bewegende tandartst nog een keer!

Donderdag togen Adriana en ik naar The Place of Utter Horrors, nu ja... voor mij dan, voor andere mensen ook wel bekend als de tandarts. Adriana is onversaagd als het op tandartsen aankomt. Ik ben wat meer... hoe zal ik het zeggen? Van den bibberige.

Eigenlijk kwam ik alleen vanwege een bruinige tandhals voor een preventieve witte vulling en de archeologische afgraving van meer dan vier jaar tandsteensediment*. Maar bij nadere inspectie van de röntgenfoto bleek ik nog een fraai exemplaar van een middelgroot gaatje te hebben tussen twee kiezen. Qua booractiviteiten was dat wat minder prettig. Het nniiiieee nniiiieee boortje is nog wel te hebben, maar dat klopboortje dat klinkt én aanvoelt als nrnrndengdeng nrnrndengdeng was overduidelijk niet mijn favoriet.

Maar het resultaat mag er zijn, want ik verliet het pand met mooie, weer witte tanden en een fris aanvoelend bekkie. Dit had ik jaren eerder moeten doen! Terwijl mijn met angstzweet doorweekte blouse nog hangt te drogen aan de waslijn kan ik u ook Adriana's wapenfeit mededelen: zij had de schitterende score van nul gaatjes. Dat wordt ook wel 'Dentalus Cum Laude' genoemd in tandartskringen...

* De tandarts heeft een fraai skelet van een Mausosaurus gevonden. (Perfect geconserveerd volgens het oudheidkundig museum.)