Zojuist keerden wij...

... terug uit Amsterdam. Allereerst ging ik daar een bestelde badjas ophalen bij De Drie Doeckjes (linksonder, die vrolijk gestreepte).
Vervolgens togen wij via terrasjes en Geels & Co. naar Artis. Bracht bewegende daar ongeveer zijn gehele jeugd door, ik moet tot mijn schande bekennen dat ik er nog nooit geweest was. We zagen een blije baby-olifant, een zielige ijsbeer, een tijgerin zonder staart en grote schildpadden die andijvie aten.

Vanavond waren we bij tante L., de Indische oudtante van bewegende. Iedereen die Yvonne Keuls gelezen heeft weet dat oude Indische tantes schaars worden, dus we houden haar in ere.
Tante L. kan niet zo goed hoeveelheden inschatten als ze kookt en is heel teleurgesteld als niet alle pannen leeggegeten worden, dus ploffend treinden wij weer naar het Rotterdamse.

Nu ga ik even van de hak op de tak, en geef jullie wat updates over afgelopen donderdagen! Vorige week donderdag had ik mijn sollicitatiegesprek. Dat was inhoudelijk pittig maar verliep heel goed, ik kan een tweede uitnodiging verwachten zo werd mij verteld. Wordt dus wederom vervolgd!

Afgelopen donderdag vond de langverwachte meet- en kijkmiddagdag in Het Huis plaats, en de twee uur die daar voor stonden zijn ten volle benut! Het terras is inmiddels betegeld, de cement-dekvloeren liggen erin en ook het toilet en de badkamer zijn volledig van tegels voorzien. Dat in de laatstgenoemde ruimte de verkeerde tegels op de vloer lagen, was een lichte domper. Vooral voor de uitvoerder, die de vloer er weer uit kan gaan bikken.

bewegende liep van beneden naar boven en weer terug met een rolmaat en een aantekenboekje, met de gordijnenleverancier in zijn kielzog.
Ik maakte foto's, leidde mijn inmiddels gearriveerde ouders rond en greep de door de buren uitgenodigde zonweringman in zijn kraag om wat afspraken te maken.

Het 'wij wonen daar over een maand of vier'-kwartje moet nog steeds vallen, nomaden. Ik weet dat het ons huis is, en dat erin rondlopen heerlijk aanvoelt... En toch is het onwerkelijk. Ik denk dat het tijd nodig heeft. Voor ons, maar ook voor Het Huis. Het Huis zal groeien tot Thuis.

Na acht weken Sonja Bakker...

... waarin we wel een ietsje lakser zijn geworden, deelde de weegschaal mij vanmorgen mee dat er ook deze week toch een daling in de kilo's heeft plaatsgevonden. Totaal is er na deze periode 7,2 kilo af!

We doen week 8 even over, de komende week. Na week 9 is de Oranje Bijbel uit, en gaan we verder met Deel Twee.
Het liefst zou ik vanaf vandaag nog een kilo of twaalf eraf willen bakkeren. Dat is veel. Met zeven kilo minder zou ik al een happy camper zijn.

Wordt vervolgd!

Oom Gonzo's Fijne Deuntjes - 4

Kate. Daar hoef ik verder niets aan toe te voegen. Kate, en hier in combinatie met de onnavolgbare Donald Sutherland.

Kate.

Adriana in Sollicitatieland - 1

Precies vijf dagen na deze berichtgeving, nomaden, verstuurde ik mijn eerste sollicitatie. Wat en waar, dat bewaar ik nog even! Op een autoreply na, had ik tot vandaag nog niets mogen vernemen van het bedrijf.

Na een maandje leek het me vanmorgen best nuttig om even telefonisch te gaan informeren. Om een wat langer verhaal heel kort te maken: men verwacht binnen nu en een week uitsluitsel te kunnen geven. Spannend hè?

Zo. Nu ga ik iets luchtigs aantrekken, en de metro nemen naar een zonnig terras te R'dam-centrum alwaar ik erg bij ga kletsen met oud-Zilveren Kruiscollega N.
Belooft u mij om ook zoveel mogelijk van het zonnetje te genieten?

- UPDATE - UPDATE - UPDATE -
Tegen half vijf zat ik nog lekker in witbier-met-limoentje-modus met N. op het terras. Mijn mobiel ging.

'Met Adriana.'
'Hallo, met mevrouw Zusenzo van Thingamabob... u heeft vanmorgen met een van mijn collega's gesproken, en nu...'

