Dit is Sascha.
Zij is een poes van bijna negentien jaren en de tijd gaat een beetje aan haar vreten.

Een poes, die vroeger niets moest hebben van andere katten wat dicht bij haar, en die ook niet te vriendelijk was tegen andere mensen als ik.

Later toen ik alleen kwam te wonen veranderde zij in een godvergeten slettebak, die voor iedereen op haar rug dook, om aangehaald te worden.

En nu.
Nu gaat de tijd een beetje aan haar vreten.
Zij eet niet meer zoveel en soms nog minder...
Soms likt zij er een beetje aan.
Drinken doet zij nog wel.

En zij gaat ook veel bij de "mannen" Arie en Joop zitten, die haar nu genadig tolereren, als zij als lichtgewicht op hen gaat liggen.
Zij heeft het dan erg naar haar zin en spint wat.

Zij komt naast me op de bank zitten, rolt wat ouwelijk op haar zij of rug, om nog even wat slettebakkerigs te doen.

En ik?
Ik troetel haar, slettebak wat met haar, aai haar.

En ik kijk elke morgen of zij er nog is.

Het zal niet lang meer duren, maar sodeju, wat heeft zij een lekker en lang leven gehad....

Nadenken over Reclame...

De titel van dit stukje klopt natuurlijk niet. Het is een tegenstrijdigheid in woorden.
Reclame is niet bedoeld om na te denken.
Reclame is bedoeld om na het zien je creditcard of portemonnee te grijpen, de straat op te rennen en met zijn allen te roepen: "Ja! Dat willen wij kopen! Hebben! Aanschaffen! Hoe hebben wij ooit zonder gekund!"
Toch wil ik wagen om van een reclame te verhalen, en er achter aan vragen die direct bij mij opkwamen te vermelden.

De Reclamespot.

Wij zien een jong meisje blij in een vliegtuig rondstekkeren, met opvallend veel malen haar armen omhoog. Nee, er is geen kaping gaande. En nee, zij roept de passagiers niet op tot het doen van de "Wave". Haar leven is op een of andere manier veranderd.
Een stem verhaalt van een droef en onzeker leven toen zij nog niet op de hoogte was van deodorant X, en zij als stewardess zich constant moest afvragen, of de passagiers haar geur niet roken en er iets van vonden.
Gelukkig is haar leven nu compleet veranderd ná de ontdekking van merk X, en kan zij, in plaats van de mensen te helpen en te voorzien van eten, fijn door het vliegtuig heen wapperen met haar armen omhoog bij elke mogelijkheid. De reclame sluit af met de opmerking, dat X twéé keer meer beschermt.

De vragen, die bij mij opkomen zijn de volgende:
* Was de sollicitatiecommissie die haar aannam gezamenlijk verkouden?
* Staat dat wapperen symbool voor zelf een vliegtuig willen zijn?
* Wat is die complete verandering, zij is nog steeds stewardess?
* Beschermt twéé keer meer. Als wat? Als veiligheidsriemen? Als Tena Luiers?
* Waarom hangt zij niet meer zo irritant met gestrekte armen boven passagiers als voor de ontdekking?

Ik ga voor U, mogelijk geinteresserde lezer, niet meer direct naar het toilet als er reclame op de TV komt. Neen, ik ga reclame kijken en me dingen afvragen...

De Eerste van het Jaar

Het is 2010.

Ik heb een kleine 48 jaar in de vorige eeuw geleefd, en blijf me verbazen over jaaraanduidingen als 2010..., het blijft een vreemd verschijnsel voor me, ook na 10 jaar.

Iedere voorbijganger, bezoeker en/of lezer van dit blog:

De Beste Wensen voor die 2010 uit het Oosten van het land.