Van oude menschen, de dingen die voorbij gaan

Onze oma van vaderskant is de laatste grootouder die mijn broer en ik nog hebben. Ze is 89 en woont zelfstandig, op een steenworp van waar ik woon. Ze heeft een 'hulpje' voor het zwaardere werk in huis, maar de dagelijkse dingen doet ze zelf.
Steeds minder, dat wel. We hebben haar inmiddels gelukkig wijs kunnen maken dat op trapleertjes klimmen misschien niet zo verstandig is.

Toen opa met pensioen was, gingen oma en hij vrijwilligerswerk doen in het verzorgingshuis waar de moeder van mijn oma gewoond heeft. Opa runde de bar van de recreatiezaal - 'Eén borreltje krijgen ze van me, en meer niet!' - en oma deed zo ongeveer alles. Handwerkclub, creamiddag, muziekavonden, de jaarlijkse braderie.
Jarenlang gingen ze een paar dagen per week 'naar de ouwe mensen'. Dat ze na verloop van tijd zelf ouder waren dan de meeste ouwe mensen in het verzorgingshuis ontging hen.

Na het overlijden van opa, tien jaar geleden, werkte oma door. Ze liep de Avondvierdaagse waarbij ze en passant een dametje in een rolstoel meeduwde, rende rond op bingomiddagen om her en der de cijfers aan te kruisen voor degenen die dat niet zelf konden en begeleidde uitstapjes naar de Biesbosch.
Een paar jaar terug is ze voorgedragen voor een lintje, omdat ze inmiddels al 25 jaar vrijwilligster was. Ze wilde het lintje eigenlijk niet hebben want opa had de zijne ook geweigerd, maar we kregen haar uiteindelijk zo ver. Glunderend stond ze naast de burgemeester en vond het achteraf toch wel heel leuk, allemaal.

Oma was nooit ziek. Nouja, ze had twee nieuwe heupen gekregen en slikte bloedverdunners maar dat stelde volgens haar niet zoveel voor.
Tot ze een TIA kreeg en merkte dat ze minder snel herstelde dan ze gedacht had. Er kwamen geleidelijk meer klachten en pijntjes bij. Haar hart sleet, en ze was behoorlijk verontwaardigd toen de huisarts haar vertelde dat ze nu echt veel rustiger aan moest gaan doen. Het leek hem een goed plan als ze 's ochtends na het opstaan eerst haar hart de kans zou geven kalm op te starten en niet direct haar gymnastiekoefeningen ten uitvoer zou brengen. Ze werd geopereerd aan staar, en was stomverbaasd dat ze niet na een halve dag al scherper zag.

Het vrijwilligerswerk heeft ze onder protest op moeten geven. Ze probeert met alles uit hoe ver ze kan gaan. Ze drijft de familie tot wanhoop door steeds haar verwondering uit te spreken over dat ze maar niet snapt waarom ze tegenwoordig veel sneller moe is en hoe het toch mogelijk is dat ze geen lange wandelingen meer kan maken.
Hoe vaak we haar ook uitleggen dat dat wellicht door haar leeftijd komt, de oude maestro leert niet zo snel nieuwe deuntjes.
Oma is in één klap oud geworden. 'Oma wordt 110!' roepen wij al jaren. Zo denken we nog steeds eigenlijk. We houden alleen wat meer in de gaten of ze het zelf ook door heeft.

Adobes Lekkere Snekkies - 3

Vandaag is het tijd voor een oldtime favorite: de goulashkroket. Het krokante bruinrode jasje dat tevreden kraakt als je je tanden erin zet. Het smakelijke draadjesvlees dat zo lekker naar binnen glijdt. Ja, inderdaad, hiervoor kun je me 's nachts wakker maken, zeker in combinatie met het frietje pinda.

Momenteel is het exotische kroketje even van de nummer één plaats verdreven door de frikandel speciaal op onze donderdagse snackavond, maar ik weet zeker dat de liefde voor het semi-Hongaarse hapje in een Nederlands jasje mij niet gaat verlaten.

