Vertel vijf anekdotes over persoonlijke gebeurtenissen waar weinig tot geen mensen weet van hebben.
Aldus het stokje dat wij mochten ontvangen van Max J. Ik heb het stokje onder meerdere noemers door de weblogs zien zwerven en meestal luidde de opdracht: 'Vertel vijf dingen die (bijna) niemand van je weet'. Wat globaal op hetzelfde neerkomt, maar het klinkt simpeler. En ik ben ook maar blond.
Okee, daar gaan we!
Mijn broer was een jaar of vier, toen hij en ik 's zomers in de tuin van ons ouderlijk huis aan het spelen waren. In de tuin stond een grote struik met donkerrode bladeren, die steevast onder de bladluizen zat.
Broertje keerde de bladeren, een voor een, om te zien of elk blad zo'n wit luizenplakkaat had. Ik vertelde hem dat hij z'n vinger nat moest maken en die langs de onderkant van een blad halen. 'En dan proeven! Die zijn lekker joh!' Hij deed het.
Ik heb eens een spin opgegeten, per ongeluk weliswaar. Maar toch!
Eigenlijk valt dit helegaar niet mee. Ik heb net aan bewegende gevraagd om mee te verzinnen, en hij kwam direct met: 'Jij legt de vaatdoekjes om en om op kleur in de kast.'
Dat is waar. En vroeger was het nog veel erger. Toen deed ik dat ook met de handdoeken. Na de afwas gaan de borden onderop de stapel, zodat ze allemaal een keer aan de beurt komen. Met dekbedhoezen idem dito. En er mogen geen verschillende kleuren knijpers op één stuk wasgoed.
In mijn jeugd at ik wel eens paddestoelen. Van die gezellige, u kent ze wel. Het leukst was het, om al paddotrippend te gaan winkelen.
Op een van die winkeltochtjes zag ik bij de Bijenkorf een geweldige jas. Ik hing half over het kledingrek, roepend wat een prachtige jas dit toch was! Ik trok hem aan en paradeerde ermee voor de spiegel, onder de bewonderende kreten van mijn toenmalige vriendje die al net zo beneveld was als ik.
Een paar dagen later liep ik nogmaals de Bijenkorf in, om de jas nog eens te gaan bekijken. Op de een of andere manier herinnerde ik me nog waar ie hing. Ik zag 'm en mijn adem stokte. Het was de allerlelijkste jas die ik ooit had gezien. Ik kwam niet meer bij van het idee dat ik 'm de eerste keer bijna had gekocht en vooral ook hoe ik zou kijken als ik 'm de volgende dag aan de kapstok zag hangen.
Ik heb een CD van K-otic.
Nomaden, wie de behoefte aan een stokje voelt neme hem over.
4 opmerkingen:
Met hopelijk redactioneel goedbevinden doe ik voor de start één verhaal......
Muziekverhaal
Lagere school, voordat het de term basisonderwijs kreeg. Wij spreken nu nog van de tijden van ontzag en eerbied voor diegenen die voor de klas stonden. En van bijna natte broeken van schrik, als je een keer de extra aandacht van de meester of juf kreeg, of het verdriet als ze boos op je waren, zonder dat je duidelijk had waarom.
De tijden, waarin een cijfer een cijfer was, en geen discussiepunt.
In die tijden hadden mijn ouders een afspraak gemaakt met al de kinderen. Een afspraak, die hen redelijk veilig leek: "Wie een 9 op zijn of haar rapport haalt, krijgt een plaatje!" Met een plaatje werd hier bedoeld een singeltje om op de pick up te draaien.
Een 9 werd weinig gegeven in die tijd, een kind kon er van naast zijn of haar schoenen gaan lopen.
Laat ik eerlijk zijn, ik was een zéér brave leerling. In die tijd had je ook nog een cijfer voor "Ijver" en "vlijt", echt waar!
Tel dat gegeven op bij mijn braafheid en het was onontkoombaar dat er een 9 ging uitrollen. Jawel...in de tweede klas had ik een 9! Voor vlijt.
Ik ging dus een plaatje krijgen op 8 jarige leeftijd. Ik was echt blij!
Blij, zéér blij ging ik met mijn ouders naar een platenzaak in Rotterdam: de zaak heette Simonis met de slogan "De plaat die ik zocht heb ik bij Simonis gekocht!"
Ik kende alleen de top 5, die Radio Luxembourg op zondagmiddag rond het middageten uitzond.
In de zaak was ik verlamd. Door mijn verlamming in het maken van een keuze werd de sfeer vervelender, bijna op het grimmige af. Daar stond ik dan, héél alleen voor een keuze, acht hele jaren, vier plaatjes luisterend in een cabine, waarbij ik het gedreutel erbuiten van mijn ouders goed doorhad.
In arren moede, en de tranen dwingend achter mijn ogen koos ik een plaatje met een afbeelding van een vrouw, waarvan ik vond, dat ze op Conny Froboess leek. Om maar van het gedoe af te zijn. De blikken van mijn ouders....
Bleek het Siw Malmquist te zijn met het lied "Danke für die Blumen".
Ik durfde mijn zeer diepe teleurstelling niet te vertellen....
Op mijn volgende rapport had ik weer een 9.
Toen was ik zeker: Jan & Kjeld - Banjo Boy!
Mijn ouders hebben de 9's voor plaatjes afgeschaft, toen ik een derde rapport dat jaar wel vier 9's had.....
Shocking. Vooral dat van K-Otic. En van die gekleurde washandjes natuurlijk. Wel jammer dat u tijdens uw paddestoelentrip niet de onvertegenwoordigheid van geest had om ervan uit te gaan dat uw beoordelingsvermogen, ook al beneveld, voldoende op sterkte was om die jas aan te schaffen.
Die cd van K-otic. Daar schrok ik ook van!
@oom Keeske: snif... ik zie het helemaal voor me. En natuurlijk mag u een verhaal vertellen. Dat doet me er ineens aan denken dat ik u nog wat info moet mailen!
@Lenny: ik weet het. En ik durf het zomaar op te biechten! :-)
Een reactie posten