In november en december 2003 schreven Adriana en CiNNeR samen een verhaal. Een feuilleton, om precies te zijn. Het verscheen (on)regelmatig in de reageursels bij de baron en werd aldaar tussendoor ruimschoots van allerhande commentaren voorzien.
Het verhaal ontstond spontaan, Cin en Adriana wisten van tevoren niet wat de ander zou schrijven. Ook kwam het verzoek de losse delen eens achter elkaar te plaatsen en daarmee de leesbaarheid te bevorderen.
Nu Adriana zelf een log heeft (ha!) lijkt de tijd daarvoor rijp. Een titel heeft het verhaal nooit gekregen, die mag u er zelf bij bedenken en, mocht u de behoefte voelen, tevens ventileren. Met inmiddels verkregen toestemming van de andere helft van het schrijversduo publiceren wij vandaag...
A Ze wordt wakker. Ze kijkt voorzichtig om zich heen en herkent niets. Een kleine kamer met een heel grote kast, een tafeltje waar een ernstig dode plant op staat te zieltogen en het bed waar ze in ligt. En de stoel in de hoek bij de deur. Hij zit op de stoel en kijkt naar haar. Ze herinnert zich flarden.
C Ze betast haar lichaam voorzichtig. Haar oog is dik, ze voelt blauwe plekken op haar armen en benen en haar ribben rechts doen ontzettend pijn. Ze herinnert zich de drank en de pillen. De omslag. Enkele klappen. Een ambulance die weer weg gestuurd werd. 'Hoe ben ik hier gekomen?' vraagt ze...
A Hij zit in de stoel en zegt niets. Hij staart alleen maar. Zonder te knipperen, een lege blik. Hij neuriet zachtjes een melodie die haar vaag bekend voorkomt. Iets uit een film, denkt ze.
Gisterenavond is ze uitgeweest. Wat is er gebeurd? Ze legt haar hoofd terug op het kussen en durft zich niet meer te bewegen. Nadenken nu, nadenken. Reconstrueren. Wat is er gebeurd? Niet in paniek raken. Probeer na te denken, probeer het.
C Ineens herkent ze de melodie, het intro van Twin Peaks. Ze wordt een beetje bang nu en krijgt het nog benauwder. Haar huid gloeit, haar hoofd bonkt. Ze probeert zich te concentreren op een vlekje op het plafond. Rustig blijven, heel rustig blijven.
Ineens herinnert ze zich nog iets. De ruzie... die ging over een vriendin. Ze had haar gekust op de dansvloer. Eigenlijk was het een geintje maar onder invloed van pillen en drank werd het plots heftig en intens. Haar vriend was boos geworden ja. Maar wat toen dan. Wie was die man bij de deur?
A 'Godverdomme trut, wat flik jij me nou. Waar denk jij dat je mee bezig bent? Nou?' Ze kijkt hem aan. De vriendin staat achter haar, met de armen om haar heengeslagen. Ze voelt de warme druk van zachte borsten in haar rug.
'Je bent echt een zielige klootzak! Maak niet zo'n drama man. Kijk es naar jezelf. Is dat een rolletje pepermunt in je broekzak of ben je gewoon...' Haar vriendin fluistert iets in haar oor en ze barst in lachen uit. Te hoog, te hard, te schril. Ze pakt de hand van haar vriendin en trekt haar mee, de dansvloer op. Ze kijkt hem na. Ze blijft naar hem kijken terwijl ze haar vriendin omhelst en zacht in haar hals bijt.
'Jij houdt wel van spelletjes, hè.' De man op de stoel buigt zich voorover en knijpt zijn ogen een beetje dicht. Ze draait haar hoofd in zijn richting. 'Dat was me wat meid. Maak je maar geen zorgen, hoor. Jouw beurt komt nog wel.' Er trekt een misselijkmakende golf door haar maag.
Ze staat weer op de dansvloer. Haar vriend staat bij de bar en praat met iemand die ze niet kent. Hij let niet meer op haar, zo te zien. In werkelijkheid volgt hij elke beweging die ze maakt. Haar heupen die in voortdurend contact zijn met de heupen van haar vriendin, hij ziet het. Hij ziet dat ze haar hoofd achterover werpt en haar haren met haar vingers doorwoelt.
Ze danst, ze draait, ze daagt uit. Ze wordt opgezweept door de muziek, de drank, het mooie donkere meisje dat haar vinger in haar mond stopt en daarna plagerig een spoor over haar schouder trekt.
