Lijstjes

U kent ze vast wel, de lijstjes die rondgaan bij u op het werk. Iedereen mailt ze aan iedereen en sommige hebben reeds een baard van hier tot Tokio en terug. De meeste zijn stomvervelend en slechts een enkele weet een glimlach op uw gezicht te toveren. Het volgende lijstje vinden we echter behoorlijk hilarisch!

[tuuut... tuuut...]

Welkom bij de hulplijn voor psychische problematiek. Er volgt nu een keuzemenu.

Heeft u een dwangneurose, toets dan herhaaldelijk een 1 in.

Bent u onzelfstandig, vraag dan of iemand voor u een 2 in wil toetsen.

Heeft u een meervoudige persoonlijkheid, toets dan 3, 4, 5 en 6 in.

Bent u paranoïde, dan weten we precies wie u bent en wat u wilt. Blijf aan de lijn terwijl we uitzoeken waar u vandaan belt.

Bent u schizofreen, luister dan goed naar het stemmetje dat u vertelt welk nummer u moet kiezen.

Bent u manisch-depressief, dan maakt het niet uit welk nummer u kiest, want er neemt toch niemand op.

Heeft u last van cijferdyslexie, toets dan 9696969696969 in.

Heeft u last van geheugenverlies, kies dan een 7 en spreek uw naam, adres, telefoonnummer, geboortedatum, sofi-nummer en de meisjesnaam van uw moeder in.

Heeft u een posttraumatisch stress-syndroom, druk dan heel langzaam en voorzichtig op de 0.

Heeft u last van besluiteloosheid, spreek dan na de piep of voor de piep een boodschap in. Of na de piep. Wacht u op de piep.

Heeft u problemen met uw korte-termijngeheugen, kies dan een 8.
Heeft u problemen met uw korte-termijngeheugen, kies dan een 8.
Heeft u problemen met uw korte-termijngeheugen, kies dan een 8.
Heeft u problemen met uw korte-termijngeheugen, kies dan een 8.

Heeft u een minderwaardigheidsgevoel, hang dan op. Al onze medewerkers hebben het veel te druk om met u te praten. Dank u.

[*klik*]

Adriana is jarig!

Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kunt u niet zien maar dat ben ik... Vandaag word ik 28! Nou is dat al jaren zo, maar dit jaar vier ik mijn jubileum. Het is namelijk voor de tiende keer! Doet u zelf het rekenwerk even?

bewegende tandartst nog een keer!

Donderdag togen Adriana en ik naar The Place of Utter Horrors, nu ja... voor mij dan, voor andere mensen ook wel bekend als de tandarts. Adriana is onversaagd als het op tandartsen aankomt. Ik ben wat meer... hoe zal ik het zeggen? Van den bibberige.

Eigenlijk kwam ik alleen vanwege een bruinige tandhals voor een preventieve witte vulling en de archeologische afgraving van meer dan vier jaar tandsteensediment*. Maar bij nadere inspectie van de röntgenfoto bleek ik nog een fraai exemplaar van een middelgroot gaatje te hebben tussen twee kiezen. Qua booractiviteiten was dat wat minder prettig. Het nniiiieee nniiiieee boortje is nog wel te hebben, maar dat klopboortje dat klinkt én aanvoelt als nrnrndengdeng nrnrndengdeng was overduidelijk niet mijn favoriet.

Maar het resultaat mag er zijn, want ik verliet het pand met mooie, weer witte tanden en een fris aanvoelend bekkie. Dit had ik jaren eerder moeten doen! Terwijl mijn met angstzweet doorweekte blouse nog hangt te drogen aan de waslijn kan ik u ook Adriana's wapenfeit mededelen: zij had de schitterende score van nul gaatjes. Dat wordt ook wel 'Dentalus Cum Laude' genoemd in tandartskringen...

* De tandarts heeft een fraai skelet van een Mausosaurus gevonden. (Perfect geconserveerd volgens het oudheidkundig museum.)

Pepernoten. Die echte dus.

Pepernoten. Zoals ze op deze foto staan. Maar dan zonder die schuimpjes ertussen. Waarom worden die bijna nergens meer verkocht? De Hema heeft ze. Maar dan met die schuimpjes ertussen. En die hoef ik niet. Op de markt heeft de koekboer ze ook, maar ik heb niet vaak tijd om naar de markt te gaan. Albert Heijn verkoopt ze van Bolletje, maar die zijn het nèt niet. Qua smaak.

Pepernoten zijn tegenwoordig blijkbaar van die uitvergrote kruidnootjes. Als ik kruidnootjes wil, koop ik wel kruidnootjes. Gewoon van die kleintjes. De grote die onder de naam pepernoten verkocht worden zijn nep. Nepkruidnootjes en neppepernoten!

