Donald Duck en het avondeten

In het huis onder de rook van Rotterdam (bij noordoosten wind dan he) werd elke maandag, naast de Margriet en de Revu, ook de Donald Duck door de brievenbus naar binnen gedaan.
Dat was een vreugdevol moment.
Ik kon nog niet lezen, en vond de plaatjes indrukwekkend.
Het was de hele dag weer even kijken, nog eens kijken en dan wachten op het moment na het avondeten.

Op het moment, dat mijn moeder gedaan was met het koken, toetje verzorgen en afwassen voor de club van 8 personen, was er hét moment van de maandag.

Mijn moeder ging aan de grote tafel onder de TL lamp de Donald Duck voorlezen aan mijn joingere zusje C. en mij.

Later besefte ik pas, dat het voor haar het eerst rustmoment van de dag was.
Want maandag was ook wasdag, en zij placht om 05:00 uur op te staan om daar alvast mee te beginnen. Vervolgens verzorgde zij het ontbijt voor 8 personen, zorgde dat iedereen naar zijn juiste plek ging, en ging dan vrolijk zingend door met de was. In de namiddag was zij daarmee klaar, en dan diende het avondeten verzorgd te worden...

Drie scenes, nog zo aanwezig in mijn geheugen:

In plaats van aan de grote tafel aan de kleinere tafel in de keuken de Duck voorlezen. Met tranen in haar ogen, omdat mijn oudste broer W. na het avondeten de beest had uitgehangen. (Dat kon hij doen, omdat mijn vader in de avond ook werkte als pedicure, en dan na het avondeten weg was.)

Nu wel aan de grote tafel, mijn zusje en ik in volle aandacht voor de plaatjes en haar verhaal. Het verhaal brak na een klein poosje af, en toen mijn zusje en ik naar haar keken wat er nu was, zat zij te slapen....

Weer aan de grote tafel in de huiskamer. Vol vaart raast het verhaal voorbij, spanning hier en spanning daar, zou het goed aflopen? Mijn moeder maakte er een mooi verhaal van, en gaf ons, toen het verhaal goed afliep, tegelijkertijd een reusachtige knuffel.