening over deze verhalen vertellen?
Redenatie hierbij is, dat ik de dingen op mijn manier beleef, en dat hoeft niet de beleving van een ander te zijn.

Vraag 2.
Kunnen en of willen jullie daar wellicht ook onderling over contacten.
Redenatie hierbij is dat jullie zus en broeren zijn, en dat de scheiding onontkoombaar daarin dingen heeft veroorzaakt.

Wellicht is één ding wat veroorzaakt is een gewilde of ongewilde verwijdering. Daar zou ik dan ook wat van kunnen horen...

Mocht je denken: 'J., wat ben je toch een verdraaide softe en socio hippie' en wil en of kun je niets met deze handel, hoor ik dat ook graag.

J.

Keeske muziekt wat...

Antony - Hope there's someone

Mooi, met herkenbare tekst...

Hoera! Anna Lucie is een half!

Gefeliciteerd met je eerste halfjaardag, kaaskoekje!

Vanavond als je gaat slapen zullen we je even extra veel nommen.

En hoe is het nu met het kindje?

Goed! Anna Lucie is een actief acrobaatje, een bedachtzaam onderzoekertje, een dagdromertje en een kletskontje.



v.l.n.r. Anna Lucie en Moki

Ze kan al aardig zitten in de kinderstoel. In het wippertje gaat het beter, daar kan ze rustig een half uur in zitten zonder haar omgeving op te merken. Plukkend aan haar labeldoekje of aan de oren van Pip, in opperste concentratie.
Aan de andere kant zijn de wildste acties de beste acties. Op het aankleedkussen en onder de douche vindt ze het heel leuk om 'banaan' te doen: ze strekt met een holle rug haar hoofd naar achteren en probeert met de aldus verkregen kommahouding aan de handen van papa of mama te ontsnappen. Als iemand een gek gezicht trekt, liefst met veel en hard geluid erbij, ligt ze in een astmatische stuip van het lachen.

Ze kan (bijna) zonder knoeien een fruit- of groentehapje eten. In het lepeltje blazen of heel snel aan het lepeltje trekken is echter de bom, dus af en toe vliegen de spetters fruit-met-Liga of bruine bonen ons om de oren.
De witte puntjes van het eerste tandje zijn in haar onderkaak al maanden zichtbaar. Doorzetten doet ie nog niet, bij tijd en wijle bezorgt het tandje wel last en zijn wij in de weer met Chamodent en Dentinox (waren al die middeltjes er in onze tijd ook al, eigenlijk?) want een bijtring blieft ze niet. Net als de speen. Spenen zijn voor babies!

We zijn net een beetje aan het bekomen van alweer een virusje. Anna Lucie's boeddhabuikje verdween de afgelopen dagen als sneeuw voor de zon. Gelukkig heeft ze nog wel haar bolle wangetjes en spekdijtjes. Ze is weer bijna spuugvrij, mama gaat ook de goede kant al op en papa tobt er een beetje achteraan.
Tot ieders genoegen heeft ze er 's nachts lekker doorheen geslapen. Ziek of niet, Anna Lucie houdt van slapen. Rond een uur of acht 's avonds geeft ze duidelijk te kennen dat ze naar bed wil. Als ze er in ligt, glimlacht ze gelukzalig en is binnen drie minuten naar dromenland afgereisd. Vaak slaapt ze dan klokje rond. Ja, papa en mama zijn happy campers op dat gebied!

Volgende week dinsdag viert ze haar halfjaardag. Als speciaal uitje mogen we die dag naar het consultatiebureau voor prikjesronde nummer vier. Gelukkig gedraagt ze zich bij iedereen die op een arts lijkt voorbeeldig. Alleen als de (dikke! Brrr, mama kijkt niet) naalden haar beentjes in gaan krijst ze de hele tent bij elkaar.
Haar halfjaardag dus. Zes! Maanden! Naar mijn idee hebben we sinds haar geboorte drie keer adem gehaald en voor we het weten hebben we een Grote Dochter. Time flies when you're having fun... en fun is een understatement. Hoe was het toch ooit zonder haar?

