Our house is a very very very fine house indeed en andere vreugdevolle zaken

Afgelopen donderdag was het zover, nomaden! Het Huis werd opgeleverd! Natuurlijk hadden we de week ervoor al een uitgebreide schouw gehad, maar alles nog eens nalopen met een dude van Vereniging Eigen Huis bleek heel nuttig.
De laatste nog-net-niet-helemaal-in-orde-dingetjes werden genoteerd, VEH-dude gaf aan de lopende band tips, verdere afspraken werden gemaakt en we kregen een heel grote bos met sleutels!
De uitvoerder houdt er voorlopig een in zijn bezit, zodat de klusmannen het huis in kunnen. Aangezien wij gewoon moeten werken, kunnen we door de week niet aanwezig zijn.

Gisteren heeft de vader van bewegende de technische ruimte voorzien van een tegelvloertje, straks gaan we een paar honderd kilo troep en modder verwijderen en wellicht aanvangen met het voorstrijken van de muren.
Diverse vrienden hebben aangekondigd te komen kijken, dus Het Huis zal vandaag een zoete inval zijn.




Badkamermeubels! Het bovenkastje heeft nog een deurtje in bestelling wegens gesneuvelde spiegel.



Op het terras zijn inmiddels de plantenbakken neergezet. Ze worden voorzien van gaaswerk en volgende maand komt, als het goed is, de beplanting erin.



Voor de deur is het nog wat rommelig... moeder Adriana baant zich een weg door de blubber.



Balkon aan de voorzijde, met extragratis bladeren voor herfstig effect!

Natuurlijk leest u de komende tijd (on)regelmatig over de klusvorderingen. Een strakgepland schema hebben we niet, dus we zijn zelf ook erg benieuwd :-)

Verder gaan wij morgenavond friet patat eten. U kunt daarover ook lezen bij Lennard. Dat wordt ongetwijfeld lekker en gezellig!

Waar Lennard zich nog het meest op de patat verheugt, doe ik dat op het concert erna. David Sylvian!!! Ik mocht de man aanschouwen tijdens een prachtig optreden in Ahoy', 1986.
Ondanks de grootte van de zaal wist David een voelbare intimiteit te creëren. Er waren momenten dat je een speld kon horen vallen. 21 jaar na dato kan ik haast niet wachten op wat we morgenavond te zien en te horen krijgen!

Nu ga ik me in mijn charmante klusoutfit hijsen. Werk aan de winkel! Wordt uiteraard vervolgd...

Keeske muziekt maar door

Na de heftige muziekert van vorige keer nu een kuis lied, ter vergelijking.
De vorige inzending was: De Raggende Manne - Kramp van je Kanis...

Dit heerlijke liedje heeft zo zijn 1962-charme:
De Spelbrekers - Katinka

Kijk en vergelijk, Lezerts!

Adriana weet het soms niet.

Toen ik vanavond thuis kwam, nomaden, heb ik eerst eens even gehuild. Het zat me zo hoog. Ik zat nog niet op de bank of een golf van intens verdriet kwam naar boven. Zulke golven zijn niet te stoppen. Bovendien wilde ik dat niet eens.

Ik denk dat ik nooit zal leren omgaan met mensen die alleen iets voor je willen doen op hun voorwaarden. Die voorwaarden zijn overigens nooit van tevoren bekend. Die moet je ruiken, op het moment dat je je hulpvraag stelt.
En als je denkt dat je door hebt hoe het werkt, en de volgende keer in eenzelfde situatie dus weet hoe je het aan moet pakken... dan zijn de spelregels weer veranderd.

Ik vraag aan deze mensen alleen hulp in praktische zin. Hen vertellen hoe ik me voel, hoe het diep van binnen met me gaat, wat mijn dromen, angsten en ideeën zijn, wat ik van iets vind, dat doe ik nooit. Afgeleerd, in de loop der jaren. Door schade en schande wijs geworden. Hoewel dat erg lang geduurd heeft.
Het kan zomaar voorkomen, dat ik om hulp vraag op een moment dat ik, zonder het te weten, eerder iets gedaan of gezegd heb dat hen niet bevalt. Natuurlijk wordt me niet verteld wat er dan voorgevallen is, ik dien dat automatisch te begrijpen. Evenals hun gedachtengang die erop volgde.

