Geef toe, nomaden...

U zou toch niet zeggen...



dat deze foto's...



in Rotterdam gemaakt zijn!



Op nog geen vijf minuten...



van het huis van Adriana en bewegende!

Uit de krant - vervolg

(klik voor leesbaar)

Ik heb het nieuws een poosje laten zakken. Erover nagedacht. Scenario's aan mijn geestesoog voorbij laten trekken. Als ik dezelfde dag dat wij het nieuws kregen (één dag voordat dit artikel verscheen) dit postje had geschreven, was ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeer ongenuanceerd geweest.

Ik ben boos. Verdrietig en teleurgesteld. Na jaren van toezeggingen en beloften enerzijds en wandelgangverhalen anderzijds, is het slechtst denkbare toekomstplan werkelijkheid geworden. Het laatste woord is er nog niet over gezegd. Ik houd u op de hoogte.

(En ik ben eigenlijk nog steeds ongenuanceerd. Maar dat zal ik u besparen.)

Het onthoofde paaskipje

Adriana en ondergetekende hebben een heerlijke Paasbrunch genoten! Zaterdag en Tweede Paasdag in bed, en Eerste Paasdag met familie in een gezellig restaurant in de polder.
Het kipje op de foto heeft minder genoten. Er rest nog een rompje zonder staart en vleugels in de koelkast.

Adriana versus de kilo's. Deel zes.

De stand van zaken vóór de riante Paasbrunch-op-bed van zojuist:

79,0

Niets verloren, maar ook niets gewonnen. Ik ben niet ontevreden! En nu gaan we een eindje fietsen. Er moet wel aan gewerkt worden, tenslotte.

Uit de krant

Postkamerpersoneel vast na verdachte brief

NOORDWIJK - Het personeel van de postkamer van zorgverzekeraar Zilveren Kruis Achmea in Noordwijk heeft van even voor elf uur woensdagochtend tot kwart over drie 's middags vastgezeten in de kelder van het pand na de vondst van een brief met een verdachte witte substantie. Dat heeft de politie laten weten.

Politie en brandweer hebben na de melding van de vondst het pakketje geseald en voor een snelle test naar een speciaal laboratorium in Lelystad gestuurd. In afwachting daarvan moesten de 26 medewerkers van de postkamer in Noordwijk op hun werkplek blijven.

Volgens de politie heeft onderzoek uitgewezen dat het niet om antrax of iets dergelijks gaat. Onderzoek zal pas na vandaag uitwijzen om welke stof het wel gaat. 'Het kan een reguliere zending zijn, waarin iets stuk is gegaan,' aldus een politiewoordvoerder. Ook gaat de politie na wie de afzender van de brief is.

De medewerkers die vast hebben gezeten, kunnen na een douchebeurt weer aan het werk of naar huis, aldus de zegsman.

Wat denkt u, nomaden, zou de politie er snel achter komen dat mijn collega's en ik dit op ons geweten hebben nadat we afgelopen maandag van de directie te horen kregen dat het volgend jaar einde oefening is in de Rotterdamse vestiging?

De Jaarlijkse Negerachtervolging

Elk jaar is het in onze straat weer feest! Dan wordt vanaf de Coolsingel een groep negers losgelaten die al rennend een parcours van 42 kilometer moet afleggen. Gedurende het jaar worden deze negers verzameld uit verschillende Afrikaanse landen zoals Ethiopië en Kenia.
De negers worden achtervolgd door niet-negers, die hard hollend proberen de negers in te halen. De niet-negers komen van heinde en verre om mee te mogen doen aan de Grote Negerachtervolging.



Op bovenstaande plaat ziet u de negers uit de kopgroep die net door onze straat rennen, op de hielen gezeten door de eerste groep hijgende en zwetende niet-negers. De snelste negers die de niet-negers voor weten te blijven, mogen meedoen aan de Grote Negerachtervolging van New York.

Van die dagen met van die dingen.

Er zijn van die dagen, nomaden. En het zijn onevenredig vaak maandagen. De maandag van deze week was er zo een.

(Teergevoelige lezertjes met een zwakke maag dienen het eerste geval van 'van die dingen' maar even over te slaan.)

