Lilypie Tweede Ticker

woensdag 22 juni 2005

Klein geluk, grote gedachten

Een paar minuten geleden zat ik nog op mijn balkon. Het was er koel, het waaide zachtjes en ik had het enorm naar mijn zin. De lucht kleurde van dieprood naar het laatste lichtblauw en de wolken zagen eruit als paarsgrijze flarden.
Ik rookte een joint en at kersen. De steeltjes en pitten gooide ik sloom over het balkonhek en ik luisterde naar de opgewonden kreten van de Antillianen die elke avond in de buitenlucht fanatiek domino spelen.

Nadenken deed ik ook. Over huizen bijvoorbeeld. Aan de overkant van de straat, waar vorig jaar flats gesloopt werden en nu van alles groeit. Zelfs klaprozen! Ik dacht dat die uitgestorven waren, in de metropool R. althans.
Enfin, die huizen gaan eind dit jaar gebouwd worden. We hebben de makelaar al verzocht ons op de hoogte te houden. De huizen zijn namelijk erg leuk. Echte grotemensenhuizen.

Zodra de salarisboot iets stabieler vaart durven we er misschien wel over na te denken. Dat doen we nu natuurlijk ook, maar dan meer in wishful thinking-stijl. Hoewel, het dakterras heb ik in gedachten al een paar keer ingericht. Excuseer, ik moet even giechelen! Dakterras!

Terug op aarde ga ik me een en ander afvragen. Kunnen wij zo'n huis wel betalen? (En waarom komt er nu 'JA ZEKER! DE HYPOTHEKER!' in me op?) Zo ja, zijn we dan de rest van ons leven veroordeeld tot droge boterhammetjes? Zo nee, wat doen we dan? Blijven we huren, of niet? Dat soort dingen.
En weet u nomaden, ik woonde doorgaans ook graag alleen. Tot nu toe vond ik dat over het geheel bekeken fijner dan samen. Als logisch gevolg komt ook wel eens het idee bovendrijven dat ik misschien helemaal geen samenwoonmateriaal ben.
bewegende verblijft momenteel in E., waar hij nog steeds als inwoner geregistreerd staat. Eerder vanavond praatten we aan de telefoon, en waren het er roerend over eens dat semi-samenwonen het leukst is op de momenten dat je met z'n tweeën bent.

Ik ga nog even naar het balkon. Deze grote gedachten verdienen een stille avond, met sterren aan de hemel en een hart vol liefde.

3 opmerkingen:

Anoniem zei

* smelt vanuit E. *

Anoniem zei

Vrouwe Adriana, wat schrijft u ontwapenend romantisch. Daar had ik tot op heden wegens omstandigheden (staar en al van die dingen) nog niet echt op gelet.

Samen wonen of niet, zolang een mens ongegeneerd een wind durft te laten in nabijheid van zijn geliefde lijkt alles mij prima.

U heeft zo te horen een vreselijk leuk balkon. Misschien kunt u er beter nog een tijdje van genieten.

Zwaait toch heel even, via een onopvallende edoch dringende pose, nonchalant met zijn makelaarsdiploma.

Anoniem zei

Voor het eerst in tien jaar samenwonend denk ik bij het lezen hiervan aan mijn eigen klein en pril geluk, samengebald op 28 vierkante meter. Maar ja, voor ons wacht dan ook een huis dat reeds betaald is...