bewegende en Adriana laten Adobes een paar dagen voor wat het is. Ze piepen er samen even tussenuit, na alle drukte van de afgelopen maanden.
Hier naar toe. Terwijl oom Gonzo bij J. en T. logeert, gaan bewegende en Adriana sfeer proeven en cultuurhappen. Enzo.
U ziet hen wel weer verschijnen!
Daar is ie weer!
79,6
Ik vind drie ons per maand eraf toch wat aan de zuinige kant. Dat moet sneller kunnen.
Tips mogen in de reageursels, mits ze niets met sport en rechtsdraaiende producten van doen hebben.
Ooit, in de begindagen van Adobes, schreef ik over mijn verslavingsgevoeligheid in het algemeen en stipte ik ook even het bestaan van Maltesers aan. Maltesers zijn lekker.
Chocoladeballetjes met een luchtige, krokante binnenkant. Je kunt erop kauwen zodat ze fijn kraken, maar de geoefende Maltesereter zuigt ze weg. Het liefst met vier tegelijk.
Een paar weken terug bracht de moeder van bewegende kleine zakjes met witte Maltesers mee. Helaas niet voor ons, maar voor mijn nichtjes. Ik heb me beheerst en heb Y. en H. geen stiekeme schop verkocht en niet de zakjes uit hun handjes gegraaid.
Ik weet nu dus nog niet hoe de witte smaken. Dat is waarschijnlijk maar goed ook.
Joost met de droomogen
Leest mijn roos
Kijkt naar binnen
En vertelt me wat hij ziet
Ik herken het verhaal
Ik hoor het voor de eerste keer
Geluidloos perst mijn gevoel
Zich door mijn ogen
Het danseresje dat er niet mocht zijn
Wachtte in de binnenste blaadjes
Voorzichtig stapt ze
Waarheen ze maar wil
Vanmiddag moet ik naar de tandarts. Er zijn leukere halfjaarlijkse uitjes, maar ik heb al jaren geen noemenswaardige klachten meer en ga er dientengevolge met een redelijk gerust hart heen.
Dat was vroeger wel anders. Het is over het algemeen niet zo'n goed teken als je drie jaar bent en er dienen melkkiesjes getrokken te worden. Ik ben helaas gezegend met een erfelijk zwak gebitje. Mijn moeder was begin dertig toen ze al aan de kunstklappers moest.
Nadat de toon gezet was door genoemde traumatische ervaring in mijn peuterjaren, kreeg ik op mijn veertiende de eerste kronen. Drie stuks tegelijk, waarvan twee gouden.
Hedendaags zou dat best hip geweest zijn, in die tijd was het dat niet maar was het cosmetische aspect van weinig tot geen belang. Gelukkig zaten ze op kiezen, zodat ik alleen indirect de wereld tegemoet straalde als ik lachte.
En zo tobde ik voort. Wortelkanaalbehandeling hier, zenuwbehandeling daar, ik brak een kies die niet meer te repareren bleek zodat er een brug geplaatst moest worden.
Uiteraard grossierde ik ook in (amalgaam!) vullingen en mijn verstandkiezen raakten verspreid over Rotterdam en omstreken: een bij de weekendtandarts, een bij de kaakchirurg... waar de andere twee gebleven zijn kan ik me niet eens meer herinneren!
De laatste lijdensweg was een een jaar of zeven terug, toen ik een serie behandelingen moest ondergaan bij de parodontoloog. Mijn rusteloze tandvlees werd daar vakkundig tot normale proporties en kleur teruggebracht.
Sindsdien lijkt het leed geleden en houden mijn tandarts en ik ons alleen nog bezig met verfraaiing: oude kronen worden vervangen door blinkende nieuwe en amalgaamvullingen maken plaats voor wit composiet.
Straks ga ik voorstellen om maar eens aan de renovatie van de kiezen in mijn bovenkaak, waar het donkergrijs nog ruimschoots de boventoon voert, te beginnen. Geheel vrijwillig groot onderhoud. Als hij me maar wel flink verdooft.
Hoe is het met u en uw bijtspijkers, nomaden? Houdt u de boel goed bij, of heeft u al eeuwen geen tandartspraktijk van binnen gezien? Huppelt u bij de tandarts binnen of klimt u met bibberende knieën en klotsende oksels in de stoel?
