Papa en mama hebben wortels en hooi in mijn laars gestopt. Ik snap niet helemaal waarom, maar het is wel leuk!
Ehhh... laat mij ook eens even controleren...
Kijk, dat groen kan eraf!
Het paard van Sinterklaas had best trek zo te zien.
En nu ligt er een pakje! Wat zou erin zitten?
Hoei, spannend! Ik zie al iets tevoorschijn komen!
Wat een lief konijn! Is die voor mij mama?
Lekker zacht... nu ga ik even duimen en knuffen hoor...
Geen raadplaatjes dit jaar, nomaden, maar gewoon met de oude billen bloot:
Mijn mooiste kado? Een Banabox.
Gekregen van Anna Lucie. Dan kan mama een banaan mee naar d'r werk nemen zonder dat ie bruin, gebutst of in het ergste geval als bananenmoes uit de tas tevoorschijn komt!
Want zo heette dat vroeger. De term kinderdagverblijffotograaf bestaat vast niet. Enfin, vanmorgen ging Anna Lucie op de foto! Met juffrouw Lina als ondersteuning. 
Eerst werd er een groepsfoto gemaakt en wij mochten er niet bij blijven. Dus gingen we maar even boodschappen doen.
Bij terugkomst bleek de foto van Anna Lucie solo nog niet gemaakt. Dan toch maar voorzichtig om het hoekje gluren. En papa in de aanslag met zijn Ipoon.
Hopelijk heeft de fotograaf een scherpere afdruk gemaakt. Maar die was ook niet overmand door trotse vadergevoelens natuurlijk.
Ik loop door een diffuse wolk, licht bij de vloer. Geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen of wat dit dan toch is. Ik kijk naar links en zie dat ik een stang meesleep. Aan die stang hangen allerlei dingen met draden naar mij toe.
Wat is dit nou?
Ik besluit naar België te gaan, want de wiet is daar stukken goedkoper, en als ik hier afsla, kom ik naar Chicago.
Gemurmel op de achtergrond en ik loop door, het blijft diffuus.
Tot mijn verbazing loop ik op blote voeten, als ze me maar niet aan de grens tegenhouden...
Witte wolken omringen me, ik zie geen steek, dat kan niet goed gaan...
Daar is Levensgever.
Hij staat op me te wachten.
Hij vraagt me of ik hem vertrouw. Jazeker.
Ik geef hem mijn hand, en samen stappen wij over de rand de witte wolken in.
"Meneer P.!
Meneer P.!"
"U moet naar uw bed toe! 's Nachts dwalen op de gang kan niet... en U heeft uw infuus en wondafzuiger er ook uitgehaald.
Ach meneer, kom maar mee... Ik help u wel weer naar bed hoor, kom maar..."
Vijf jaar geleden ben ik met spoed opgenomen met een gescheurde blindedarm. Later bleken er allerlei complicaties bij te zijn gekomen, en ben ik langs het randje gescheerd.
Nu zijn er op het litteken breukjes gekomen, en moet ik een hersteloperatie ondergaan. Aan de ene kant zie ik er tegen op, maar ik ben er nu stukken eerder bij en het gaat nu zoals het hoort.
Enne...
Misschien ontmoet ik Levensgever weer!
Gisteren stuurden we de opa's en oma's een mailtje (inclusief foto van het kleine meisje met een Pietenmuts op) om ze uit te nodigen voor Anna Lucie's eerste Sinterklaasviering. Niets bijzonders, Anna Luus heeft het Sintconcept toch nog niet door dus hebben we een paar kleine kadootjes voor haar gekocht en ging het ons meer om een gezellig bezoekje van beide grootoudersetjes samen.
Mijn vader reageerde als volgt:
Wat betreft St.N.: die goedheiligman is eigenlijk al jaren uit ons systeem en dat willen we liever zo houden.
Tsja.
's Avonds zei ik tegen bewegende: 'Joh, misschien was het mailtje niet duidelijk... best kans dat ze denken dat wij verwachten dat ze met ik weet niet wat voor fancy stuff aan komen zetten voor haar... en dat het een urenlange kadootjes-uitpaksessie wordt... ik bel even hoor.'
Mijn vader had het inderdaad min of meer als zodanig opgevat. Toen ik hem vertelde dat dat niet de bedoeling is, leek het bezoek hem al helemaal overbodig.
'We komen wel vaker, dat hoeft dan toch niet aan Sinterklaas opgehangen te worden?'