Enige woorden van waarschuwing zijn wel op hun plaats. In het lijstje van Meest Stinkende Ochtendputjes Veroorzaakt door Snekkies (M.S.O.V.S.) staat de goulashkroket op nummer 3.
De pittige Mexicano voert de lijst aan, gevolgd op ruime afstand door het open ruggetje met veel verse uisnippers en de goulashkroket. Dus nomaden, goulashkroketteer veilig deze week en zorg dat uw nieuwe date ook gezellig meedoet. Dat bespaart u de volgende ochtend enige gênante momenten.

Zomaar een mooi plaatje - deel 2

De zandduinen van Erg Chebbi in Marokko. Waar ze liggen? Joh, dan laat ik dat toch ook nog even zien?



In het zuidoosten bij Erfoud en Merzouga, een kilometer of veertig van de grens met Algerije. Mooi hè.

Een heel stuk noordelijker, in Chefchaouen, is overigens de lekkerste rookwaar ter wereld te krijgen. Maar voordat dit op een echt postje gaat lijken zal ik daar later nog wel eens over vertellen.

- UPDATE - UPDATE - UPDATE -
Het lijkt toch al op een echt postje. En dan begint bewegende bovendien in de reageursels over als een nomade op een kameel door de woestijn trekken. En òf dat geweldig is! Ook daar zal ik later nog wel eens over vertellen. Hieronder alvast een impressie van mijn tocht door Erg Chebbi.

Lente!

Het optimistische weerbericht van twee postjes terug klopte helaas nog niet helemaal, maar nu begint het erop te lijken. De winter heeft inderdaad wel weer lang genoeg geduurd!
Lente is fijn en zomer is nog veel fijner. Ik gedij niet zo goed op kou, slagregens gecombineerd met zware windstoten, grijze dagen en natte sneeuw. Heldere winterdagen met een strakblauwe lucht en een aangenaam zonnetje kan ik zeer waarderen, maar die zijn zeldzaam.

Regelmatig uit ik de wens om te emigereren naar een land waar het altijd warm en zonnig is. Meestal krijg ik daarop een reactie in de trant van: 'Maar zou je het afwisselende weer in Nederland niet missen? Altijd maar zon, dat gaat toch ook vervelen...'
Dat laatste lijkt me niet het geval, maar mocht ik onverhoopt toch zin krijgen in een weekje ijzel en motregen, dan kan ik altijd op het vliegtuig stappen natuurlijk.

Welk seizoen vindt u het prettigst, nomaden? En waarom?

Hihihihih

Vandaag hebben bewegende en Adriana één jaar verkering!

Lente in zicht!

* stapt goedgeluimd de deur uit *

Steamy Windows

Ik kan het natuurlijk op dertig verschillende manieren hier beschrijven, maar laat ik maar meteen 'to the point' komen: 'Sauna = heerlijk'. Dat daar dus geen misverstanden over bestaan. Ik herhaal het nog even voor de woordblinden onder ons: 'Sauna = heerlijk'.

Donderdag was het dus zover. Met elk een identiek koffertje waarin een badjas, slippers, en twee badlakens zich schuil hielden verruilden we het metropolitaine R. voor het dorpse R. Van buiten zag de sauna er niet echt veelbelovend uit, een anonieme gevel met reclame. Nergens Romeinse taferelen met lauweren en nimfen in stoom.
Binnen daarentegen... binnen was het erg sfeervol. Varierend van een Marokkaans ingerichte razul-ruimte, een Engels country-stijl restaurant, Romeinse gangen en baden tot de Finse saunahutjes waren een lust voor het oog. Adriana en ik hadden haast wat meubels ontvreemd voor thuis want met het personeel was niet te onderhandelen over een geschikte prijs.

We hebben bijna alles uitgeprobeerd, tweemaal de Finse sauna, het Tepidarium waar je in de relatieve koelte van vijfenvijftig graden in de geur van lavendel ondergedompeld wordt, soepel worden in de infrarood sauna, bubbelen in de jacuzzi buiten en heerlijk poedelnaakt baantjes trekken. Het was die dag maar een graad of vijf, maar het is heerlijk om als je net uit zo'n Fins zweethutje stapt, waar het vijfentachtig graden is, lekker in je blote bast buiten te gaan chillen. De stoom slaat dan van je huid af.

