It's not easy being me (at the moment).
Het gaat eigenlijk niet zo lekker, nomaden. Leuke binnenkomer hè? Ik wilde dat ik iets anders te melden had, maar het is niet zo.
De roze zwangerschapswolk is momenteel aan mij niet besteed. Om dat op te schrijven vind ik al verschrikkelijk. Een ontaarde moeder in spé, zo voel ik me.
2 januari was mijn na een weekje vrij eerste en voorlopig laatste werkdag. Ons bedrijf is verhuisd naar een ander pand. Gevestigd aan een goudkust, zoals er meer zijn in mijn werkplaats. Groot, onpersoonlijk, reuze onhandig ingedeeld en verre van klaar voor onze komst.
Ik kwam, zag en baalde. Dat deed geen wonderen voor mijn toch al onrustige gemoedstoestand.
Kwaaltjes komen en gaan. Brandend maagzuur, vermoeidheid, griepachtige verschijnselen. Een aaneenschakeling van zaken waardoor ik maar blijf kwakkelen.
Daarbij werkt het hoofd ook niet mee. De oudgedienden onder u zullen zich dit verhaal en het vervolg wellicht herinneren. Ik gebruikte de medicijnen voor het hoofd sindsdien tot volle tevredenheid.
In overleg met mijn huisarts ben ik, zodra we wisten dat ik zwanger ben, overgestapt naar vervangende medicatie. Mijn vertrouwde pilletjes zijn van een zodanig nieuwe generatie dat er niet veel bekend is over eventuele gevolgen voor de baby tijdens de zwangerschap en geboorte.
De nieuwe happy pills, fluoxetine (beter bekend als Prozac), deden hun werk. Een beetje. Voor een tijdje. Helaas voelde ik mezelf langzaam afzakken. En, tevens helaas, weet ik waar die weg heen kan gaan. Tijd voor actie.
Vorige week heb ik met onze nieuwe huisarts (de oude is met pensioen) de opties besproken. Er zijn er niet veel. Ik moet uit twee kwaden de minst kwade kiezen. Voorlopig met ik weer terug bij de oude medicijnen, op halve dosering. De eerste nachtelijke paniekaanval is alweer geweest. Hopelijk slaan de pilletjes snel aan.
Mijn vermogen tot relativeren is deze dagen ver te zoeken. Ik hoor op een roze wolk te zitten! Sereen glimlachend over mijn buik te aaien! Alle kwaaltjes licht en blijmoedig voor lief te nemen!
Begrijp me niet verkeerd, nomaden. Ik ben heel gelukkig met onze dochter, die voorlopig nog een poosje in mijn buik woont. Elk teken van haar is een kadootje.
Ik herken mezelf niet terug als ik met een grote grijns en vol van emotionele flexibiliteit rompertjes met Nijntje-motieven zit op te vouwen. Een kwartier naar haar Barbapapa-nachtlampje zit te staren met duizend gedachten in mijn hoofd, die allemaal over ons meisje gaan. Hoe zou ze eruit zien? Gaat het goed met haar? Wat is ze voor een kindje?
Het is even niet anders. Maar ik hoop volgende keer positiever nieuws te kunnen brengen.
4 opmerkingen:
Ik heb al redelijk wat ervaring met zwangere vrouwen (meestal niet door mijn toedoen overigens) en degenen die daarvan op een roze wolk zaten tijdens de zwangerschap waren de grootste trutten.
Ontaarde moeder. Ja als je het vergelijkt met slappe films wel. Als je het vergelijkt met de echte wereld niet. Niks aan de hand. En paniekaanvallen heeft ook half Nederland. Niks om je druk over te maken. Dat zit hier gewoon in de lucht.
(Mack heeft gelijk. Dat komt trouwens door de chemtrails. Dat is om de bevolking in de tang te houden)
Lieve zuster, u krijgt een hele grote stevige dikke knuffel uit het Gooi. En ook nog de felicitaties voor Bewegende. Wat verlaat.
"Ik ben heel gelukkig met onze dochter, die voorlopig nog een poosje in mijn buik woont. Elk teken van haar is een kadootje."
That's the way, meis....
Wij, als Deda, zien dit als positief hoor...!!!
Meisje toch, dat klinkt niet als de gezelligste periode. Gelukkig zullen de pillen wel enigzins werken en zit er een einde aan een zwangerschap waarna je weer terug op kunt bouwen. En wat betreft die roze wolk, de moeders in spe die ik kenden werden enorme draken op moment van zwangerschap. De wereld een complot, de kwalen niet te overzien en iedereen mocht 'meegenieten'. Vergeleken bij hen klink je als een heilige! ;)
Sterkte met d egedachtes en probeer je niet helemaal gek te denken lieverd ..
Een reactie posten