Adriana spreekt in raadselen

Nou, morgen is het donderdag en dan duurt het nog precies een week!

* barst in spontaan en licht vals gezang uit *

Allemaal meedoen!

Dit is fragment nummer 41 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Het eiland waar we aangekomen waren, was vol met tomatenkwekerijen waar we konden werken als we wilden. De kwekers stonden te wachten op het strand. Ze hadden lange gezichten en neuzen, gedrongen lijven, rode, harig koppen. Ze leken niet op Beckham of Pires, maar ik keek gefascineerd naar hen: dit waren echte blanken. Ik was in Europa.
Aandachtig namen ze ons op. Ze zeiden iets tegen een paar Afrikanen die naast ze stonden te wachten. De Afrikanen kwamen naar ons toe om te vragen of we wilden werken voor de tomatenkwekers. Je kon veel verdienen als tomatenplukker en de meeste jongens met wie ik in de kamelenvrachtwagen gezeten had gingen direct aan de slag.
Ik wilde geen tomaten plukken maar voetballen. Ik vroeg een Afrikaan die ik een taal uit de Delta had horen spreken of er een voetbalclub was op het eiland.
'Als je wilt voetballen, moet je de boot nemen.'
Ik wilde niet nog een boot nemen. Ik wilde nooit meer varen.
'Loop met me mee, dan gaan we naar Samuel. Die kan je helpen.'
Achterin een grote hal vol dozen met glanzende gele tomaten zat Samuel zijn thee te drinken.
'Deze jongen wil voetballen,' zei de jongen uit de Delta.
Samuel had nauwelijks tanden. Hij was vies en oud. 'Jij bent een voetballer?'
Ik knikte.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Tip uit het Bonusboekje van deze week

Albert Heijn geeft bijzonder advies. Past u wel op voor uw vingers?

Konijnen!

U heeft er hier al over kunnen lezen, nomaden. En het geschiedde inderdaad precies zo. Dus hup, neemt u vooral een kijkje op Konijnen! voor de pluizige belevenissen van Krentje, Roos, Sanne en Ziggy.

De redactie moet er persoonlijk niet aan denken wat voor ideeën er nog meer tot stand zouden kunnen komen bij nieuwe meets van hun illustere eigenaren. Proost!

Beloofd is beloofd

Even na achten waaiden Lennard en Neems het restaurant Z. te R. binnen waar Adriana en ondergetekende druk doende waren cocktails te overmeesteren, nadat ze er daarvoor overheerlijk getafeld hadden (nee, niet de kangoeroefiletreepjes).
Een uur eerder hing ik al zo ongeveer half uit het raam, loerend naar het dynamische duo dat nog in café R. te R. een biertje moest koudmaken. Zo gauw Lennard zijn boekhoudwapengerei neergezet had, werden sigaretten aangestoken en kon het feest beginnen. Vier grote stevige caipirinhas werden besteld.

Neems ontpopte zich als een stoere en humorvolle fotograaf, Lennard showde zijn Ster terwijl hij als een ware boekhoudcommando de rekening bijhield. Ik bracht een lyrisch lofdicht te berde en Adriana was op haar mooist. Het werd echt gezellig zoals alleen een mengeling tussen grootstedelijkheid en provincie kan zijn.

De ongetwijfeld belastende foto's zijn nog in handen van Lennard en Neems, maar hopelijk kunnen wij via oom Gonzo daar binnenkort wat van posten. En wat ook op stapel staat, is een nieuwe get-together. Ach, wie weet keren wij het internet de rug toe, en zetten we bicat voort in onze vaste stamkroeg... elke woensdagavond.

Wedstrijdje

Het zat er natuurlijk aan te komen: een wedstrijdje wie er het eerst over logt. Op het moment dat ik dit schrijf is iemand me al voor geweest. Dat is zijn grootste recht natuurlijk.

Waarover bazelt bewegende nu weer, vraagt u zich af. Nou, dat vertel ik u morgen wel. Bij Neems kunt u iets lezen dat een tipje van de sluier oplicht. Ik ga nu naar bed, lekker slapen en wens u allen een goede nacht. Het was gezellig!

Adriana versus de kilo's. Deel zeven.

Mijn lichaam vindt blijkbaar dat ik op een ideaal gewicht zit. Ik schommel maar een beetje tussen de 79 en de 80 kilo. Er gaat bijna niets af en er komt bijna niets bij. Saai!
Zelf vind ik het geen ideaal gewicht, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik momenteel ook niet veel moeite doe.

