Van die dagen met van die dingen.

Er zijn van die dagen, nomaden. En het zijn onevenredig vaak maandagen. De maandag van deze week was er zo een.

(Teergevoelige lezertjes met een zwakke maag dienen het eerste geval van 'van die dingen' maar even over te slaan.)

Vlak voordat ik de deur uit wilde gaan, met frisse tegenzin op weg naar het werk, gaven mijn darmen mij een niet-subtiele aanwijzing dat er iets ernstig dwars zat. Normaal laat een mens dan wat lucht ontsnappen en is er verder niets aan de hand.
Soms pakt het laten ontsnappen van een beetje lucht anders uit dan men zou verwachten. En inderdaad, dit was een gevalletje 'ik denk niet dat ik het toilet nog ga halen'. Dat geeft troep en consternatie, zo op de vroege morgen!

Bij de bushalte aangekomen, de bus kwam er gelukkig net aan, dacht ik: 'Wat zit mijn bril toch raar. En ik zie niet zo best'. Maar ach, we kennen allemaal het dufblinde gevoel dat zich op maandagochtenden van ons meester maakt, dus ik lette er verder niet op.
Pas toen ik aan mijn bureau zat, kwam ik erachter dat mijn huislorretje nog op mijn neus prijkte. Het huislorretje is oud, staat nogal heel erg scheef omdat bewegende er ooit op is gaan zitten, en het rechterpootje zit provisorisch vast met een stukje wit garen omdat het anders van de rest van het montuur af lazert. Charming, kan ik u vertellen!

Later op de ochtend was ik mentor bij onze cursisten. Cursisten begeleiden is geen sinecure, vooral niet als ze allemaal tegelijk iets willen vragen. Concentratie is derhalve geboden.
Ik stond naast één van de nieuwe medewerkers om iets uit te leggen en krabbelde onderwijl aan mijn onderrug met een pen. Er zat geen dopje op de pen. Ik heb de rest van de dag rondgelopen met een vrije expressie-schilderij op mijn broek.

Vervolgens constateerde ik tijdens de lunchpauze dat bewegende het verkeerde pakje brood had meegenomen, zodat hij nu lekker van mijn bammetjes met dik boter en komijnenkaas zat te genieten en ik het moest doen met boterloze boterhammen met Heel Vieze Overrijpe Kaas.
Ik heb ze toch maar opgegeten, want ik ging bijkans van mijn graat en was te bedonderd om naar Karel te lopen voor een ciabatta met mozzarella, of iets in die geest.

Na het werk wipte ik nog even langs bij de Hema. Zo blij als een kind wilde ik het pand met een volle tas verlaten, dolgelukkig dat ik geen rek met glaswerk had omgemaaid en ook geen aan de aandacht ontsnapte kleuters onder de voet had gelopen... PIIIEEEP! De anti-diefstalpoortjes gingen met een oorverdovend lawaai af aangezien de kassadoos vergeten was een van mijn artikelen over het anti-diefstalplaatje te wrijven.

Zodra u klaar bent met mij hartelijk uitlachen, nomaden, vertelt u dan eens? Herkent u dit soort dagen?