bewegende en Adriana gaan u binnenkort veel meer laten weten, nomaden! De redactie staat versteld dat ze het zo lang voor zich hebben kunnen houden.
Voor nu vast een hint. Een geel paaltje. (bewegende: niet un geel paaltje! HET gele paaltje!)
Laat uw creatieve fantasieën de vrije loop in de reageursels zouden wij zeggen, wat is dat met HET gele paaltje? (Hint op hint: precies een jaar en een week geleden mijmerde Adriana...)
Het werd eens tijd voor een vers brilletje. De vorige dateerde alweer van februari vorig jaar en aangezien vriend T. inmiddels ook van werkgever veranderd is, leek het me een goed idee hem te gaan beklanten.
Vriend T. is optometrist en als hij besluit elders te gaan werken, volgen wij trouw. Onze ogen zijn bij hem in goede handen. En we krijgen korting, maar dat terzijde.
Dit is 'm geworden!
Dit is het montuur...
Maar dan in deze kleuren! Blauw van buiten, groen van binnen. Kek hè?
Ik vind het ook altijd leuk om te zien hoe je gezicht kan veranderen met een andere bril. Draagt u trouwens een visueel hulpmiddel, nomaden? En zo ja, bent u dan van de brillen of van de lenzen?
Terwijl de meeste nomaden, inclusief de liefste, nu voetbal kijken, vier ik een feestje. Sinds augustus ben ik in dienst als docent en projectmedewerker op de Hogeschool van R. op basis van een jaarcontract met uitzicht op vast. En jawel, vandaag was de grote dag van mijn functioneringsgesprek.
Ik begon met een heel klein aanstellinkje van 2 dagen in de week waarvan ik er nu vier-en-een-half gemaakt heb door allerlei taken en taakjes naar me toe te trekken. Puur uit enthousiasme en mijn Truus de Mier-gedrag.
Mijn tijdelijke contract is nu opgebouwd met allerlei kleine tijdelijke ophogingen en dat levert af en toe flinke zorgen op. Zal ik volgend jaar de hypotheek nog kunnen betalen en meer van dat soort levensvragen. Maar vandaag viel het verlossende woord:
Nu, ja, woord, het was meer een zinnetje. Een heel lang zinnetje van om en nabij een uur. Kort naverteld komt het erop neer dat men zeer tevreden is over mijn werkzaamheden. Okee, ik moet wat vaker mijn bureau opruimen en vaker 'nee' verkopen, maar daar is aan te werken nietwaar?
Enfin, mijn directeur gaat mij voordragen voor een vast contract voor drie dagen in de week en daar bovenop een tijdelijke ophoging naar vier-en-een-halve dag. Dat is helemaal jippie dus!
Oh, en ik spring een salarisschaal omhoog. Life can be good!
Uw geduim heeft vast een goede invloed gehad, nomaden! Mijn gesprek met een aardige dame van de afdeling Personeelszaken, in een best wel lelijk gebouw (van buiten, hoor. Aan de binnenkant zag het er een stuk vriendelijker uit) ergens in een stadje onder de rook van Rotterdam, is bijzonder prettig verlopen.
Ik ben positief over wat ik allemaal te horen kreeg en zij blijkbaar ook, want luttele uren na het gesprek kreeg ik een telefonische uitnodiging voor de volgende ronde. Dan ga ik wat meer functie-inhoudelijk verder praten met de afdelingsmanager.
Voor u die pas na afloop zijn gaan duimen, houd dat vooral vast: op 4 juli volgt deel twee!
De trouwe lezertjes kunnen zich vast nog wel dit verhaal herinneren (en zo niet, dan klikt u gewoon even op het linkje). Janoupoehee, het was me nogal niet niks! En het verhaal heeft nog immer vele staartjes.
Voor ons, de Rotterdamse werknemers, zijn er in principe twee opties. Vooropgesteld dat we ons werk willen blijven doen. Optie een is met de afdeling meeverhuizen naar Amsterdam. Optie twee is, nadat Amsterdam gesloten wordt want ook deze locatie is uiteindelijk geen blijvertje, wederom meeverhuizen naar Noordwijk.