Nomaden, als u weet waar Echte Pepernoten met pallets tegelijk opgesteld staan... laat het me weten!

bewegende archiprixt - 3

Het was fantastisch! Maar het is weer achter de rug. Of althans het is voor mij achter de rug, ik ben namelijk niet genomineerd voor de vervolgronden van de Archiprix 2005. Gelukkig is het plan van een vriend wel uitgekozen om door te gaan. Zelf vind ik zijn werk erg mooi en hij verdient het om gezien te worden op de landelijke tentoonstelling. Tijdens het opruimen van mijn eigen tentoonstelling samen met Adriana voelde ik me toch lichtelijk teleurgesteld. En dat terwijl ik het tof vond om mijn eigen werk tentoongesteld te zien. De vele leuke reacties erop waren fijn om te horen. En het presentabel maken van mijn kleine houten ontwerpjes heb ik met veel plezier gedaan. Okay, ik mag dan niet door zijn, bedacht ik me, zo'n kans om mijn werk te showen kunnen ze me niet meer afnemen. Daarom nog eenmaal een close-up van mijn kleine houten schetsmaquettes.

'It ain't over till the fat lady sings', dus nu is het nog even wachten op het officiële juryrapport. Ik ben benieuwd wat ze van mijn plan vonden. Als er leuke snedes in staan dan hoort u het natuurlijk direct.

P.S. Die fat lady mag wel een beetje opschieten want ik wacht al bijna twee weken!

Oh! The pressure of making a choice

Adriana en bewegende, u kent ze wel, de eigenaars van het log dat u nu leest... ze twijfelen een beetje. Toen ze met Adobes begonnen, hebben ze een soortement van afspraak gemaakt: 'We schrijven niets over elkaar. Of misschien ook wel, maar dan hebben we het er eerst over. En heel persoonlijk wordt het in zo'n geval niet. Of misschien ook wel, maar dan hebben we het er eerst over. Reageuren op elkaars schrijfsels is uiteraard altijd goed, maar dan wel een beetje neutraal. Dat we niet ineens de lieve naampjes die we voor elkaar bedenken teruglezen enzo. Dat gaat de lezertjes geen kont aan! En...'

En nu twijfelen ze dus. Want ze hebben best veel te vertellen, ook over elkaar. In welke vorm en in hoeverre, daar zijn ze nog niet helemaal over uit.
Hoe denkt u erover, nomaden? Als u al een lifelog heeft, vertelt u dan over uw partner en/of uw kinderen, huisdieren, inwonende oma? Heeft u daarbij nog enige schroom of gaat u met naam en toenaam geheel los? Of blijven de mensen in uw omgeving in de coulissen?

Adriana en de kappers

Nadat mijn favoriete kapper met de noorderzon vertrokken was en ik de opvolger als zeer creatief edoch veel te duur had afgeschreven, was ik kapperloos. Regelmatig probeerde ik een nieuwe uit, maar echt tevreden was ik nooit. Tevreden ben ik pas als ik na een kniprondje bij thuiskomst niet direct mijn hoofd onder de kraan doe.
Een ex-schoonmoeder wees me op het bestaan van Kapsalon M. Een klein zaakje dat voornamelijk beklant werd door de tachtigplus-brigade, compleet met permanentjes en paarse kleurspoelingen. Ik had er zo mijn twijfels over, maar besloot dapper door te zetten en de gemiddelde leeftijd aldaar eens flink naar beneden te halen.
Kapsalon M. bleek een goeie. Aardige meisjes die ook nog konden knippen, en met me meedachten als ik wederom een hairdo bedacht had die misschien niet zo geschikt was voor mijn lokjes, en na twee bezoeken mijn voornaam wisten en onthielden. Na een half jaartje zette ik er zelf mijn thee.

Mijn haar is er ruim tien jaar onder handen genomen. Kapsalon M. werd met de jaren een stuk hipper, het publiek daardoor ook en dat ik er nog steeds niet kon pinnen vergaf ik de meisjes graag, evenals het feit dat ze niet op afspraak werkten en op zaterdag om drie uur dicht gingen.
De laatste maanden werd ik iets minder blij. Soms zat mijn haar achteraf best gek en moest ik een week later terug om de schade (kosteloos, dat wel) te laten herstellen. Ik bedekte de schaaruitschieters in eerste instantie nog met de kapmantel der liefde, want een duurzame relatie geef je niet zomaar op.
Maar ik ging weer rondkijken. Op een steenworp afstand van mijn huis was een oubollige buurtkapper overgenomen door zijn dochter, die er een fijn uitziend geheel van heeft gemaakt. Ze werken er op afspraak. En je kan er pinnen. Inmiddels ben ik twee keer vreemdgegaan. Mijn haar zit geweldig!

Pas liep ik in de stad en iemand riep mijn naam. Ik draaide me om en keek in het vriendelijke gezicht van P., een van de knipmeisjes van Kapsalon M. We wisselden de hoe is het met jou's en tijd niet gezien's uit, en bleven daarna even stil. Ik kreeg een beetje een rood hoofd. Ik bedacht ineens dat ik haast had. Ik voelde me betrapt.
Als ik P. nog eens tegenkom, vraag ik of ze haar schaar bij zich heeft en de band die ik met mijn 'oude' kapper heb, door wil knippen.

Zonder woorden