Pech

Wat een pech!

Dat dacht ik, toen ik vanuit een reddingsboot Schiermonnikoog uit mijn blikveld zag verdwijnen.

Ik was voor een lekkere uitwaai- en strandvacantie naar Schiermonnikoog gegaan, voor de vierde keer. Ik ben helemaal maf van dat eiland: breed strand, veel strand en vooral een wandelstrand.
Ik kwam op een maandag aan.
Het plan was even boodschappen te doen en dan naar het strand voor een aantal uren.

Teruglopend van de winkel voel ik mijn rechterbeen en rechterarm "leeg" lopen en verslappen.

Allerlei alarmbellen rinkelen zachtjes maar doordringend achter in mijn hoofd.
Ik weer niet wat me overkomt en toch ook weer wel.
Is dit het dan? Gaat het hier aflopen, alleen op een eiland, ver weg van wat en wie ik ken?

Ik ga niet naar het strand nu.
Ik blijf in het appartement, ga in de zon zitten en puzzel wat.
Tot ik mijn handschrift zie.
Ik hang wat rond in de kamer, en ga ongerust slapen.

De volgende dag vroeg besluit ik toch naar het strand te gaan, een kilometer lopen.
Aan de vloedlijn, terwijl het eb is, mijmer ik, of ik naar de eb-lijn toe wil.

Dan snap ik, dat het anders zal gaan lopen deze keer.
Ik hobbel, strompel de kilometer terug pak mijn spullen in, loop naar de balie en vertel daar dat ik een serieus probleem heb en dat ik hulp nodig heb.
Het is dan 10:00 uur.
Na een ambulance, een reddingsboot en en andere ambulance is het 11:00 uur en ben ik in het ziekenhuis in Dokkum op de Stroke Unit.