Inderdaad, opa en oma komen om de week op zondagmiddag na half vier. We kunnen er de klok op gelijk zetten.
Ik besloot mijn poot een beetje stijf te houden. 'Joh, dat is toch leuk voor Anna Luus... dan zien jullie haar ook eens op een ander tijdstip...'
Geen goede zet van mij. 'Dat snappen we helemaal hoor, dat het leuk is voor dat kindje. Misschien doen we het wel eens.'
Langskomen op een ander tijdstip dan laat in de middag, bedoelde hij. Misschien. Wel eens.
Maar niet op zaterdag 6 december in elk geval.
Als u het zo leest is het vast allesbehalve dramatisch, nomaden. Jammer dat u het telefoongesprek niet kunt horen. De intonatie van mijn vader.
En dat het in alle mogelijk denkbare varianten al zo vaak is voorgevallen.
Ik ben er klaar mee. Net als alle voorgaande keren. Misschien dit keer wel eens voorgoed.
Ik zit nu bijna twee maanden burnout-erig thuis. Anna Pluusie vindt dat erg gezellig natuurlijk, want dan is er altijd wel iemand om mee te spelen en door geknuffeld te worden. Wat doet een mens nu zo met al die vrije tijd? Welnu, er is eigenlijk weinig vrije tijd. Alles wat normaal zó gedaan was duurt nu veel langer. Daarnaast gaat er veel tijd verloren aan opstarten, uit het raam staren en bankhangen.
Maar in de tussentijd heb ik wel ontdekt dat 'met de handen bezig zijn' meer rust in het hoofd geeft dan de voorgeschreven medicatie. Dus nu heeft de lemen hut van de Adobes een bedraad computernetwerk, hangen er gezellige lantaarns buiten en zijn allerlei klusjes geklaard. Maar naast 'nuttig' doen we ook aan 'onnuttig'. Dus is bewegende begonnen om de nerdy (of is het geeky?) hobby 'modelbouw' (ook bekend als 'fröbelen' en 'priegelberen') nieuw leven in te blazen. Het was toch zo'n 15 jaar en even zoveel acné geleden dat deze bewegende op onderdeeltjes van enkele millimeters losging. Een klein beeldverslag:
bewegende riep blij verrukt uit: "Joepie, op weg naar huis met een nieuwe aankoop!"
Er zijn toch wel genoeg kleine onderdeeltjes waarmee gepriegeld kan worden?!
Hee... d'r ligt een vreemde vent in mijn box...
Ehm, hallo? Ik ben Anna Lucie. En hoe heet jij?
Max? Leuke naam!
Dat wordt wel wat met ons, Max...
Bij gebrek aan meiden met kindjes van Anna Lucie's leeftijd om me heen, vertoef ik met enige regelmaat op Babybytes. Leuk, bij tijd en wijle erg leerzaam en vooral veel herkenbare verhalen!
Ik hoef de webloggers onder ons niet te vertellen dat de lijn tussen de echte en de virtuele wereld dun is, en dat deze werelden soms in elkaar overvloeien. Op Babybytes worden tips, gebeurtenissen en ervaringen uitgewisseld, er wordt gejuicht en geklaagd, gelachen en gehuild. Het is een mini-samenleving.
En net als in de echte samenleving gebeuren er soms afschuwelijke dingen. Vorige week zondag schreef I. dat de dag haar eindeloos leek. Rotweer, haar man had midden op de dag een hockeywedstrijd en ze had nergens zin in. Ja, riepen wij instemmend, echt zo'n saaie zondag waar geen eind aan lijkt te komen.
Een paar uur later kregen we van I. onderstaand bericht.
Haar man. Vader van hun acht maanden oude zoontje.
Of: hoe binnen een paar uur nadat je elkaar gedag hebt gezegd, je leven volkomen op z'n kop staat. Onvoorstelbaar.
We steunen haar in het virtuele waar we kunnen. Een van ons woont bij haar in de buurt en heeft bloemen, een boekje en een kaart van ons gebracht.
Het is mijn ergste nachtmerrie, het idee dat het ons allemaal kan overkomen. Dat er morgen iets met bewegende of Anna Lucie kan gebeuren. Er is niets voor nodig, het is in een paar seconden gebeurd. Weg. Alles is voorgoed veranderd.
Knuffel uw naasten vanavond voor u gaat slapen maar eens stevig, nomaden. En fluister zachtjes in hun oor hoe dankbaar u bent dat u ook deze dag weer samen beleefd hebt.
