XXXI

Er was een tijd dat je de dagen aftelde. Beter nog, dat je ouders het hadden over 'het aantal nachtjes slapen'.

Dat je verlanglijstjes maakte, die door je ouders uitgewisseld werden met ooms en tante, opa's en oma's. En dat alles gebeurde in het geheim. In ieder geval had je het nooit door. Ergens in een kast in de slaapkamer lagen ze ingepakt, onder een stapel oude kleding. Je vond ze nooit.

En als je na dat aantal nachtjes, halfslapend - halfwakend van de zenuwen doorgebracht, wakker werd op die bewuste ochtend, was het steevast te vroeg. Iedereen sliep nog. Als je geluk had was de zon al op, en als je pech had vroegen je nog slaperige ouders of je niet nog even ging slapen.

Maar als het dan zover was, werd er gezongen, werden er kaarsjes uitgeblazen en natuurlijk... het belangrijkste: dan wist je of je de nummer één van je verlangslijstje kreeg. Er waren natte zoenen van verre tantes te ontvangen, stoppelige baarden van vage ooms, en er was het kinderfeestje met spelletjes en vriendjes.

Vandaag ben ik 31 geworden. Misschien is dat zo'n leeftijd dat je terugdenkt aan hoe het was. Of misschien is het zo dat als er een kindje op komst is, je terugdenkt aan hoe het was toen je zelf nog een kleinere versie van je huidige ik was. Ik vermoed het laatste. Wat ik mezelf vandaag voorneem is van elke verjaardag van ons kindje de bijzonderste dag van het jaar te maken. Hopelijk denkt ze dan, als ze zelf 31 is, ook met weemoed terug aan die simpele dagen toen je verjaardag nog de bijzonderste dag van het jaar was.