Vanmiddag belde ik een van hen, om te vragen of hij me aanstaande donderdag even ergens heen wil rijden. Donderdag wordt ons huis opgeleverd, en ik heb zo weinig tijd. Zulke dingen vraag ik al dagen van tevoren, omdat anders chaos en paniek uitbreekt. Zijn antwoord, humeurig uitgesproken: 'Er stopt daar een bus voor de deur hoor.'

Okee.

Ik vraag niet wat het probleem is. Afgeleerd. Als ik morgen aan hem zou vragen waarom hij zo reageerde, dan weet hij nergens van. Wat klets ik nou, hij staat toch altijd klaar?

Op mijn tenen lopen. Altijd. Proberen het hen naar de zin te maken, altijd. Als ze me vragen om iets voor hen te doen, altijd. Zonder vragen, zonder gedoe. Zonder voorwaarden.

En soms trek ik het ineens niet meer. Ik zal de gebruiksaanwijzing waarschijnlijk nooit kennen. Ik weet niet eens waar ik die kan vinden.

En dan kom ik thuis, en moet ik vreselijk huilen. Geen huilbuitje dat lekker oplucht. Geen tranen van woede. Geen verongelijkt gesip.
Ik huil vanuit mijn diepste binnen, als een gewond dier. Jezus, wat doet dat pijn.

Maar het blijven wel mijn ouders. Toch.

Uitzicht, weer een muziekverhaal...

Dat huis, onder de (bij noordoostenwind) rook van Rotterdam, moest gerenoveerd worden. Het hele gezin tijdelijk naar eenzlfde pand, een paar huisnummers verderop.

Het was de tijd van de jatterij; hollandse sterren straalden door het schaamteloos en vaak knullig vertalen van Amerikaanse hits. Er werden wat jongelui bij elkaar getrommeld, en hup, er was weer een "veelbelovend bandje" met een "leuk plaatje"geboren. En toeval of niet, volgens "Top of Flop" werden het zeker hits.

In die tijd was de griekse dans de "Sirtaki" erg in. Een nederlandse variant daarop was het volgende liedje: "Ploem Ploem Jenka - Trea Dobbs". Dat was haar artiestennaam.

Mijn drie oudere zussen kenden de dans Ploem Ploem Jenka, een aftreksel van de Sirtaki. En konden die dans ook gedrieén uitvoeren. Dat deden zij vol overgave en met veel plezier en jolijt en een gezellige sfeer bij de (toen nog) gaskachel.

Toen wij weer terug gingen naar het gerenoveerde huis, had ik eindelijk een eigen kamer, omdat er twee oudere kinderen "uit huis" waren.

Die kamer had een ruim uitzicht, ik kon tot aan Rotterdam kijken! Ik mocht in die tijd de draagbare radio van mijn zus lenen, en voor een raam in mijn kamer kon je, helemaal rechts, de politiezender van Rotterdam ontvangen. Daar kon ik middagen mee zoet brengen.

En met Veronica.
Toen nog vanaf zee, op 192!

Ik hoor nog de reclames van "Safari filtercigaretten" en van "Nurdi! Nurdi!". Dat ging over onmisbare nylons.

En natuurlijk de muziek! De wereld, van muziek dan, ging voor mij open.

Een pietsie rebellie ontkiemde in me, en ik kamde toch mooi mijn haren naar voren, vond dat heel stoer en erg op de "Kinks" lijken.
Dat had ik niet moeten doen.
Mijn moeder zag dat, en maakte rap een afspraak bij de kapper, met als reden, dat zij mij er geknipt veel leuker uit vond zien.

Het werd een wat behoedzamer en ook wel onbewuster rebellie, gezien het feit, dat ik uit de plaat ging van "Massachussets - Beegees"

De vrij vlot daarop volgende "soultijd" is eigenlijk langs me heen gegaan, alleen op schoolfeestjes deed ik mee met "Spooky's Day Off - Swinging Soul Machine".

Tot ik geslaagd was voor mijn MULO-examen, toen veranderde mijn muziekvoorkeur, net zoals de wereld toen veranderde, in '68/'69.
Daarover een volgende keer.

OHIAVVVFH - de schouw

Graag had ik deze post opgeleukt met verse foto's, maar bewegende heeft de camera mee. U houdt ze dus nog even tegoed!