Ik las onlangs weer eens ergens dat vrouwen die samenwonen sowieso dikker worden. Dat is wetenschappelijk bewezen, of zoiets. Eigenlijk is het dus de schuld van bewegende.
Toen ik bewegende leerde kennen, woog ik een kilo of tien minder. (Hij overigens ook.) Sinds we samenwonen, is het hek helemaal van de dam. Het is echter goed om te weten dat ik aan dit clichéplaatje voldoe.

Tegen de tijd dat we ja gaan zeggen, zou ik wel graag met diezelfde tien kilo maar dan minder in mijn trouwjurkoutfit staan. Vijftien mag ook. Nouja, ik heb nog even de gelegenheid.

Deze rubriek houdt voorlopig op te bestaan. Zodra ik ècht spectaculair nieuws heb in plaats van verhalen over onsjes, bent u de eerste die het leest!

Hoe het begon (en verder ging) met Eduardo

Oom Gonzo weet de beste foto's voor Adobes Verzoekhoek te vinden, die ouwe snuffelaar! In de laatste Verzoekhoek ziet u onze vriend Eduardo op zijn paasbest. Maar u bent natuurlijk vreselijk benieuwd hoe het nou zo kwam, die charmante pose voor de fotograaf. Hier begon het mee...



Eduardo is nietsvermoedend en goedgepruikt aan het frisbeeën op een zonovergoten grasveld, ergens in Almeria.
Voor de fotograaf bleef hij uiteraard niet onopgemerkt. Zijn zuurstokroze creatie zou zelfs aan Stevie Wonder bewonderende kreten ontlokken!
Enfin, de foto in de vorige post laat zien hoe spontaan Eduardo reageerde toen de fotograaf hem vroeg om op zijn bouwvalligst voor de lens te gaan staan...



Maar toen! Op zoveel spontaniteit had de fotograaf niet gerekend! Eduardo gaf hem nauwelijks de kans om te protesteren. Hij was de beste man al om de nek gevlogen, onder het slaken van kreetjes als 'Jeminee, mag ik uw statief eens van dichtbij bekijken?' en 'Wat voor interessante attributen heeft u daar nog meer?'

Tsja, nomaden. Onlangs liet Eduardo zich op zijn eigen blog al van een heel bijzondere kant zien. Deze foto's werpen weer een geheel nieuw licht op deze ontboezemingen. Zo ziet u maar!

SCOOP!
Vers van de pers, een sneak preview in de kledingkast van Eduardo: de Eduwardrobe!

Adobes Verzoekhoek - Voor urbain

Eduardo

De haarlok van K.

Tien jaar geleden was ik met vriendin L. op vakantie in Griekenland. We verbleven op één van de landtongen van het schone schiereiland Halkidiki. De Grieken vier(d)en daar zelf vakantie, en dat was te merken aan het aantal toeristen (heel weinig) en het eten (heel authentiek).
We maakten prachtige excursies naar onder andere de kloosters van Meteora en het Olympusgebergte. Ook werden we erg bruin.

Op het strand ontmoette ik K. Een gebronsde Bulgaar met lang, krullend bruin haar en groene ogen. Zijn accent was om van te smelten en zijn lach had hetzelfde effect. Een vakantieliefde was vlot geboren.
K., kunstacademiestudent, tekende mij op het strand. We gingen uit, aten ijsjes, vertelden elkaar verhalen over onze landen, maakten zandsculpturen. En L. sliep af en toe bij Thassos, de vriendelijke ober van ons stamrestaurantje.

Na deze vakantie hielden K. en ik contact. We schreven en belden, en zochten elkaar zo vaak mogelijk op. Ik woonde bij hem in Sofia, en hij bij mij in Rotterdam.
Zo'n anderhalf jaar later bleek er toch geen toekomstmuziek in onze lange-afstandsrelatie te zitten. Het was verdrietig, maar helaas niet anders.

Vanmiddag stofte ik een aardewerken potje af, gekocht bij de Meteorakloosters. Ik wist maar al te goed wat er in zat: een krullende haarlok van K.
Ik heb het potje meegenomen naar het balkon en de lok laten wegdansen op de wind. Zo is het goed.

Heeft u wel eens een relatie gehad met iemand die in een ander land woonde, nomaden? En hoe is het u vergaan?