Coma Droom

Het besef groeit, dat er iets niet klopt, niet helemaal goed is.
Ik zit op een rots en als ik om mij heen kijk, zie ik links en rechts én boven mij alleen blauwe lucht.

Naar beneden kijkend zie ik een peilloze diepte, heel ver in die diepte ontwaar ik een dikke witte mist. Ik schrik me rot en doe m'n ogen dicht.
Ik wacht tot mijn hart tot rust komt en niet meer uit mijn borst lijkt te knallen.

Voorzichtig doe ik de ogen weer open.
De plek is hetzelfde, de kleuren zijn anders. Een donkerpaarse storm jaagt langs de rots, ik moet me aan de rand vasthouden. En sluit de ogen weer.

Héél ver weg hoor ik een kinderstemmetje "Opa Jan!" roepen.
Langzaam wordt dat geroep overstemd door het liedje "Man of constant sorrow".

Ik zak naar beneden, en dieper.
Mijn hoofd gaat trager als mijn lijf.
Het is donker geworden, de muziek wordt zachter en zachter en ik hoor nog één keer "Dag, Opa Jan".

Verdrinkend in mijn dekens en het geluid van de wekker worstel ik me op.

Soms...
Soms zie ik er zo tegenop om te gaan slapen...