C Gek, ze had het nooit zo op vrouwen. Maar deze, deze is bijzonder. Met deze wil ze mee naar huis. Deze wil ze ruiken, betasten en proeven. Ze heeft natuurlijk haarzelf wel eens geproefd. Op de lippen van haar vriend bijvoorbeeld.
Haar vriend draait zich om van de bar en lacht naar haar. Het is een grimas meer, een eng lachje. Maar ze is allang blij dat hij weer normaal doet en haar concentratie ligt bij de vriendin.
Had ze niet...
Opnieuw slaat een golf van misselijkheid door haar heen en nu is het niet meer te stoppen. De kots vloeit over het bed, de dekens en druipt naar de grond. Schril contrast met de herinnering. De man bij de deur lacht. Kakelend, akelig.
A 'Kun je me... kun je me misschien helpen? Waar ben ik?'Ze laat haar angst en voorzichtigheid varen. Dit is te veel. De man kijkt haar peinzend aan. 'Dat zou ik wel kunnen doen ja. Dat ligt niet fijn hè, in die smeerboel. Wacht maar even meid. Ik ben zo terug. Maar dan moet je me wel beloven dat je geen gekke dingen gaat doen. Zoals opstaan en kijken of de deur open kan. Die kan open, maar ik zou het niet uitproberen. Blijf jij maar lekker liggen.' De man verdwijnt en ze hoort het geluid van zijn voetstappen wegsterven.
Voorzichtig kijkt ze om zich heen. Er is een klein raam in de kamer, met zware fluwelen gordijnen die op een kier na gesloten zijn. Fel zonlicht valt naar binnen. Ze probeert geluiden van buiten op te vangen, maar ze hoort helemaal niets.
De man komt terug met zijn armen vol beddengoed. Hij gooit de stapel op de grond en gaat weer op de stoel zitten. 'Zo meid, ga je gang. Dat kan je vast wel zelf, een bedje opmaken.' Hij leunt achterover en staart naar de muur. Even weet ze niet wat ze moet doen. Blijven liggen? Voorzichtig opstaan en het beddengoed oprapen? Wie is die man, en wat is er in hemelsnaam gebeurd?
Haar vriend heeft het gesprek met de kerel aan de bar beëindigd en loopt met grote stappen op haar af. 'Ik ga naar huis. Ga je mee, of ben je van plan om dat wijf nog wat verder af te lebberen?' Zijn stem is zwaar van woede en ze kan een opkomende giechel niet onderdrukken. 'Wie was dat, die vent waar je mee stond te praten?' 'Die hoort bij je vriendinnetje. Had ze je dat nog niet verteld? Ik ga nu weg, zoek het maar uit verder.'
Haar vriendin komt bij haar staan. 'Wat is er met hèm aan de hand? Voelt hij zich bedreigd?' Ze lacht, een hees keellachje dat uit de diepte lijkt te komen. 'Kom, dan stel ik je voor aan mijn broer.'
C Ze zet zich over haar naaktheid in, zo blijven liggen gaat toch ook niet. En de man is weinig hulp, daar hoeft ze niet veel van te verwachten. Voorzichtig stapt ze uit bed, wankel. De man grijnst breed en geeft zijn ogen de kost. Ze negeert hem zo ver als dat gaat en pakt de vieze dekens. Dan gooit ze alles richting de man. Kots vliegt alle kanten op, er komt zelfs wat op zijn lip terecht. Als ze niet zo bang was, zou ze er om lachen. De man wordt woest, staat op en brult:
A 'Wat zullen we nou krijgen, bitch? Heb jij nog niet genoeg gehad?' Met twee stappen is hij bij haar. De angst vormt zich tot een grote bal in haar buik en ze voelt de rillingen langs haar rug lopen.
Dan gaat de deur van de kamer open. 'Laat haar met rust.' De stem klinkt rustig en beheerst. De man doet een stap opzij en draait zich half om. Ze kijkt wie er in de deuropening staat.
'Je ziet er niet goed uit, girlfriend. Kom maar met me mee, dan mag je in bad.' Haar vriendin maakt een uitnodigend gebaar.
C Ze snapt er nu helemaal niets meer van. Maar een bad kan ze wel gebruiken, dus ze laat zich meevoeren door gangen en hallen, langs vele deuren en gordijnen. Op de vloer ligt overdadig, hoogpolig tapijt, rood.
