Feest!

Het was gisteren al aangekondigd, maar nu doe ik het dan echt uit de doeken!

Ondergetekende heeft een nieuwe baan. Na lang zoeken en rommelen in de marge, mag ik me nu leraar noemen op een niet nader te noemen hogere onderwijsinstelling. Een maand geleden zat ik nog in een eerste-ronde-gesprek met negen andere kandidaten, gisteren zat ik in een tweede-ronde-gesprek met zwetende klauwtjes.
Wat mijn blije verbazing schetste was de opmerking van de directeur dat ze, vanwege mijn eerste gesprek, niet meer de noodzaak zagen om de andere acht kandidaten op te roepen voor een tweede ronde.

Kortom, de keuze was op mij gevallen! En nog leuker was het idee dat ik een dermate goede indruk gemaakt had, zodat ze helemaal voor mij gingen. Dat is nog eens een compliment waar ik stevig van moet blozen, als ik blozen kon. Het is een droombaan, met deels onderwijstaken en deels beleidstaken met leuke groeimogelijkheden. Ik zal er helemaal voor gaan dit jaar!

Gisteren hebben wij het een en ander al samen gevierd. Ik heb Adriana van haar werk gehaald, en we zijn neergestreken op een zonnig terras. Wat begon met een witbiertje en een rosé met nacho's, eindigde in een exotisch etentje met de heerlijkste toetjes na. Ik had het voorgaande weken al tegen Adriana en mijn vrienden gezegd: als ik de baan heb, is het een week lang feest in Huize Adobes. Dus dan weet u waar ik ben, als u mij zoekt!

Helemaal rond is het natuurlijk nog niet. Beide partijen hebben hun intenties kenbaar gemaakt: zij willen in zee met mij, ik met hen. Nu nog het aantal uren van aanstelling definitief maken en spreken over de salariëring met de personeelsmedewerker. En dan een zwierige, mooie handtekening onder dat contract zetten!