bewegende tandartst

Dokters, witte jassen, dikke spuiten en machines die piep piep geluiden maken doen mij niet veel. Maar zet mij in een tandartsstoel, nee, zet mij alleen al in de wachtkamer van een tandarts en ik trek wit weg. Nu is mijn eigen tandarts geen Gezellige Man waarmee je het over tandartsangst kan hebben, en geeft hij het gevoel dat hij niet het cynisme heeft uitgevonden maar wel op zijn minst in het Zuiden des Lands heeft geïntroduceerd. De angst voor de tandarts en vooral het gevreesde Haakje dat zo lekker alle zwakke plekjes aftikt tot je tegen het plafond zit heeft mij dan ook pakweg meer dan vier jaar uit de tandartsstoel gehouden.

Nadat ik overtuigd werd dat ik een hele mooie rij rechte bijtertjes bezit waar sommige mensen jaloers op zijn ben ik toch serieus gaan nadenken dat uitstel geen afstel mocht zijn. Adriana had maandenlang mijn gepruttel aangehoord en uiteindelijk voortvarend de telefoon ter hand genomen om een afspraak voor me te maken. En zo trokken Adriana en ik donderdagmiddag met vrolijk gemoed richting Adriana's tandarts.

Ongeveer een uur van tevoren begon ik hem toch behoorlijk te knijpen: wat als mijn hele gebit gesaneerd moest worden!? Want dat zou toch wel zo zijn als je zolang niet meer geweest bent, maakte ik mijzelf wijs. Nu bleek dat de tandarts een grote vriendelijke wat oudere man was, die zich niet van zijn stuk liet brengen toen ik zelfs op de simpelste vragen 'wat is je postadres' en 'ben je allergisch' een hakkelend antwoord gaf. Na vijf minuutjes pijnloos gepriegel in mijn mond was de score verbazingwekkend goed. Naast vier jaar tandsteen waar archeologen nog fossielen in konden aantreffen was er maar één plekje dat een gaatje zou kunnen worden. Dus nu heb ik een afspraak voor over drie weken voor een archeologische afgraving en een mooie witte vulling! Drijfnat van het angstzweet maar heel opgelucht stapte ik naar buiten, de zon in.