Vlak voordat ik de deur uit wilde gaan, met frisse tegenzin op weg naar het werk, gaven mijn darmen mij een niet-subtiele aanwijzing dat er iets ernstig dwars zat. Normaal laat een mens dan wat lucht ontsnappen en is er verder niets aan de hand.
Soms pakt het laten ontsnappen van een beetje lucht anders uit dan men zou verwachten. En inderdaad, dit was een gevalletje 'ik denk niet dat ik het toilet nog ga halen'. Dat geeft troep en consternatie, zo op de vroege morgen!

Bij de bushalte aangekomen, de bus kwam er gelukkig net aan, dacht ik: 'Wat zit mijn bril toch raar. En ik zie niet zo best'. Maar ach, we kennen allemaal het dufblinde gevoel dat zich op maandagochtenden van ons meester maakt, dus ik lette er verder niet op.
Pas toen ik aan mijn bureau zat, kwam ik erachter dat mijn huislorretje nog op mijn neus prijkte. Het huislorretje is oud, staat nogal heel erg scheef omdat bewegende er ooit op is gaan zitten, en het rechterpootje zit provisorisch vast met een stukje wit garen omdat het anders van de rest van het montuur af lazert. Charming, kan ik u vertellen!

Later op de ochtend was ik mentor bij onze cursisten. Cursisten begeleiden is geen sinecure, vooral niet als ze allemaal tegelijk iets willen vragen. Concentratie is derhalve geboden.
Ik stond naast één van de nieuwe medewerkers om iets uit te leggen en krabbelde onderwijl aan mijn onderrug met een pen. Er zat geen dopje op de pen. Ik heb de rest van de dag rondgelopen met een vrije expressie-schilderij op mijn broek.

Vervolgens constateerde ik tijdens de lunchpauze dat bewegende het verkeerde pakje brood had meegenomen, zodat hij nu lekker van mijn bammetjes met dik boter en komijnenkaas zat te genieten en ik het moest doen met boterloze boterhammen met Heel Vieze Overrijpe Kaas.
Ik heb ze toch maar opgegeten, want ik ging bijkans van mijn graat en was te bedonderd om naar Karel te lopen voor een ciabatta met mozzarella, of iets in die geest.

Na het werk wipte ik nog even langs bij de Hema. Zo blij als een kind wilde ik het pand met een volle tas verlaten, dolgelukkig dat ik geen rek met glaswerk had omgemaaid en ook geen aan de aandacht ontsnapte kleuters onder de voet had gelopen... PIIIEEEP! De anti-diefstalpoortjes gingen met een oorverdovend lawaai af aangezien de kassadoos vergeten was een van mijn artikelen over het anti-diefstalplaatje te wrijven.

Zodra u klaar bent met mij hartelijk uitlachen, nomaden, vertelt u dan eens? Herkent u dit soort dagen?

bewegende is streng?

Trouwe nomaden weten inmiddels al dat ik in het onderwijs zit. Samen met mijn collega’s kweken we de nieuwe generatie architecten: Ne’erlan’s Hoop in Baenge Daegen. Tegelijkertijd volg ik een cursus Didactiek aan de UvA, want wil ik in aanmerking komen voor een vast contract dan is dat diploma een van de vereisten. Maar zolang ik nog mijn tijdelijke aanstelling heb, mag ik volkomen op eigen intuïtie blindvaren. Op de cursus leer je naast allerlei echt interessante theorie ook soms wat erg zachte ‘soft skills’.

Zo leer je niet langer lastige studenten uit je les te verwijderen maar conflicten als volgt op te lossen: zeg niet 'Je bent nu al voor de derde keer te laat en je telefoneert tijdens de les, &*%*&!', maar: 'Ik zie dat je niet op tijd bent en daar word ik erg verdrietig van. Daarbij merk ik op dat je regelmatig met enige stemverheffing aan het telefoneren bent. Heb je privé misschien problemen die dringender zijn dan het volgen van mijn les? Als dat zo is, wil ik je graag daarbij helpen'.

Soms word ik daar inderdaad een beetje moe van. Ik blijf dan maar lekker ouderwets een strenge docent: geen hoofddeksels op en jassen aan in het lokaal, de deur gaat op slot als er teveel telaatkomers zijn en lesverstoorders vraag ik vriendelijk thuis te blijven. Wat is er toch mis met heldere regels waar je je aan moet houden? Of heeft u, nomaden, nog met regelmaat nachtmerries uit uw ouderwetse schooltijd?