Een druk hoofd - update

Een maand of twee terug vertelde ik over mijn drukke hoofd. En dat ik er, na jaren van ontwijkend gedrag, uiteindelijk schoorvoetend mee ingestemd heb om daar medicatie voor te gaan gebruiken. Met mijn kont nog stevig tegen de krib ben ik begonnen met mijn halve pilletje per dag. Een klein, neutraal wit tabletje met een doorsnede van 8 millimeter, en dat dan ook nog eens door de helft? Ik moest het eerst maar eens zien.
Na een paar weken, en een flink deel van de op de bijsluiter vermelde bijwerkingen ondergaan te hebben, meende ik toch zowaar enige rust onder mijn schedeldakje te bespeuren. Na rijp beraad met mezelf kwam ik tot de conclusie dat dat nog niet mogelijk kon zijn, en dat ik het vermeende effect alleen maar heel erg graag wílde constateren.

Rond die tijd besloten Professor Zuurbekje, zoals we mijn pillenvoorschrijvende psychiatrice inmiddels betitelden, en ik dat nu de bijwerkingen aardig gezakt waren ik de dagelijkse dosis op kon gaan voeren naar een heel pilletje. Bij voorkeur 's ochtends in zijn geheel in te nemen. Dat heb ik geweten! Op mijn werk keek ik voornamelijk suffig rond. Een langslopende collega kreeg haar groet na een half uur beantwoord. De woordenstromen van mijn cliënten aan de telefoon klonken me als een vredig gezoem in de oren. Dit werd niks zo!
Niet vies van experimenten besloot ik de tabletjes, waarvoor ik inmiddels een handig apparaatje genaamd Pillmaster had aangeschaft omdat ze ondanks het breukgleufje niet met de hand in tweeën te breken waren, te verdelen over de ochtend en de avond. Dat werkte een stuk beter. Bijkomend voordeel was dat ik 's nachts makkelijker in- en doorsliep, en dus hoe langer hoe minder naar de slaaptabletten greep.

Drie weken geleden was ik weer op medicijnconsult bij Professor Zuurbekje en het mocht van haar, de pilletjes verdelen. Zelf had ik al even het idee dat er nog wel een half pilletje per dag bij kon en voordat ik die gedachte uitsprak, opperde zij hetzelfde. Een halve 's ochtends en een hele 's avonds, is sindsdien het recept.
Het was een vreemde gewaarwording, mijn nieuwe gedachtengang betreffende de pilletjes. Hun werking was inmiddels volop merkbaar en ik stond er elke dag opnieuw versteld van wat ze teweeg brachten in mijn hoofd. Ik had een stapje bij de krib vandaan gezet.
bewegende was voor de gezelligheid (en ook omdat hij inmiddels erg nieuwsgierig was naar de Professor) mee naar het consult en hij informeerde hoe lang zij dacht dat ik de medicatie zou blijven gebruiken. Vier tot zes maanden is gebruikelijk, hadden wij gelezen. Nadat de Professor het woord jaren had laten vallen hoorde ik verder niet meer wat ze zei. Jaren, wat jaren, hoezo jaren?

Ik heb er veel over nagedacht, over die jaren. Misschien staan de jaren wel voor mijn hele leven. Ik heb me er min of meer mee verzoend. Ik sta niet meer afwijzend tegenover de pilletjes op zich. Als ik bezie wat ze voor me doen... De rust in mijn hoofd is grotendeels terug. Ook 's nachts, zodat ik inmiddels al bijna een maand slaaptablettenvrij ben. Ik heb meer overzicht in de dagelijkse gang van zaken. Op mijn werk functioneer ik weer zoals ik het graag wil.
Waar ik nog geen vrede mee heb, is het idee dat mijn rust uit een pilletje komt. Eigenlijk wil ik het zelluf kunnen en dat ik dat niet voor elkaar krijg blijft een hard stukje. Maar het komt wel goed. Denk ik.