Adobes' boodschappenlijstje

Dit is het boodschappenlijstje dat gespot werd na Adriana's goede voornemens. We doen heel erg ons best, maar al dat lekkers in de schappen van de supermarkt is zo verleidelijk.

Adriana versus de kilo's. Deel een.

Nomaden, er zijn getaleenheden waar ik mij nooit over uitlaat. Zoals de maandelijkse belediging die mijn werkgever onder de noemer 'salaris' op mijn bankrekening laat verschijnen. Of, en daar gaat dit stukje over, mijn gewicht. Ik heb een jaar geleden al een beetje door laten schemeren dat met het stijgen der jaren, de kilo's gezellig meegingen. Met ups en downs, dat wel.

Vanmorgen ging ik voor het eerst sinds maanden weer eens op de weegschaal staan. Twee keer zelfs. Eén keer voor een stevig toiletbezoek, en éénmaal daarna. Hoewel het verschil daartussen me best vrolijk stemde, was het eindresultaat ronduit shockerend. In het laatste halfjaar heb ik niet minder dan zeven kilo aangekweekt! Bij de tweede ronde wegen bleef de teller steken op 80,2. Hoeveel zegt u?

80,2!

De weegschaal verplaatsen naar een vlakker stukje vloer, een befaamde truuk, hielp ook niet. Er is geen ontkennen meer aan.

Aan bewegende heb ik op dit gebied niet veel. Als ik met een sip gezicht op mijn deinende rollen en blubberende buik wijs, gaan zijn ogen vervaarlijk schitteren. Vervolgens onderwerpt hij de massa aan een uitgebreid onderzoek en murmelt: 'Mmmm, lekker...'
bewegende is slank, zoals u zult begrijpen.

Let wel, ik ben zeer tevreden met mijn vormen! De basisvormen, bedoel ik. Die zijn alleen niet meer zo goed te zien. Verborgen onder een laag overtollige ballast. En die wil ik kwijt!
Hoe ik een en ander aan ga pakken? Moeilijk... de oplettende lezer weet dat ik niet erg gecharmeerd ben van lichaamsbeweging, en weinig tot geen zelfdiscipline heb qua chocolade proppen.

Ik kom er op terug. Vanaf vandaag geef ik u elke maand op de zevenentwintigste de stand van de weegschaal door.
Ik zou het erg waarderen als u mij van bemoedigende woorden en haalbare tips voorziet.

... go together like a horse and carriage...

Het viel allemaal reuze mee! We hadden een verhouding van 95% kitsch en 5% leuk verwacht op de love & marriage beurs, maar het geheel is echt een succes! Lelijke bruidsjurken en een lingerieverkoopdame met enorme kazonga's (in lingerie) daargelaten, is de beurs behoorlijk smaakvol ingericht en kun je er leuke ideetjes opdoen voor je bruiloft.
En ideetjes hebben we nu genoeg, gezien de drie overvolle tassen waarmee we thuis gekomen zijn. Van foldertjes voor bruidsbedankjes tot proefmonstertjes van make-up... we hebben het allemaal.



Maar het belangrijkste van alles was natuurlijk de chocoladefontein! Twee bedrijven demonstreerden er één, in de smaak 'melk' en in de smaak 'wit'. Wit is iets te suikerzoet voor onze papillen, maar ziet er wel prachtig uit. Lekker vers fruit - de ananas en de aardbei zijn onze aanraders - dippen in de chocolade: HEERLIJK!

Wat mij, als man, opviel is de populairiteit van de fontein bij vrouwen. Waar ik beleefd twee stukjes fruit doopte, stonden vrouwen elkaar te verdringen voor nog een stukje, en nog één... De orgastische kreunen waren niet van de lucht, en ik weet toch zeker dat ik bij menig vrouw een wat glazige blik bespeurde. Wat men zegt over chocolade en vrouwen is toch waar, vermoed ik na vandaag.

Ik voorzie dan ook dat wij de melkchocoladefontein - kittig gedoopt als Chocolate Girl - voor ons bruiloftsfeest reserveren. En dat ze haar pas de volgende dag hoeven op te halen. Wij vinden het namelijk helemaal niet erg om haar een nachtje in onze bruidssuite te bewaren. Gewoon, voor de veiligheid!

Nomaden, als u een beetje wilt kwijlen, kijk dan hier voor de werking van de fontein.

Kleine onthullingen - 1

bewegende en Adriana gaan overmorgen naar de love & marriage beurs.

Voor als u niets te doen heeft / deel drie

Soms wint hij. Soms win ik. Hij zegt allemaal onaardige dingen, maar hij vergeet dat ik daar nog veel beter in ben.

Speel tegen Darth Vader!

Let vooral ook op de koning, de kip en de Stormtrooper.

Een dikke maand.

Even een postkaartje vanaf het randje van het bestaan: ik werk nu alweer meer dan anderhalve maand bij mijn nieuwe werkgevert, dus tijd voor een uitgebreid verslag. Zoals u allen weet, sta ik mijn geld te verdienen met een krijtje in mijn hand. Hoewel dat krijtje tegenwoordig is vervangen door PowerPoint en onderwijs niet meer gaat over kennis overbrengen, maar om 'vaardigheden aanbieden en kennis aantrekkelijk maken'. Ja, ja, er is veel veranderd sinds u en ik op school zaten.

Ik ben gezegend met hele leuke collega's waarmee ik een kamer deel, waar wij ons gezamenlijk kunnen terugtrekken uit de meute studenten. Nu moet ik erbij vertellen dat de studenten ook erg prettig zijn, hoor. Zeker als de wildheid van het eerste jaar ervan af is, en ze zeker weten dat ze op de goede plek zitten.
Maar je maakt wat mee, als docent. Zoals exotisch gespelde zinnen in scripties: 'Het wandelpad door het park wordt aan alle zijden belaagd door gras en andere planten', waar mijn levendige fantasie dan een heel plaatje bij schetst. Beamers die beginnen te roken tijdens de les, omdat ik het knipperende lampje met het dreigende onderschrift 'overheating' negeer. En dan heb ik het nog niet over studenten die groeten met 'fawaka'. Ergens bekruipt je dan het gevoel dat je onherroepelijk ouder wordt.

Wat erg herkenbaar is, nu ik de binnenkant van de leermachine zie, is de haast die studenten hebben. 'Kan dit nog gisteren nagekeken worden?' is een vraag die ik bijna wekelijks hoor. Toen ik nog studeerde, liep ik ook altijd achter mijn cijfers aan. En als alle docenten zo streng waren geweest als ik nu soms ben, had ik nu nog steeds gestudeerd. Vandaar dat ik sinds een aantal weken door mijn collega's bij het kamp van de hardliners ingedeeld ben.
Ik kan daar eigenlijk wel om lachen, want ik ben alles behalve stug. Maar laat ze maar even in de waan dat ik streng ben. Straks als ik meer routine heb, dan mogen er wat mij betreft een paar potjes gebroken worden. Maar vooralsnog speel ik de strenge docent.

Wordt vast vervolgd!

Voor Erwin en eenieder die zich ook afvraagt hoe David Sylvian er tegenwoordig uitziet

Adriana's Lekker Ding van de Maand - oktober

David Sylvian