Geheugen Gegraaf

Ik was 15 jaren toen nichie ter wereld kwam.
Van die eerste paar maanden weet ik niet veel, behalve dat ik het een priegelig hoopje mens vond, en een moeder die zeer kloekzaam voor haar kind was.
Dat kloekzame verdween na een klein half jaartje, en kregen wij als Omes en Tantes, bij de onvoorkoombare zondagse over-en-weer bezoekjes wat meer toegang tot het territorium van nichie. En op dat moment geeft het Geheugen Gegraaf een wat duidelijker beeld.

Intussen zestien jaren en in de eindexamenfase van de MULO. Dus ook zeer variabele tijden van school en vrij zijn.

Graafsel 1.
Mijn zus reed in die tijd nog auto, dus kwam regelmatig op bezoek met nichie, in dat dorpje onder de rook van Rotterdam, bij Noordoostelijke winden dan.
Op een keer waren zij daar, en ik was vroeger uit van school. Nichie zat in de kinderstoel en begon te rammelen van pret toen ze me zag. Want zij wist wat er ging komen: ik kon haar geen grotere pret doen als met een uniek verstopspelletje.
Ik stijf tegen de kinderstoel aanzitten, met twee plastic lepeltjes in mijn ogen geklemd. De truuk was, dat zij ze er uit haalde, en dat ik tot mijn "stomme verbazing" haar zag zitten.
De schater, die bijna elke keer weer klonk, het teruggeven van de lepeltjes om het nog eens te doen, de schater, het teruggeven, weer doen...

Gouden herinneringen, beste lezert. Nu ik deze zo noteer, komen er andere Geheugen Graafsels zeer vlot op. Om U niet te overvoeren, zal ik U later een volgend Graafsel vertellen.