Είναι ώρα να πηγαίνω!

In de week voor de bouwvak, lieve nomaden, wisten we toch echt heel zeker dat Het Huis niet opgeleverd zou gaan worden.
Dus togen wij op zaterdag naar het reisbureau. Natuurlijk was er de afgelopen weken een run op last-minutes aangezien de zomer alhier tot nu toe niet echt aan de verwachtingen voldoet, maar wij waren vol goede moed!

En ja hoor, tante Margreet (zo noemde ze zichzelf tegen de jongen van de touroperator die ze tegen sluitingstijd telefonisch uit zat te melken) kwam met een fijne reis op de proppen:



Naar ongeveer hier! Denken wij, tenminste. Het is een gehucht in Het Grote Niets. Daar hebben wij een bungalowtje in een grote boomgaard, op struikelafstand van:



Naar hè? Ja, wij hebben er ook onze bedenkingen bij. Er zijn nog meer vervelende dingen, zoals:



En dit:



En ook nog dit:



Het zal zwaar afzien worden. Twee weken chillen met leesvoer, zon, zand, zee en elkaar. Als we terug zijn, vertellen we u of we het aankonden.

bewegende luistert... (3)

John Coltrane - Live at Birdland
Impulse, 1963

In de vroege ochtend van 15 september 1963 ontploffen negentien staven dynamiet in de kelder van de 16th Street Baptist Church in Birmingham, Alabama in de Verenigde Staten. De explosie blaast een groot gat in de achtergevel van de kerk en vier kinderen in de leeftijd van 11 tot 14 komen om het leven. Met de dood van de kinderen volgt later de dag de dood van nog twee kinderen die door de politie neergeschoten worden als ze een auto met stenen bekogelen in de onrust volgend op de bomaanslag.

Hoewel het glas-in-lood uit de ramen wordt geslagen van de kerk door de explosie, overleeft een afbeelding de aanslag. Op dit enkele raam is de afbeelding te zien van Jezus die een groep jonge kinderen leidt.

De kerk was een ontmoetingsplaats voor de Civil Rights Movement die in de Verenigde Staten pleitte voor gelijke rechten voor blanken en kleurlingen. De terroristische actie was op touw gezet door de Ku Klux Klan, waarvan twee leden veoordeeld werden voor de uitvoering van de gruwelijke daad die Amerika opschudt. In het bezit van een van de daders werden 122 staven dynamiet aangetroffen.



Twee maanden later nam de beroemde jazz saxofonist John Coltrane het nummer Alabama op. Geschokt door de rassenhaat die de bom tot ontsteking bracht blaast hij zijn definitieve en kippenvel opwekkende statement over de aanslag op zijn saxofoon. Nu, meer dan dertig jaar later, blijft het kippenvelgevoel. Geen turbulente en opzwepende composities van kwart noten en achtste noten, geen manische improvisaties zoals we die kennen van de legende. (Luister ook eens naar zijn meesterwerk Ascension.) Maar een ingetogen Coltrane, somber op zijn koperinstrument ondersteund door een onheilspellende piano die klinkt als naderend onweer in de verte.

Eindelijk Vakantie!

Het jaar zit er weer op. De diploma's zijn uitgedeeld, de Bindend Studie Adviezen verstrekt, de laatste borrels met de collega's gedronken. Het is vakantie!

De tijd vliegt voorbij - dat is een vaak gehoorde kreet hier op Adobes. Maar het is inderdaad zo. Nu sluit ik mijn tweede jaar af in dienst van het R'se onderwijs. En dat terwijl mijn eigen afstuderen nog zo dichtbij lijkt, als de dag van gisteren zeg maar.

Dat het snel kan gaan, laat mijn uitbreiding van taken wel zien. Ik begon als docent met maar een paar onderwijsvakjes, daar kwam al snel onderwijstaken in de masteropleiding bij, het coordinatorschap van anderhalve minor-opleiding, een positie binnen het onderzoeksinstituut. Niet achter elkaar, maar allemaal tegelijk verenigd in 1 aanstelling. U snapt het wel: tijd voor vakantie!

Nog een weekje thuis blijven, en dan met het vliegtuig naar zonnigere oorden. Adriana zal die bestemming heel graag aan u onthullen. Wacht u maar geduldig af. Voor al die nomaden die bouwvak hebben, hun vakantie gepland hebben in de maand augustus, of zij die net als ik gebonden zijn aan de schoolvakantie: Bon Vacances!

Keeske muziekt door

Helemaal op de Leonard Cohen toer.
Ik vond dit na lang doorklikken of linken...
Wij vinden dit wel weer mooi en melancholisch...

Van die dagen met van die dingen.

Vorig jaar schreef ik al eens over van die dagen met van die dingen. Ze komen nog steeds regelmatig voor.

Sinds vorige week maandag reis ik op en neer naar mijn nieuwe werkgevert. Over hoe alles daar reilt en zeilt, ga ik u zeker nog vertellen. In elk geval zat er in die afgelopen week ook zo'n dag.

