Oude Pedagogiek (1)

Dit is mijn ouderlijk huis.
In dat dorpje onder de rook (bij Oostenwind) van Rotterdam.
Het was een ruime twee-onder-één- kap woning.
Wij woonden in het rechtse deel. Mijn slaapkamer was helemaal bovenin, hier wat verscholen achter wat takken.
Als ik uit mijn raam keek, kon ik tot Rotterdam kijken.

Mijn moeder had niet geleerd voor pedagoge, zij had "slechts" Lagere School.
Toen zij dat af had, kon zij in de kas bij Opa gaan werken.

Toch...,

Op een avond was ik boos op haar als klein kind. Ik weet niet meer precies waarom, wellicht had het iets met naar bed moeten te maken. Ik moest me van haar omkleden en mijn pyama aan doen. Ik zou haar wel eens mores leren en er lekker langzaam over doen, knoopje voor knoopje en nog eens over enzovoorts.
Dat eindigt een keer.

Daar kwam mijn moeder de kamer in.
Ze zei, dat ik die pyama wel heel netjes en goed had aangetrokken, goed zo m'n jongen!

Op slag was de boosheid weg, was ik weer helemaal verkikkerd op haar, en ben heel tevreden naar mijn bedje gegaan met een dikke nachtzoen van haar.

Coma Droom

Het besef groeit, dat er iets niet klopt, niet helemaal goed is.
Ik zit op een rots en als ik om mij heen kijk, zie ik links en rechts én boven mij alleen blauwe lucht.

Naar beneden kijkend zie ik een peilloze diepte, heel ver in die diepte ontwaar ik een dikke witte mist. Ik schrik me rot en doe m'n ogen dicht.
Ik wacht tot mijn hart tot rust komt en niet meer uit mijn borst lijkt te knallen.

Voorzichtig doe ik de ogen weer open.
De plek is hetzelfde, de kleuren zijn anders. Een donkerpaarse storm jaagt langs de rots, ik moet me aan de rand vasthouden. En sluit de ogen weer.

Héél ver weg hoor ik een kinderstemmetje "Opa Jan!" roepen.
Langzaam wordt dat geroep overstemd door het liedje "Man of constant sorrow".

Ik zak naar beneden, en dieper.
Mijn hoofd gaat trager als mijn lijf.
Het is donker geworden, de muziek wordt zachter en zachter en ik hoor nog één keer "Dag, Opa Jan".

Verdrinkend in mijn dekens en het geluid van de wekker worstel ik me op.

Soms...
Soms zie ik er zo tegenop om te gaan slapen...

Kleine wereld

De zee kabbelt af en aan.
Hier kan ik uren staan, kijken naar het water.
De vogels.
De zeehonden.
De eb en de vloed.
Als ik lang kijk, hoor ik de geluiden die erbij horen.

Op Schiermonnikoog.

Dit jaar ga ik niet.
Ik heb het lef niet. Zover van waar ik woon.
Het genieten van alleen zijn is veranderd even.
De wereld is voor mij op dit moment wat kleiner.

Opa in Stereo

Ik had het wellicht al vermeld, ik ben voor de tweede keer Opa geworden, een half jaartje terug.
Het heeft een tijd geduurd, maar nu is er een foto bewijs hier van het bestaan van Renee.
En weer is het een onbeschrijfelijk gevoel; een wezentje op mijn armen, dat iets met mij te maken heeft.
Twee nu.

Dat verdient een herinnering in de vorm van een foto.
V.l.n.r.:

Suzi, opa Keeske en Renee.

Mijn hartje blijft smelten als ik dit weer zie....

De lente is er

Ik word er helemaal vrolijk van als de zon schijnt.
Rap het huisje aan kant en dan samen met Arie in de tuin zitten.
Beetje lezen, beetje puzzelen en af en toe in de zon een dutje doen...

Tijden een dutje exploderen de geconcentreerde dromen in mijn hoofd. Ik heb geen benul wat er gebeurt of waar ik ben.

Het is een soort kopje onder in mijn hoofd of hersens, terwijl ik trappel om in de realiteit te komen. Het is moeilijk om er uit te komen als allerlei dingen voorbij schieten, een logische plek hebben en hard veraf geluid naar mij maken. Schreeuwende negens, bonzende kleuren en bewegende broeken jagen me vrees aan.

Het luide miauwen van Arie trekt me tergend langzaam uit de trance en ik ga de echte wereld weer zien en horen...

Soms...
Soms zie ik er tegenop om te gaan slapen.

Keeske doet nog wel eens muziek

20 januari 1980 16:25

Ik kijk vertederd naar het hoopje mens, dat naast mijn vrouw ligt.
Een jongen en ik ben vader.
Net geboren, even gehuild en nu bij ons voor een hele tijd.

En dit is het liedje wat op dát moment op de radio was...

Keeske wenst...

Met nog een paar uur over in dit decennium plaats ik het (waarschijnlijk) laatste bericht ván dit decennium.

Ik wens een ieder, dit hier regelmatig, of af en toe, of toevalligerwijs langskomt vooral héél veel plezier in het nieuwe jaar 2011.

En mocht Adriana of bewegende of een stúk van goed 2,5 jaar hier langs komen:

Ook voor jullie veel pret en genoegen in 2011!

Keeske zwijmelt...

Er zijn er nu twee.

De ene kletst me de oren van de kop.
De ander pruttelt en boert zachtjes in mijn oor.

Van allebei Opa dan, he...

In de ziektewet

Dat is waar ik voorlopig zal bivakkeren.
Ik hoor periodes noemen van een half jaar, ik hoor een jaar.
Ik hoor percentages en dat slaat dan weer op WAO.
Als ik mensen vertel wat ik heb, blijk ik niet uniek te zijn. Iedereen heeft wel iemand, die het ook, erger of met als gevolg de dood had.

Eh, ik wil niet uniek zijn. Ik wil een stukje van mijn verhaal kwijt?
Dat is alles.