Voor Anna

Ik heb dit liedje vaak voor mijn kinderen gezongen: laat je ouders het ook maar leren, meis!!

Hoe 2009 nogal kwakkelend begon.

Zo waren we eind december in België. bewegende en ik snotverkouden, Anna Lucie aan de antibiotica wegens bronchitis. Desondanks hebben we ons uitstekend vermaakt! Daarover binnenkort meer.

Sindsdien ziekzwakmisselijken wij voort. Ik kreeg oorontsteking, bewegende netelroos en Anna Luus hoornvliestontsteking. Tel daar de hoofd- en keelpijnen bij op die blijkbaar onlosmakelijk met dit jaargetijde en weertype verbonden zijn en u heeft het recept dat zorgt voor onze afwezigheid.

In the meanwhile laat Anna Lucie zien dat een badpak hip en water niet eng is.

Geheugen Gegraaf

Ik was 15 jaren toen nichie ter wereld kwam.
Van die eerste paar maanden weet ik niet veel, behalve dat ik het een priegelig hoopje mens vond, en een moeder die zeer kloekzaam voor haar kind was.
Dat kloekzame verdween na een klein half jaartje, en kregen wij als Omes en Tantes, bij de onvoorkoombare zondagse over-en-weer bezoekjes wat meer toegang tot het territorium van nichie. En op dat moment geeft het Geheugen Gegraaf een wat duidelijker beeld.


Graafsel 2
Mijn zus en zwager deden ook wel eens een beroep op mij om op te passen op nicht & neef in het weekend... Dan hadden zij een feestje, of gingen met vrienden uit.

Ik was daar altijd voor te porren, en vond dat altijd heel gezellig: wat keutelen met het grut en pret hebben. Ook al was ik een jaar of 17, 18 en had ik me kunnen bezig houden met de destijdse puberverleidingen.

Op één van die avonden zat ik rustig TV te kijken, en hoorde ik wat gestommel. Ik ging kijken en het was nichie. "Ik kan niet slapen, J." Met mijn meest gerustellende stem heb ik haar weer naar boven en in bed gepraat.
Een tiental minuten later hetzelfde gestommel en hetzelfde verhaal. Ik spendeerde er nu wat meer tijd aan en gaf haar goede raad hoe je in slaap kunt komen. Tevreden over mijzelf ging ik weer naar beneden.

Een tiental minuten later... inderdaad. Een beetje sippies, omdat mijn raad niet hielp. "En ik ben ook al wat groter, J. En als je groot bent hoef je nooit zo vroeg naar bed!"

Ik werd uitgeprobeerd.

Ik heb haar dat bevestigd en haar verteld, dat ze dan maar bij mij moest blijven, TV kijken en wakker blijven. Strak plan, nicht! Het eerste kwartier was heel gezellig, veel verhalen over school en vriendinnetjes en televisie en haar broer en buiten spelen.

Na dat kwartier werd het iets rustiger en ging het over de TV. Geeuwen en neigingen tot gapen werden zichtbaar onderdrukt, en af en toe werd er een dankbare "wakkere" blik op mij geworpen.

Na een half uur dreigde zij in slaap te vallen, en heb ik haar monter bij de les gebracht: "Kom meis, het is nog niet zo laat!"
Bij de tweede dommel heb ik haar even gelaten, en toen zachtjes aan haar schouder schuddend wakker gemaakt: "Kom op, er is zoiets leuks op TV, dat moet je zien!"

Ik heb haar op schoot genomen en zij sliep binnen één minuut.
Vast.

Zachtjes heb ik haar naar boven gebracht en in bed gelegd.

Zondagen in 1975

In het huis in het dorpje in de buurt van Rotterdam, bij oostenwind dan, was een grote en zware afscheiding in de kamer van plafond tot grond.

Aan de ene kant bank, stoelen, tafeltje en een TV; aan de andere kant de eettafel en een bed voor mijn vader. Mijn vader was ooit bestraald geweest voor kanker. De bestraling had hem van de kanker genezen, maar ook de ruggegraat aangetast, zodat hij langzamerhand minder en minder mobiel werd en de spiercontrole ging verliezen..

Eerst verzorgde mijn moeder hem, maar dat was afgelopen toen zij in levensgevaar wegens totale vergiftiging van het bloed het ziekenhuis in moest.

Ik woonde nog thuis en ging mijn vader's zorg overnemen. Er was ook soms een wijkzuster en er was thuishulp. In die tijd kon mijn vader al niet meer lopen en alleen staan.

Op zondag was het vast ritueel.
Mijn vader had moeite met de ontlasting, dus gaf ik hem in de middag, in zijn bed dan al, een zetpil.
Ik ging dan wat tv kijken totdat ik merkte, dat de zetpil het werk gedaan had of mijn vader mij riep.
Dan verschoonde ik hem.

Vervolgens ging ik eten koken voor ons tweetjes.

Keeske verhaalt over muziek

Woensdag 23 april 1998

De walkman is zwart.
Ik zet hem op de tafel in de kamer en sluit de boxjes aan.

Het is een mooie dag, de zon schijnt al dunnetjes de kamer in...
Ik heb een paar cd's mee genomen, en ik besluit The Carnival van Wyclef Jean op te zetten, want die hadden wij de laatste tijd veel geluisterd samen. Hij ligt nog te slapen, het is ook nog vroeg, het zal een uur of tien zijn.

Zachtjes gaat de dag open...


"J?"
"Wat doe jij hier?"
"Waar ben ik hier?"
"Ik moet zo gaan werken bij AH!"

Stilte

"Wat is dit dan, J.?"

"Je bent hier in Nijmegen, D., je hebt een ongeluk gehad en dit is het ziekenhuis, waar jij bent."

"Wat?" "Hoe kom ik hier dan? Ik moet er uit, ik moet naar mijn werk, ze wachten op me. Ik kom nog te laat, joh!"

Zaterdag 19 april.
Mijn oudste zoon komt me dag zeggen, want hij gaat lekker een avondje uit met zijn vrienden in Wageningen. Ik wens hem veel plezier, en zeg: "Doe rustig aan, jong!"

Als hij in die nacht via de Wageningse Berg naar huis fietst, breekt de voorvork van zijn fiets en hij valt. Hij heeft een stevige hoofdwond en wil hulp gaan zoeken aan de weg die vlak langs het fietspad heuvelaf ligt. Een paar auto's rijden hem toeterend voorbij, één chauffeur ziet het bloed en besluit te keren boven aan de berg. Hij moet even wachten tot een andere zwarte auto voorbij is.

Die auto rijdt mijn kind aan.


.....mijn kind is er weer.
Na vanaf zaterdag in coma te hebben gelegen is hij nu weer bij de wereld en beginnen we met z'n allen de weg naar "weer terug" te lopen...

De start is hier en nu, met Wyclef op de walkman: "Gone till November"