Wat heb ik die dag geleerd?

a. Bejaarden zijn de bewaarders van Het Geheim van de Sauna. Vrolijk wapperende grijs behaarde piemels en in-een-ver-verleden-pronte borsten alom.
b. Kroel nooit de blote benen van je lief. Ik werd vermanend toegesproken door floormanager H. dat 'gewenste intimiteiten hier niet toegestaan zijn'. Wat moet je dan anders in het restaurant?!
c. In een jacuzzi kun je zoveel scheten laten als je wilt. Als iemand de geur opmerkt, maak hem of haar dan wijs dat het de toegevoegde heilzame kruiden in het bad zijn.

bewegende gaat zweten

Ik las zonet dat dit weekend de maartse buien weer in aantocht zijn. De KNMI-site probeert het nog optimistisch te verkopen als de aantocht van de lente. Maar ik zie het verschil niet echt tussen kletsnat worden van koude regen en het romantische idee om de voorbode van de lente op je kop te krijgen.

Adriana opperde dan ook het idee om gezellig samen naar de sauna te gaan. Dat leek mij een heel goed plan, een beetje de warmte opzoeken kan nooit kwaad na zo'n veel te lange winter. En uit ervaring weet ik nu ook dat even een 'zonnebankje doen' juist hartje winter heerlijk is. Voor mij is het de eerste keer dat ik naar de sauna ga. Dus morgen word ik ritueel ingewijd in de wereld van zweters en scrubbers. Ik ben heel benieuwd!

Ik weet niet precies wat ik mij voor moet stellen. Van die knusse houten huisjes waar een lange blondine met blauwe ogen vriendelijk vraagt het 'smörgasbord' door te geven, of een rustieke blauw betegelde Zen-ruimte waar je in de wolkjes stoom de diepere zaken des levens kan overdenken. Een ooggetuigeverslag alsmede de overpeinsde diepere zaken des levens volgt nog. Stay tuned, nomads!

Vrienden enzo

Een postje bij CiNNeR en met name de reactie van Frans54 zette mij eens aan het denken, nomaden. Het ging onder andere over vriendschappen. Frans zegt onder meer:

'Het is een bekend verhaal, ook voor mij: een mens leert in zijn leven tienduizenden mensen kennen. Duizenden daarvan blijven 'bekenden'. Honderden worden kennissen. Met tientallen raak je in meer of mindere mate bevriend. Maar als de nood aan de man komt zijn voor iedereen de echte vrienden op de vingers van één, hooguit twee, handen te tellen.'

Het klonk me zeer bekend in de oren. Toen ik op de middelbare school zat betitelde ik ongeveer de helft van mijn schoolgenoten als vriend. En niet alleen daar, het maakte niet zoveel uit waar ik mensen ontmoette: tijdens het stappen, viavia, op feestjes... Het werden al snel vrienden.
Later in mijn leven werd ik een stuk zuiniger met het etiketje 'vriend' en ging de mensen die ik leerde kennen anders indelen. Vage bekenden, bekenden, vage kennissen, kennissen, vrienden, goede vrienden en zeer goede vrienden. Als iemand eenmaal is ondergebracht in een van deze categorieën, wil dat niet zeggen dat hij/zij daarin ook blijft plakken. Een verschuiving van het ene onderdeel naar het andere is heel wel mogelijk.

Mensen komen en gaan, vriendschappen verwateren of worden juist hechter. Elke vriendschap is anders. Sommige vergen veel onderhoud, bij andere maakt het niet uit of je de persoon in kwestie elke week of eens per half jaar ziet.
Inmiddels maak ik me niet meer druk om vriendschappen die toch niet zo goed tegen het verstrijken van de tijd bestand blijken. Als ik bijvoorbeeld (te) veel moeite moet doen om een vriendschap in stand te houden, of als duidelijk wordt dat er niet veel raakvlakken meer zijn, dan stop ik er geen energie meer in.

Mijn zeer goede vrienden zijn inderdaad op twee handen te tellen. Zo is H. al bijna 25 jaar mijn beste vriend, en J. al zo'n 10 jaar mijn beste vriendin. Van dit kaliber is er nog een aantal mensen in mijn omgeving die ik koester (en zij mij gelukkig ook) en van wie ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat we de rest van ons leven met elkaar verbonden zullen zijn.

Hoe zijn uw ervaringen met vriendschappen, nomaden? Wanneer noemt u iemand een vriend? En heeft u vrienden die al heel lang meegaan?

Adriana's Lekker Ding van de Maand - maart

David Beckham