De RET zuigt! Grote tijd!
Ik reis met het openbaar vervoer. Dat komt voornamelijk doordat ik geen rijbewijs heb. Hoe dat zo komt, vertel ik u later nog wel eens.
Bovendien is het openbaar vervoer in de Rotterdamse metropool R. doorgaans wel goed geregeld. Voor onze deur stoppen een bus èn een tram van de RET, en op de hoek is ook nog een halte van Connexxion.
Ook nu ik niet meer in het R'damse werk, brengt de RET mij nog op de werkplek. De RET rijdt namelijk door tot in de aanpalende dorpjes. Ik heb 's ochtends de keuze uit bus-metro 1-metro 2, of tram-metro 2. Wat een luxe!
Natuurlijk gaat er wel eens iets mis. Ik heb eens bijna twee uur vastgezeten in de metro. Tussen twee haltes in. Ondergronds. In het pikkedonker. Uiteindelijk werden mijn medereizigers en ik bevrijd, en moesten we nog een heel eind door de smalle metrobuis lopen. Geen onverdeeld genoegen, kan ik u melden.
Voorts zijn er dagelijks vertragingen, bussen die uitvallen, dienstregelingen die in de praktijk heel anders verlopen dan het vertrektijdenbordje aangeeft en meer van dat soort ongemakken. Wij ervaren openbaar vervoer-reizigers halen de schouders op en lachen.
Maar zo af en toe is de maat vol. Vanmorgen nam ik de bus-metro 1-metro 2 variant. Bij metro 2 ging het mis. Het perron zag zwart van de mensen, en het infobord gaf alleen de mededeling 'vertraagd'. Vertraagd? Hoezo dan? Mogen wij ook weten waarom?
Het duurde 20 minuten voor er een metro aan kwam rijden. Als u weet dat de metro's die kant op normaliter om de paar minuten gaan, kunt u zich de sfeer die inmiddels op het perron ontstaan was vast wel voorstellen. Rotterdammers nemen geen blad voor de mond.
Ik moest de metro nog laten schieten ook, want er kon niemand meer bij. De volgende dan maar. Ook die had een hoog haringen-in-een-ton-gehalte, maar een mens moet toch een keer op zijn/haar werk verschijnen.
In Japan heb je 'metroduwers'. Mensen die op het perron nog wat extra passagiers de metro in proppen voordat de deuren kreunend dicht gaan. Maar ja, daar kan dat. Hier had de metroduwer allang een hoek voor z'n kanis gekregen. En dan mocht ie nog van geluk spreken.
Enfin, vanmiddag overkwam me ongeveer hetzelfde maar dan in de tram. Ik heb de hele weg naar huis op één been gebalanceerd met mijn neus in een niet zo feestelijk riekende nek. Nadat ik al twee trams niet in kon.
Ik heb gedaan wat ik anders nooit doe: ik heb de RET gebeld en een klacht ingediend. Het zal me benieuwen of ik een reactie krijg.
Zonet kwam bewegende thuis, die zijn portie reisellende vandaag in diverse bussen meemaakte. 'Volgens mij zat die chauffeur uitgebreid te schijten! Niet normaal zo laat als die bus vertrok!', zo brieste hij. Ik geef hem straks het nummer van de RET Klantenservice.
Bent u openbaar vervoer-reizigers, nomaden? En zo ja, heeft u nog smakelijke anekdotes dienaangaande?
4 opmerkingen:
Kijk aan, dat was al weer een tijd geleden. Wat ik me afvroeg (nee, ik heb geen anekdotes in gedachte, maar ik zal het eens laten sudderen, als ik iets bedenk kom ik het vertellen), wat ik me dus afvroeg, is of dat verhaal over het rijbewijs misschien één van de vijf stokjes-anekdotes gaat worden. Want dat hadden jullie toch ook gekregen, dat stokje? En volgens mij was er bericht dat jullie ook iets zouden schrijven...
Leuk, hoor, een stokje.
Ha ja, kan me nog eens herinneren dat ik op een bushalte stond na een bezoek aan de huisarts. In de vrieskou. Echt vriezen dus enzo. En dat de bus die voorbij kwam een ander nummer op had dan ik moest hebben. Dat kan, er komen meerdere nummers voorbi daar. Maar die met mijn nummer kwam niet, en niet, en niet. En toen ik een andere bus vroeg hoe dat zat zei de chauffeur: "ja, u moet ook instappen, ook als er een ander bordje op hangt. Ze hangen vaak alvast het bordje voor de volgende rit voor en dat kan een ander nummer zijn". Euh??
Enfin, ik had dus twee juiste bussen met verkeerd bordje voorbij laten rijden, de laatste bus viel uit en dus strande ik op het station waar van mij verwacht werd dat ik naar huis ging lopen. Nadat ik een uur en kwartier met reuma tot mijn enkels in de sneeuw had gestaan.
Positief einde toch. Een buschauffeur zag mij als een soort honderdendrie-jarige zonder rollator rondstrompelen en reed een stukje om om me vlak bij huis af te zetten. En dat was dan toch weer uiterst sympathiek nietwaar!!
Toch ga ik tegenwoordig alleen nog met de snorfiets :)
De blije schildpad is gewoon selectief, Lenny. Hij kan toch niet zomaar wormen van vreemde mannen aannemen?
(Hint: hij eet alleen als ie in het water ligt. En je moet de worm vlak voor z'n bekkie houden. Probeer maar! Je kan het!)
Och ende verhip. Kom er nu pas achter dat je echt iets met de beestjes kan doen. En een nieuwe hobby is geboren ...
Een reactie posten