Er hangen schilderijen aan de muren, allemaal met erotische afbeeldingen. Sommige zijn bijna bizar, verstrengelde lichamen waarvan ledematen van niemand en iedereen lijken te zijn. Vrouwen met paardenhoofden, honden met mannenpenissen. Het lijkt wel de hoerenkast van absurditeiten...
A 'Zij is mijn vriendinnetje voor vanavond.' De broer staat nog steeds aan de bar en kijkt haar onderzoekend aan. Wat een mooie jongen, denkt ze. 'Meisje, heb je je vriendje weggejaagd? Hij was helemaal niet blij, weet je. Ik heb hem uitgelegd dat mijn zus...'
Haar vriendin onderbreekt hem. 'Ze gaat met ons mee naar huis.' Ze zegt het op een toon die geen tegenspraak duldt. De broer haalt zijn schouders op en wenkt in de richting van de dansvloer. Een man met kort, blond haar loopt op hen toe. 'Hij gaat ook mee', zegt haar vriendin. Ze wordt niet voorgesteld aan de blonde man en hij is schijnbaar ook niet van plan om te vertellen wie hij is. Ze kijkt schuins zijn kant op. Hij vangt haar blik op en kijkt haar doordringend aan. Ze huivert. Zijn ogen zijn volkomen leeg. Langzaam bekruipt haar het gevoel dat dit geen goed idee is. Ze kan naar huis gaan, ze kan nu gewoon naar huis gaan en tussen de lakens glijden, tegen haar vriend aankruipen en zich veilig voelen.
'Wat sta je nou te treuzelen?' Haar vriendin kijkt haar glimlachend aan en trekt haar naar zich toe. 'Ik wil dat je meegaat. Ik wil dat je vannacht bij me blijft.' Een seconde, een duizendste van een seconde hoort ze het stemmetje in haar hoofd. Niet doen, doe maar niet, ga maar naar huis... Ze voelt de warme adem van haar vriendin in haar oor en hoort zichzelf zeggen: 'Zullen we dan maar?'
Ze zit in een grote badkuip. Een badkuip op leeuwenpootjes en met grote, koperen kranen. Het water in de badkuip is aangenaam warm en bijna vergeet ze haar blauwe plekken, haar dichte oog, haar pijnlijke ribben.
Haar vriendin zit naast de badkuip op een kruk en haalt met langzame, lome bewegingen een spons over haar rug. 'Dit is beter, hè. Voel je je al wat beter?' Ze laat de zachte stem door haar hoofd zoemen en bijna vergeet ze.
C De spons gaat van haar rug naar haar hals en verder naar haar borsten. Haar tepels worden stijf en priemen net boven het badwater uit. Dan gaat de spons omlaag.
Auw, haar ribben.
Haar ribben ja. En dat oog, en de blauwe plekken. Wat is er toch met deze vrouw die haar alles doet vergeten. Ze duwt de hand met de spons weg en probeert wat rechter op te gaan zitten. Ik voel me helemaal niet zo goed nee. Waar zijn we hier? Wat is er vannacht gebeurd dat ik zo toegetakeld ben? Wie was die nare man net op mijn kamer?
Iedereen stemt in en ze gaan richting uitgang. De blonde man zegt iets tegen de portier en krijgt iets in zijn handen geduwd. Hij stopt het zo snel in zijn jaszak dat ze niet kan zien wat het is. Daarna stappen ze de koude buitenlucht in. Haar vriendin legt een arm op haar rug en streelt vederzacht haar nek met haar duim. De geur van exotisch parfum verdrijft de koude uit haar hoofd.
Ze hoeven niet ver te lopen. Er staat een zwarte limousine met geblindeerde ramen klaar, een chauffeur houdt de deur al open. Ze is nog meer onder de indruk en stapt in, benieuwd naar wat komen gaat.
A 'Wil je zeggen dat je het nog nooit geprobeerd hebt? Girlfriend, dit ga je leuk vinden.' Haar vriendin kijkt haar met schitterende ogen aan. 'Parel? Geef es.' De blonde man zit onderuitgezakt op een grote, roodfluwelen sofa en grijpt met tegenzin in zijn binnenzak. Hij haalt een klein pakje tevoorschijn. 'Zus, je weet wat Otto vorige keer gezegd heeft... dit is wel even iets anders. Doe je rustig aan? Ze moet nog langer mee.' De broer grijnst vettig naar haar.