Normaal doe ik, als alles mee zit, een kleine anderhalf uur over de reis thuis-werk en vice versa. Natuurlijk is dat niet het geval als je echt persé ergens op tijd wilt zijn, zoals in je nieuwe huis omdat daar de vooroplevering plaatsvindt.
Bijna twee uur, duurde de reis vandaag. Gelukkig kwam bewegende me met de fietsen tegemoet terwijl ik een sprintje trok vanaf het metrostation, zodat we nog op tijd aangescheurd kwamen.

De schouw zelf duurde een uurtje. Met z'n vijven (wij, de bouwert, de opzichter en een dame van het kopersbegeleidingsbureau) werkten we Het Huis systematisch van boven naar beneden af.

Het viel zo ontzettend mee! Okee, de tegels in de badkamer zijn nog steeds niet helemaal in orde (maar dat is pas vijf maanden zo, ghrumpf), echter de rest van de 'puntjes' was behoorlijk peanuts. Niet gekit hier, beschadigingetje op een deur daar, nog op te vullen gat zus en een scheve vensterbank zo...
Na het officiële gedeelte zijn we nog wat blijven hangen om foto's te maken, mijn onverwachts aangewaaide moeder alles te laten zien, met de buurmannen te kletsen... en gewoon puur te genieten van ons geweldige nieuwe stekkie!

Nu begint het aftellen naar volgende week donderdag: dan krijgen we de sleutel! YAY!!! We houden u vanzelfsprekend op de hoogte!

Oeps, ik dacht...

Nomaden, overkomt u dat ook wel eens: U neemt de telefoon op in de overtuiging dat het iemand anders is? En u maakt u in alle ad-remheid geheel belachelijk met een begroeting die eigenlijk dus voor iemand anders bestemd is? Het liefst zo'n begroeting die niet direct als 'normaal sociaal wenselijk' gezien wordt?

Dit soort momenten zijn mij al te bekend. Zo nam ik ooit mijn mobiel op, denkende Adriana aan de lijn te treffen. Waarop ik in al mijn enthousiasme 'hallo schatje' tegen mijn direct leidinggevende riep. Verbale stomheid aan de andere kant van de lijn volgde, dat mag duidelijk zijn.

En ook zonet verwachtte ik Adriana aan de rinkelende telefoon te mogen begroeten. Nummeridentificatie is een zegening, maar niet echt probleemoplossend als zowel mijn geliefde als een niet nader te noemen bladenuitgeverij de nummerweergave geblokkeerd hebben. Laten we de bladenuitgeverij voor het gemak van het verhaal (ik denk immers ook aan uw leesplezier, nomaden) Sanoma noemen.

Was 'hallo schatje' met lang uitgerekte klinkers nog een enigzins neutrale begroeting, 'ha mijn xxxxxxxxx' is dat doorgaans minder. U snapt dat ik niet mijn tong breek over het herhaaldelijk uitspreken van iksiksiksiks, maar dat daar eigenlijk iets staat dat je niet zonder blikken of blozen bij de Albert Heijn hardop kan zeggen zonder vreemde blikken teruggeworpen te krijgen van omstanders of de blozende caissière.

Mevrouw Sanoma was klaarblijkelijk al veel gewend. 'Ben u de partnert van Adria-naat?' (Let op mijn fonetische weergave van het onverschrokken antwoord van de waarschijnlijk zeer Rotterdamse telefoondame.)

Mijn uitleg dat ik eigenlijk mijn geliefde had verwacht aan de telefoon, maakte het gesprek wat minder beschamend. 'Jaat, zo neem me mant ook op, ik kent da.' verzachtte zij de wonden in evenzo plat Rotterdams.

Ik ben maar wat blij dat de kans vrij gering is dat ik deze mevrouw Sanoma ooit ga tegenkomen in levende lijve...

OHIAVVVFH - oplevering!!!

Jawel, nomaden, de opleverdatum van Het Huis is eindelijk bekend! Op dinsdag 18 september staat de schouw gepland. Op die dag mogen we kijken wat er allemaal goed of niet goed is.

De daadwerkelijke oplevering is een week later, op donderdag de 27e! We hebben nog niet onze nagels tot aan de ellebogen opgevreten, maar een verhoogde staat van spannend is zeker merkbaar in huize Adobes.



Wordt natuurlijk vervolgd!

Keeske muziekt vrolijk door

Voor de broodnodige variatie in muziek is dit voor mij helemaal in orde.

Zachtjes zeker zijn