Een jaar later...

Hou ouder hoe gekker...
Is het de drank?
Is het Korsakow?
Is het mijn MPS?

Allemaal vragen, die op leeftijd door het hoofd kunnen spelen. Daarin verschillen wij van de dieren...tot wiens geluk, dat van ons mensen of van de dieren is niet geheel en al duidelijk.

De drie oude rotten in mijn huis doen het allemaal nog goed. Ok, er spring er wel eens ééntje mis, er valt er wel eens ééntje slapend van een stoel, er zit er wel eens ééntje met een blikje voer beetje klem om zijn hoofd, maar zij doen het goed.
In de avond heeft het zelfs iets speciaals.
TV kijkend zit er een op schoot, eentje ligt in mijn rug, en de derde kroelt zich de hele tijd tegen mijn zij.

Mientje deed dat allemaal niet.
Zij was buiten.
Zij ving vogels in alle maten.
Zij ving vlinders.
Zij lag uitdagend op haar rug te dweilen, tot ik haar wilde aaien, en spurtte dan weg.
En ging op een afstandje zitten kijken: "Loser!"

Ik mis haar nog steeds.
En weet, dat ze een goud leven heeft gehad bij mij.

Loop maar lekker, meisje...

Donald Duck en het avondeten

In het huis onder de rook van Rotterdam (bij noordoosten wind dan he) werd elke maandag, naast de Margriet en de Revu, ook de Donald Duck door de brievenbus naar binnen gedaan.
Dat was een vreugdevol moment.
Ik kon nog niet lezen, en vond de plaatjes indrukwekkend.
Het was de hele dag weer even kijken, nog eens kijken en dan wachten op het moment na het avondeten.

Op het moment, dat mijn moeder gedaan was met het koken, toetje verzorgen en afwassen voor de club van 8 personen, was er hét moment van de maandag.

Mijn moeder ging aan de grote tafel onder de TL lamp de Donald Duck voorlezen aan mijn joingere zusje C. en mij.

Later besefte ik pas, dat het voor haar het eerst rustmoment van de dag was.
Want maandag was ook wasdag, en zij placht om 05:00 uur op te staan om daar alvast mee te beginnen. Vervolgens verzorgde zij het ontbijt voor 8 personen, zorgde dat iedereen naar zijn juiste plek ging, en ging dan vrolijk zingend door met de was. In de namiddag was zij daarmee klaar, en dan diende het avondeten verzorgd te worden...

Drie scenes, nog zo aanwezig in mijn geheugen:

In plaats van aan de grote tafel aan de kleinere tafel in de keuken de Duck voorlezen. Met tranen in haar ogen, omdat mijn oudste broer W. na het avondeten de beest had uitgehangen. (Dat kon hij doen, omdat mijn vader in de avond ook werkte als pedicure, en dan na het avondeten weg was.)

Nu wel aan de grote tafel, mijn zusje en ik in volle aandacht voor de plaatjes en haar verhaal. Het verhaal brak na een klein poosje af, en toen mijn zusje en ik naar haar keken wat er nu was, zat zij te slapen....

Weer aan de grote tafel in de huiskamer. Vol vaart raast het verhaal voorbij, spanning hier en spanning daar, zou het goed aflopen? Mijn moeder maakte er een mooi verhaal van, en gaf ons, toen het verhaal goed afliep, tegelijkertijd een reusachtige knuffel.

Witte konijntjes, daar krijg je nierstenen van.

Een collega nam een zakje mee naar het werk. Dat had ze beter niet kunnen doen. Een van mijn kronen besloot zich aan het snoepje te hechten, en zelfs dat weerhield mij niet om onze lokale Chinese toko te plunderen voor Nog Meer Witte Konijntjes. Want heel erg lekker.

Nu is gebleken dat de snoepjes niet best zijn voor de gezondheid. Volgens het Voedingscentrum valt het allemaal wel mee, maar voor de zekerheid worden ze niet meer verkocht. Mwah... ik had het risico best willen nemen hoor.