Breekbaar

Bij gebrek aan meiden met kindjes van Anna Lucie's leeftijd om me heen, vertoef ik met enige regelmaat op Babybytes. Leuk, bij tijd en wijle erg leerzaam en vooral veel herkenbare verhalen!

Ik hoef de webloggers onder ons niet te vertellen dat de lijn tussen de echte en de virtuele wereld dun is, en dat deze werelden soms in elkaar overvloeien. Op Babybytes worden tips, gebeurtenissen en ervaringen uitgewisseld, er wordt gejuicht en geklaagd, gelachen en gehuild. Het is een mini-samenleving.

En net als in de echte samenleving gebeuren er soms afschuwelijke dingen. Vorige week zondag schreef I. dat de dag haar eindeloos leek. Rotweer, haar man had midden op de dag een hockeywedstrijd en ze had nergens zin in. Ja, riepen wij instemmend, echt zo'n saaie zondag waar geen eind aan lijkt te komen.

Een paar uur later kregen we van I. onderstaand bericht.



Haar man. Vader van hun acht maanden oude zoontje.

Of: hoe binnen een paar uur nadat je elkaar gedag hebt gezegd, je leven volkomen op z'n kop staat. Onvoorstelbaar.

We steunen haar in het virtuele waar we kunnen. Een van ons woont bij haar in de buurt en heeft bloemen, een boekje en een kaart van ons gebracht.

Het is mijn ergste nachtmerrie, het idee dat het ons allemaal kan overkomen. Dat er morgen iets met bewegende of Anna Lucie kan gebeuren. Er is niets voor nodig, het is in een paar seconden gebeurd. Weg. Alles is voorgoed veranderd.

Knuffel uw naasten vanavond voor u gaat slapen maar eens stevig, nomaden. En fluister zachtjes in hun oor hoe dankbaar u bent dat u ook deze dag weer samen beleefd hebt.