Parel, die blonde man heet Parel. Maar verder? Ze weet nog steeds niet wat haar overkomt. De rit in de limousine duurde niet lang, dat stukje hadden ze zelfs wel kunnen lopen. In zo’n auto heeft ze nog nooit gezeten. Dikke kussens, zachte muziek, een bar en een chauffeur die zich beslist aan de maximumsnelheid hield... ze voelde niet eens dat ze reden, het leek meer op zachtjes glijden... en nu is ze hier, in het huis van haar vriendin. Is het huis van haar vriendin? Het is zo groot, zo luxe. 'Is dit huis van jou?' Voordat haar vriendin kan antwoorden barst de broer in lachen uit. 'Van haar? Dat zou ze willen. Het is van een vriend van ons. Wij mogen het gebruiken. We doen hier vaak... zaken.'
Haar vriendin heeft het pakje opengemaakt en klapt in haar handen. 'Die Otto, daar heb je wat aan... te stom om voor de duivel te dansen, maar spulletjes dat hij heeft!' Ze kijkt nieuwsgierig naar de inhoud van het pakje. Suikerklontjes? 'Snoepjes, snoepjes! Wil je de muren zien bewegen? Mondje open dan...' Haar vriendin legt een suikerklontje op haar tong. '300 gamma. Wacht maar af, jij wordt straks gelanceerd.' Ze weet niet waar haar vriendin het over heeft, en het suikerklontje smaakt gewoon naar suiker. Wat kan haar het eigenlijk schelen! Ze besluit verder geen vragen te stellen en zakt achterover in de dikke, geborduurde kussens.
De trip is heftig en intens. Inderdaad, de muren bewegen en ze ziet kleuren die ze nooit voor mogelijk had gehouden. Ze heeft een vaag besef van de anderen in de kamer, maar gaat volledig op in haar eigen avontuur. Iedere keer als ze denkt dat het gevoel minder wordt, schiet ze met een eens zo heftige kracht naar boven. Besef van tijd heeft ze niet meer. Uiteindelijk neemt het af en ze hoort de zachte, hese stem van haar vriendin. 'Kom. Jij slaapt bij mij.' De broer lacht kakelend. 'Natuurlijk meiden, lekker slapen hoor! Ik zie jullie straks wel.'
Haar vriendin pakt haar hand en voert haar mee de kamer uit, naar een slaapkamer waar behalve een enorm hemelbed geen meubels staan. Haar benen lijken van elastiek en ze wil niets liever dan in dit bed liggen.'Niet nerveus zijn, girlfriend. Er is niets om nerveus over te zijn. Ssshhhht.' Ze zit op het bed en haar vriendin staat voor haar. 'Ik ben ook niet nerveus... het is alleen, ik heb nog nooit...' 'Ssshhhht. Laat mij maar.' Haar vriendin gaat op haar hurken voor haar zitten en begint langzaam de knopen van haar blouse los te maken.
C 'Niet nerveus zijn, girlfriend. Er is niets om nerveus over te zijn. Ssshhhht.' Ze zit op het bed en haar vriendin staat voor haar. 'Ik ben ook niet nerveus... het is alleen, ik heb nog nooit...' 'Ssshhhht. Laat mij maar.' Haar vriendin gaat op haar hurken voor haar zitten en begint langzaam de knopen van haar blouse los te maken.
De trip is nog net niet helemaal uitgewerkt, waardoor ik opgewonden raak van de minste aanraking, de lichtste geur, de kleinste blik. Ik voel hoe ze mijn bloes van mijn schouders laat glijden. Zuchtend laat ik mijn handen langs de satijnen lakens glijden tot mijn hoofd de zachte matras raakt. Vingers beroeren mijn hals, glijden langzaam naar beneden, langs de aanzet van mijn volle borsten. Dan gaat het even snel, voor ik het weet lig ik naakt voor haar. Ze spreid mijn benen en gaat met haar wijsvinger langs mijn glimmende lipjes. Sidderingen lopen langs mijn ruggengraat. 'Lik me', vraag ik. Smeek ik. 'Asjeblieft, lik me.' Ben ik dit?
Ze lacht en zelfs dat is sensueel. 'Niet teveel willen, girlfriend.' Tergend langzaam trekt ze haar kleren uit. Ik zou ze van haar lichaam willen rukken maar lig verlamd op bed. Dan loopt ze weg. Voor ik verschrikt rechtop kan komen is ze terug, nu aan de zijkant van het bed. Mijn armen worden gespreid, mijn polsen vastgebonden aan de palen van het hemelbed met satijnen linten. Ondertussen blijft ze me strelen en ik laat alles over me heen komen. Ook mijn enkels worden vastgebonden, mijn benen opgetrokken en wijd uiteen. Zolang zij me maar wil... Een doek over mijn ogen. 'Niet bang zijn girlfriend, dit gaat geweldig worden.'
