Vol verwachting klopt ons hart...

Na mijn Deda toer in het Noorden des lands zie ik nog steeds geen Adriana en/of bewegende. De voorspelde eind november is al gepasseerd, dus nemen wij de honneurs waar die ook mogen liggen.

Het uitblijven van deze twee, of drie, het is maar hoe de lezert het ziet, roept een beetje de kop van dit schrijven op...

Wij praten van beginjaren zestig weer eens.
In een ruim gezin van twee ouders en zes kinderen waren de Sinterklaasavonden een ware happening. Gemiddeld kreeg een kind toch gauw vier of vijf kadootjes. Snel rekenen leert ons, dat het een aanzienlijke hoeveelheid was.
Er waren natuurlijk in die tijden ook "nuttige" kadootjes bij: sokken, truien, abonnement op de ijsbaan in dat dorpje (juist, daar lag het), etc. etc.

Toch was het elk jaar weer een bepaalde spanning, tot en of de grote onbekende op de deur ramde en er een wasteil vol kado's de kamer in werd gedragen. Met zoveel volk was het een lange, maar zeer prettige zit.

Gezien de kosten had ik achteraf veel bewondering voor mijn ouders om dat elk jaar weer voor elkaar te boksen.

Diezelfde spanning vibreert nu een beetje hier, omtrent het volk in OHIAVVVFH...

...vol verwachting ( ) klopt ons hart...