Rond acht uur in de ochtend, op het Centraal Station van Rotterdam. Het is niet heel erg druk op het perron waar mijn trein binnen luttele minuten zal binnenrijden. Misschien kan ik vandaag zelfs wel zitten! Op een stoel in een coupé, en niet op het trapje in de gang!
Omroepbericht. Er is ergens een sein-/wissel-/iets-storing. In elk geval zorgt de storing voor vertragingen. Mijn trein gaat een minuut of twintig te laat komen.
Wattafak? Dat kan niet hoor, op een van de eerste dagen te laat gaan komen bij de nieuwe werkgevert. Een noodplan graag en wel nu!

Op een of andere manier (als er een noodplan in werking treedt, schakel ik over op de automatische piloot en herinner me later weinig details) beland ik in het Zuid-Hollandse stadje waar ik ook nog een tram moet nemen. De tram rijdt net voor mijn neus weg.

Uiteindelijk ben ik maar een paar minuten te laat. Ik heb een bijeenkomst. Ik ren met jas, tas, map en een beker thee de vergaderruimte binnen. Een van mijn collega's wijst op mijn shirt, maar ik begrijp niet wat ze bedoelt.
Na de bijeenkomst stapt ze op me af. 'Er zit bloed op je shirt. Daar, op je linkertiet.' Tuurlijk. Ik heb een Heel Enge Ziekte en nu bloedt mijn linkertiet. Nader onderzoek wijst uit dat ik een vinger ergens aan opengehaald heb, en dat ook hand en jas bebloed zijn.

Terug op de afdeling ervaar ik een bekend gevoel in mijn onderbuik. Het zal toch niet. Toilet. Het zal toch wel. En geen tampons bij me.
Dan maar even een dames-onderonsje met mijn teamleidster. Gelukkig staat er in een kast een hele voorraad. Fijn, zo'n afdeling met 85 procent vrouwen.

Einde van de werkdag. Ik stap op het station van het Zuid-Hollandse stadje uit de tram. Voor de stationsingang ziet het zwart van de mensen en er is heel veel NS-personeel bij. Dat lijkt me geen goed teken.
Binnen in het station is het zo mogelijk nog veel drukker. Ik baan me een weg naar spoor 3. De helft van de treinen blijkt niet te rijden en de andere helft misschien. Er is ergens een blikseminslag geweest.
Mijn trein komt er zo aan, meldt de omroepdame na een half uurtje. En zowaar! Ik vertrap wat kleine kinderen en bejaarden en, oh joy, ik heb een zitplaats. Ik nestel me eens lekker en praat met het meisje dat tegenover me zit. We zijn blij dat we eindelijk naar Rotterdam gaan!
De omroepdame. Het spijt haar verschrikkelijk, maar de trein waarin wij zitten zal terug gaan naar Amsterdam. Willen we uitstappen alstublieft?

Dit trek ik niet. Ik moet troostvoer. Ik moet een Lion uit de snoepautomaat.

De eerste snoepautomaat is kapot. De tweede, aan de andere kant van het perron, niet. Ik duw geld in het gleufje, en kies nummer 55 Lion. Ik moet van de automaat een andere keuze maken. Want de eerste Lion in het rijtje zit klem.

Uiteindelijk arriveer ik met een stoptrein, waarin ik de hele weg in iemands oksel hangend heb moeten staan en elk godvergeten tussenliggend station heb gezien, in Rotterdam. Tegen half negen ben ik thuis.

Our house is a very very very fine house - 9

In de vorige aflevering van OHIAVVVFH vertelde ik dat we Het Huis niet meer in kunnen, en zodoende geen foto's van het inpandige kunnen laten zien. Bummer!

Twee weken terug besloot ik de stoute schoenen aan te trekken, en gewapend met de camera eens langs de bouwplaats te lopen terwijl de bouwvakkerts er aan het werk waren.

Het hek stond open. Onze voordeur ook. Ondergetekende haalde diep adem, keek links en rechts om zich heen, sprong over zandhopen en stukken hout... en glipte ongezien ons huis in.



De keuken! Althans, het keukenblok... alle apparatuur moet nog geplaatst worden.



Trap naar de tweede verdieping, inmiddels voorzien van hekjes.



Ook de terrassen hebben hun hekwerk gekregen...



... evenals de parkeerplaats.



De parkeerplaats gezien vanuit de parkeergarage.

Buurman R. bleek op dezelfde dag ook even bij de huizen geweest te zijn. Het lukt hem altijd om foto's van zijn huis te maken. Hij banjert doodgemoedereerd de bouwplaats op en doet alsof hij daar iets te doen heeft. Die truc werkt voor mij helaas niet: vrouwen hebben zelden iets te doen op bouwplaatsen!

Enfin, R. had de moeite genomen om ook in ons huis wat plaatjes te schieten... dubbelop is eens zo lekker!



Overzicht van het keukengedeelte. Dat jasje op het aanrecht had ik voor de foto even verwijderd.

Overzicht van het woonkamergedeelte. Het groene uitzicht (denkt u de rioolpijpen maar even weg) blijft zo: grasvelden met vijftig jaar oude platanen!

Zoals u ziet...

... krijgt Adobes een nieuwe jas! Adriana heeft een opzetje gemaakt. De komende tijd zullen er ongetwijfeld nog dingetjes aan- en ingebouwd worden.

Verder laten bewegende en Adriana weten dat het goed met hen gaat. Ze hebben veel te vertellen, maar nogal weinig tijd daarvoor. Stay tuned, zouden wij zeggen!