Ik geloof haar, natuurlijk. Dan klimt ze op bed, spreid haar benen en gaat zo zitten dat haar vochtige, harde klit millimeters van mijn tong verwijderd is. De heerlijke zoete geur van geil maakt me duizelig en voorzichtig, gespannen laat ik het topje van mijn tong over al dit lekkers glijden. Ze smaakt goddelijk en weet wat ze wil. Ze beweegt haar heupen over mijn lippen. Soms trekt ze een stukje weg, zodat ik weet dat ik vast zit. En in haar ban ben. Helemaal voor haar.
Ineens voel ik ruwe handen onder mijn billen. Ik schrik maar kan niets zien, kan niets doen ook. Mijn vriendin berijdt mijn mond inmiddels, de linten zitten strakker dan ik dacht. De vreemde handen duwen mijn billen op en wat uit elkaar. Het zijn mannenhanden, dat kan ik voelen. Ineens hoor ik de man die Parel genoemd wordt. 'Geniet jij maar meisje, dan geniet ik van jou...' Pijn, een verscheurende pijn als hij anaal bij me binnendringt. Te groot, teveel, te snel. En toch... toch ook ergens fijn. Mijn vriendin hijgt en schreeuwt: 'Harder zwijn, rijg haar uiteen!' Ze knijpt in mijn tepels, maar ook dat is lekker. Ik word gebruikt, genomen, verkracht. Geil... zo geil...
A Ze ligt op haar rug, haar ogen gesloten. Haar hele lichaam tintelt en ze kan met moeite haar gedachten ordenen. Ze probeert zich voor te stellen wat haar zojuist overkomen is. Ze giechelt in zichzelf. Dit verzin je toch allemaal niet? Haar vriendin, ongelofelijk mooi lekker meisje... smaakte naar meer, veel meer...
Haar gezicht betrekt als ze aan Parel denkt. Toegegeven, op het moment dat hij zich bij hen voegde had ze het heel opwindend gevonden. Maar verdomme, hij heeft haar wel pijn gedaan. Onwillekeurig doemt haar vriendje op in haar gedachtengang. Zou hij op haar zitten te wachten? Maakt hij zich ongerust? Wat zou hij zeggen als hij wist dat-
'Girlfriend? Hee, ben je er nog... dromertje...' Ze keert zich naar links en ziet het grijnzende gezicht van haar vriendin. Ze buigt zich naar haar toe en beantwoordt haar vraag met een zachte kus. 'Lag je na te genieten?' Ze hoort niet wat haar vriendin zegt. Haar aandacht wordt afgeleid en ze spitst haar oren. Stemmen? Haar ogen wennen aan het donker en ze ontwaart twee figuren aan de andere kant van de kamer. Ingespannen probeert ze op te vangen wat er gezegd wordt. Ze herkent de stem en het blonde haar van Parel. Op ongeduldige toon praat hij tegen iemand die ze niet goed kan zien. 'Heb je het? Is het gelukt?' 'Geen zorgen man. Van het begin tot het eind.' De broer van haar vriendin doet een paar stappen naar voren, in de richting van het bed. Hij heeft... even slaat haar hart een paar keer over. Hij heeft een videocamera in zijn hand en tuurt gebiologeerd naar het schermpje.
Echt niet. Dit gebeurt echt niet. Met een ruk draait ze zich om naar haar vriendin. 'Wat is dit? Waar zijn jullie mee bezig? Wist jij dat je broer...' Haar stem slaat over en ze voelt zich slap worden. 'Wat geeft dat nou, girlfriend. Kom op zeg, vond je het niet leuk? Doe niet zo moeilijk.' Haar hoofd is een achtbaan, ze kan geen woord meer uitbrengen. Alsof haar vriendin haar gedachten raadt zegt die zachtjes: 'Het was geweldig met jou. Je moet dit niet persoonlijk opvatten. Wij vinden het gewoon geil om...' Ze springt op als door een adder gebeten. 'Niet persoonlijk opvatten? Vertel me dan maar hoe ik het wèl op moet vatten?' Alle heerlijke gevoelens van eerder deze nacht zijn in een klap verdwenen. Ze schreeuwt, ze raast, ze tiert, ze wordt aan haar haren vastgepakt en haar hoofd wordt achterover gerukt.
