Het is wat stil, ja

En dat terwijl er toch best veel te vertellen is. Tijd ontbreekt echter vaak. Veel daarvan wordt besteed aan het liefste kleine meisje van de wereld. Zij is inmiddels vier maanden en drie dagen jong.



Onze pretletter lacht veel, huilt weinig, leert elke dag iets nieuws en groeit als kool. Sinds vorige week gaat ze twee dagen per week naar het kinderdagverblijf. Op die maan- en vrijdagen krijgen we een afgeserveerd maar blij kindje mee terug naar huis, dus we gaan er van uit dat ze het leuk heeft.

Ik ben sinds drie weken weer aan het werk. Van vier naar drie dagen en dat bevalt tot nu toe bijzonder goed. De eerste week heb ik me voornamelijk bezig gehouden met vijfhonderd mails deleten lezen, bijkletsen met collega's en weggezakte kennis opfrissen. Na ziek, zwangerschapsverlof, bevallingsverlof en drie weken vakantie (dit geheel besloeg de periode 2 januari - 14 augustus) moet je niet ineens vol van start willen, natuurlijk.

bewegende werkt vier dagen en twee avonden per week. Op woensdag is het papadag, dinsdag en donderdag ben ik bij Anna Lucie. We hebben het goed voor elkaar, zo.

En verder? Verder gaat de tijd ontzettend hard. Ik doe mijn best om zoveel mogelijk bij de dag te leven. Nu is 'in het moment blijven' niet mijn sterkste kant: ik neig naar te vaak te veel vooruit kijken en plannen. Het liefste kleine meisje van de wereld fluit me gelukkig terug.



Bij deze neem ik me voor om weer wat vaker ons verwaarloosde blog van vers te voorzien. Helpt u me daaraan herinneren, nomaden?