De slet is er niet meer...

Ze liggen een beetje onwennig en veel kijkend naar mij in de stoel.

Joop en Arie.
Mijn twee katers.

De afgelopen weken hebben zij Poeteboet gezelschap gehouden. Zij lagen dan met zijn 2-en, en poes Poeteboet ging op hen liggen. Lekker warm...
Zij, de katers, vonden dat goed.

Tot op het laatste moment zelfs.
Toen ik woensdagavond voor de honderdste keer naar de poes keek, lagen de mannen allebei aan een zij van haar.
Maar zij lag nog exact zo als een minuut, vijf minuten, een kwartier, een half uur, een uur geleden.

Ik ben er naar toe gegaan en haar gevoeld en geaaid. Zij was aan het koud worden en aan het verstijven. Zij was rustig en kalm vertrokken.

Ik heb de mannen op een andere stoel gelegd, en een serie tranen geplengd om mijn Poeteboet.

Dag, lieve slettebak...

Ze liggen er een beetje onwennig bij.
Joop en Arie.
Mijn twee katers.