'Meisje toch, wat een drukte maak jij. Op de video ben je veel liever. Eigenlijk zijn we niet zo dol op meisjes die zoveel herrie maken. Dus werk nou gewoon even mee. Parel, wat mij betreft kan je weer hoor. Ready when you are.'
Ze ligt op het bed in de kleine kamer met de grote kast en de dode plant. Ze staart uit het raam en ziet niets. Hoe lang is ze hier? Een week, tien dagen? Overdag is ze in deze kamer. Ze mag de kamer alleen verlaten om naar het toilet te gaan. En dat mag alleen als Otis het goed vindt. Otis let op haar. Otis past op haar. Hij zit de hele dag op de stoel bij de deur en fluit onophoudelijk liedjes uit Twin Peaks. Vandaag schijnt hij een voorkeur te hebben voor Audrey's Dance.
De eerste dagen heeft ze nog duizend-en-een manieren bedacht om hier weg te komen. De theorieën leken acceptabel, in de praktijk bleken ze onuitvoerbaar. 's Nachts sluit ze haar gevoel af. 's Nachts is ze alleen een lichaam. Het ritueel van de eerste nacht heeft zich keer op keer herhaald. Meestal filmt de broer. Behalve als hij weer een nieuw perversiteitje heeft bedacht om op haar uit te proberen. Dan filmt Parel.
Parel is wreed, en doet haar het meest pijn. Haar vriendin laat zich niet vaak meer zien tijdens de filmsessies. Haar vriendin haalt haar 's ochtends uit haar kamer en stopt haar in bad. Als ze haar getergde lichaam in het warme water laat zakken barst ze in huilen uit. Elke ochtend op dat moment weigert haar geest zich afzijdig te houden van haar lichaam en voelt ze alles.
Otis doet nooit mee. Otis past alleen op haar. Otis praat niet, Otis fluit. En Otis slaat haar door de kamer als ze haar best niet doet.
'Zo! Fijn hè, regelmaat.' De broer zit op de rand van het hemelbed en peutert met een scalpelmesje onder zijn nagels. 'Rust, reinheid en regelmaat. Laat ik eerlijk zijn, van de eerste twee komt op het moment niet veel terecht maar gelukkig hebben we regelmaat!' Hij laat zijn kakelende lachje horen en kijkt haar opgeruimd aan. 'Meisje, vanavond gaat het gebeuren hoor! Grote finale! Otis heeft speciaal voor jou wat extra bandjes meegebracht, want stel je voor dat we zonder zitten als-'
'Hou je kop.' Haar vriendin kijkt haar met een vreemde blik in de ogen aan. Verontschuldigend, alsof ze haar gerust wil stellen, alsof ze haar op haar gemak wil stellen. De broer kletst echter vrolijk verder. 'Moet je eens kijken hoeveel publiek er voor je gekomen is! Otis is er, en Parel... en zusje natuurlijk... Ja hoor! Stilte in de zaal! Take one!'
Haar vriendin kijkt haar nog altijd aan en zegt nauwelijks hoorbaar: 'Niets persoonlijks, girlfriend.'
Haar vriend zit op zijn bureaustoel en draait rondjes. Ze is nu ruim een week weg. Weg! Na die avond dat ze hem voor gek zette met die griet heeft hij haar niet meer gezien. Ze neemt haar telefoon niet op, reageert niet op zijn sms-berichten, beantwoordt zijn mails niet... Hij is langs haar huis gegaan en het lijkt er uitgestorven. Klotewijven, altijd hetzelfde gezeik. Als ze hem niet meer zag zitten had ze dat toch gewoon kunnen zeggen? Pseudo-mysterieus gedoe, hij dacht echt dat zij anders was. Hij is boos. Hij mist haar.
De telefoon schrikt hem op uit zijn overpeinzingen. Het display laat de naam van zijn beste vriend zien. Vooruit, opnemen dan maar.
'Hee, mongool. Long time no see. Zit je nog steeds te vegeteren? Get real man, het is maar een wijf hoor. En daarom gaan wij straks even qualitytimen.'
'Andere keer man. Echt geen zin in nu hoor.'
'Tuurlijk wel. Je kent Parel hè?'
'Mwah, viavia. Die met die vissenogen toch?'
'Die ja. Maakt leuke filmpjes, als hobby. Hij heeft me gister een bandje gegeven dat we ab-so-luut moeten zien, zegt ie. Hahahahahaha, ik heb net bedacht dat wij samen gaan beoordelen. Ik zeg snuff, meer niet. Zet een kratje koud lul, ik ben er met een uurtje.'