Ik schoot zo goed en kwaad als het ging in ik-heb-nog-geen-bier-op-modus (volgens N. ging het me aardig af) en vervolgde het gesprek. Resultaat: volgende week donderdag mag ik op gesprek! NOG SPANNENDER! Wordt vervolgd...

OHIAVVVFH - intermezzootje

Nadat wij een riante Paasbrunch achter onze kiezen hadden geschoven in gezelschap van mijn ouders, broer en schoonzus, de nichtjes en oma (91 inmiddels, and still going sort of strong), besloten bewegende en ik nog even langs Het Huis te gaan. We stonden op ons gemak door het hek te gluren, toen er een jolige man aan kwam lopen met een deurklink in zijn hand.

'Welk huis is van jullie? Dan maak ik die deur ook even open hoor!'

Dat vonden wij nou eens een goed idee. Door een gat in het hek, voordeurtje open, en we liepen voor het eerst sinds vele maanden binnen!
In de entree zijn het toilet, mèt het muurtje waar de stortbak in verstopt zit, en de meterkast nu zichtbaar. Ook lagen daar alle tegels voor toilet, badkamer en keuken gezellig opgestapeld te wachten.

Aangezien onze trappen al een tijdje geleden geplaatst zijn, konden we direct doorstormen. Op de woonkamer-keukenverdieping is nog niet veel te zien, maar we konden natuurlijk wel de ruimte op ons in laten werken.
We gooiden aan beide zijden de schuifpuien open en genoten op het balkon en terras van de fraaie uitzichten. In gedachten plaatste ik onze nieuwe tuinset op het terras, en potten vol planten...

Op de tweede verdieping is inmiddels aanmerkelijk meer gebeurd! Alle wanden staan op hun plaats, en dus dwaalden we door de kamers. 'En als we dit nu zo doen, dan kunnen we dat zus, en dit past daar dan mooi naast dat!' Plannen maken is zo heerlijk.

Eerlijk gezegd kreeg ik er een beetje tranen van in mijn ogen. Het is gewoon niet voor te stellen dat wij straks in zo'n mooi huis wonen! Helaas hadden we de camera niet bij ons, maar over dik twee weken is de kijkdag. De foto's houden jullie dus nog tegoed!

bewegende's Groene Vingers

Adriana kijkt mij meewarig aan, als ik weer een kweekproject in huis begin. Een plantenkweekproject heb ik het dan over. Zuchtend moet ze aanzien hoe er weer aarde op het aanrecht ligt, en elke avond trouw de plantjes bewaterd moeten worden.
Natuurlijk verwacht de plantenvader die ik ben dat elke centimer groen bejubeld moet worden. Dus met een trotse blik in de ogen houd ik Adriana op de hoogte van de vorderingen.

Helaas hebben mijn kweeksels hun eigen willetje. De vensterbank staat vol met plantenbakjes die stuk voor stuk vreemdere vegetatie voortbrengen dan Moedertje Natuur dromen kon. Zo kruipen er over de salontafel klavertjes-vier die eigenlijk recht omhoog hadden moeten schieten. Erg onhandig gezien we nu onze glazen en bekers voorzichtig tussen de stengels moeten neerzetten.
De basilicum die ik zaaide groeide niet alleen horizontaal uit, maar ook in de breedte, om ons - nu, ja, vooral ondergetekende - te verblijden met witte bloemen. Ik hoef niet te vertellen dat er maar weinig basilicumblaadjes geschikt waren voor de tomatenpizza's.



Mijn laatste project was de radijzenkweek. Ik had Adriana al voorgehouden dat we nooit meer die 69 eurocent voor een bosje radijzen hoefden neer te leggen. We zouden een autarkisch bestaan kunnen leiden, geheel onafhankelijk van de dictatuur van de Albert Heijn. Na een wat twijfelachtige start, en een groeiperiode van negen maanden (waarvan de eerste zeven zonder noemenswaardige groenaanwas verliep), is er toch resultaat.

Adriana noemt ze gemuteerd, ik noem ze liefkozend: wat groot. Ik geef toe, ze lijken niet op de mediagenieke rode bolletjes uit de supermarkt, maar ze zitten wel boordevol liefde. Zoveel liefde dat ze wat langwerpig en dik geworden zijn.

Zonet heb ik dus op het balkon met veel smaak de eerste radijzen van dit seizoen gegeten. Ik kan u zeggen dat de vorm weinig afdeed aan de heerlijke smaak. Inmiddels staat er ook weer een bakje met maagdelijke aarde op de vensterbank. Wanneer zal ik dat Adriana gaan vertellen?