Natuurlijk is er inmiddels een Sociaal Plan. Wie niet mee wil naar Amsterdam, wordt boventallig verklaard en komt in het 'traject' terecht. Dat is, als je meer dan anderhalf uur reizen van de nieuwe locatie woont. Gelukkig bedoelt hogerhand daar een enkele reis mee. Wie onder de anderhalf uur zit, kan het bekijken.
In het traject gaat men ons helpen om een andere baan te vinden. Door middel van sollicitatietraining enzo. Mocht dat binnen negen maanden niet lukken, dan kan je opzouten. Met een oprotpremie.
De snelste verbinding die ik kan hebben naar de Amsterdamse locatie, is 1 uur en 47 minuten. Jippiejajee, meer dan anderhalf uur! Dat komt goed uit, want ik heb toch wel min of meer besloten dat ik niet veel trek heb om mee te gaan. Zoals vele collega's met mij.
Collega N. komt uit op een reistijd van 1 uur en 28 minuten. Zij wil ook niet mee. Maar voor haar geen traject, want er moet toch ergens een grens getrokken worden nietwaar?
Enfin, de sluitingsdatum van ons pand blijft vaag. Het varieert momenteel tussen één en anderhalf jaar. Tenzij de grote leegloop die nu op gang komt flink doorzet, want voor drie en een halve werknemer hoeft men het pand niet open te houden.
In de tussentijd zijn reeds zes collega's van mijn afdeling voorzien van een nieuwe baan. Wie weet is het al binnen een paar maanden einde verhaal. Er is nog steeds een zeer minieme kans dat onze afdeling, samen met nog een of twee andere, elders in Rotterdam of omgeving gehuisvest kan worden.
Ik wacht het niet af. Morgen heb ik een sollicitatiegesprek bij een van onze concurrenten. Nomaden, gaat u massaal voor mij duimen? Wordt vervolgd!
Het is niet bedoeld als een langlopende serie zoals 'De Adobes ontmoeten... Lennard' en 'De Adobes ontmoeten... Neems', maar het is nu eenmaal zo gebeurd. Het lot bracht iedereen op ons pad. Dat lot werd enigzins gestuurd maar dat mag natuurlijk!
En zo zaten wij dus een week geleden alweer gezellig te dineren met Leez. En zij bracht ons cadeau's mee, zoals u op de foto kan zien. Een gedenkwaardige fles port, een heleboel Maltesers, een schattig bakje en een setje portglaasjes. Enof kent zuster Leez haar broeders en zusters! Wij waren verguld.
Stiekem hopen we dat het lot ons ook eens laat ontmoeten met een heer van stand waar ondergetekende al lange tijd mee correspondeert. Maar tja, het lot laat zich niet sturen. En wie weet blijft deze heer in schaduwen gehuld. In de tussentijd blijven wij in ieder geval Adriana en bewegende - ooit gescheiden maar dankzij het illustere bicat.net samen op pad.
eerst een rondje Arab Film Festival. Ik ga er al vanaf het eerste jaar heen, bewegende doet sinds 2004 mee. De zesde editie is dinsdag reeds begonnen en we hebben nog he-le-maal niets gezien!
Maar we maken het wel goed. Twee verzamelprogramma's gaan wij bekijken, met in totaal tien filmpjes en films. Vooral Irak is dit jaar flink vertegenwoordigd.
Eigenlijk ben ik er van overtuigd dat ik in een vorig leven Arabische was. Van mijn Top 10 van nog te bereizen landen liggen er minstens zeven in het Midden-Oosten. Zet mij in een willekeurige woestijn en ik ben in mijn element. Ik word bijzonder gelukkig van dwalen in souks en medina's. En uiteraard stem ik op Petra als een van de 'nieuwe' zeven wereldwonderen.
Heb ik jullie wel eens verteld over mijn verblijf in Petra? Dat was in... (Adriana, u dwaalt af - red.) Enfin, dat is voor later! Nu morgen eerst genieten van kleine pareltjes.
Morgenavond gaan we, om een beetje in de sfeer te blijven, happen in de Bazar. Aangezien ik te lui ben om nog een linkje te maken, stel ik voor dat u zelf even den Googelaar aanslingert.
Morgenavond gaan we ook meeten. Na Lennard en Neems ontmoeten wij dan
Excuseer. Er is telefoon.
