bewegende neemt afscheid

Afgelopen vrijdag nam mijn ex-afstudeerbegeleider en professor na meer dan dertig jaar dienstverband afscheid van de universiteit. Omdat ik dierbare herinneringen heb aan onze gesprekken samen, heb ik maanden geleden al aangegeven dat ik graag een afscheidsrede wilde houden.

Het was een plechtige ceremonie waar hij in zwarte toga zijn afscheidscollege gaf tegenover een volle zaal gevuld met familie, collega's en professoren. U moet weten dat hij zijn titel professor eer aan doet - met weloverdachte woorden, erudiet taalgebruik en gevoel voor retoriek kan hij zijn publiek veroveren. Als een van de andere sprekers was het mijn taak om hem te bedanken en herinneringen op te halen.

Dat is niet gemakkelijk, als je zoveel wilt vertellen in zo weinig tijd. En hoe doe je zo’n bijzondere man eer aan? Gelukkig schrijf ik graag, en spreek ik even graag in het openbaar. Maar toch… licht zenuwachtig besteeg ik het podium.
Ik beschreef hem aan de hand van onze ontmoetingen, hoe ontmoetingen bij hem echte gebeurtenissen waren die je lang bij bleven, en hoe zijn persoon zelf een gebeurtenis werd. Iedereen kent wel zo iemand: die persoon komt de kamer binnen en het wordt feest. Zo’n persoon is feest, hij is een gebeurtenis. Bij mijn professor waren het plechtige gebeurtenissen, raadselachtige gesprekken en mysterieuze ontmoetingen.

Achteraf, tijdens de receptie, werd ik verrast door wildvreemden en vrienden die mij bedankten voor zo’n mooie rede. En het belangrijkste was dat de persoon waar het om ging vertelde dat het hem geraakt had. Enigszins verlegen door zoveel complimenten bleef ik achter met een kaashapje en een biertje. Rare dingen zijn dat, complimenten…