De laatste

Dit is Arie, de laatst overgebleven kater.
Wij zijn als enigen in mijn huis als levende bewoners.

Arie blonk vroeger niet uit in slimme acties, doordacht handelen of wezenlijk kattengedrag.
Hij is ook nooit betrapt op dat soort zaken.
Waar hij wel in uitblinkt is onverwachts en loeihard mauwen, zonder dat ik daar een aanleiding voor zie. Hij kijkt dan nog even met een blik van "Zo!" en gaat weer over tot de orde van de dag,

Met het verdwijnen van zijn moeder en vader is hij de laatste der Mohicanen van een lichting, die ik bijna 19 jaren heb gehad.

Het mauwen, luid als wat, is er nog, maar Arie heeft een opportunisitisch besluit genomen lijkt het. Hij heeft beslaoten, dat IK zijn grootste vriend en toeverlaat ben. Dat resulteert in lief en aanhankelijk gedrag , en zoals het katten betaamt, als het hém uitkomt.

Verder gaat hij gewoon door met zijn onvoorspelbare gedrag: bijna van de bank vallen als hij mij een kopje wil geven, onvoldoende op een stoel springen en dan even met zijn nagels hangen, strietsen en bietsen als ik aan het eten bezig ben.

Arie lives forever...