Adriana versus de kilo's. Deel een.
Nomaden, er zijn getaleenheden waar ik mij nooit over uitlaat. Zoals de maandelijkse belediging die mijn werkgever onder de noemer 'salaris' op mijn bankrekening laat verschijnen. Of, en daar gaat dit stukje over, mijn gewicht. Ik heb een jaar geleden al een beetje door laten schemeren dat met het stijgen der jaren, de kilo's gezellig meegingen. Met ups en downs, dat wel.
Vanmorgen ging ik voor het eerst sinds maanden weer eens op de weegschaal staan. Twee keer zelfs. Eén keer voor een stevig toiletbezoek, en éénmaal daarna. Hoewel het verschil daartussen me best vrolijk stemde, was het eindresultaat ronduit shockerend. In het laatste halfjaar heb ik niet minder dan zeven kilo aangekweekt! Bij de tweede ronde wegen bleef de teller steken op 80,2. Hoeveel zegt u?
80,2!
De weegschaal verplaatsen naar een vlakker stukje vloer, een befaamde truuk, hielp ook niet. Er is geen ontkennen meer aan.
Aan bewegende heb ik op dit gebied niet veel. Als ik met een sip gezicht op mijn deinende rollen en blubberende buik wijs, gaan zijn ogen vervaarlijk schitteren. Vervolgens onderwerpt hij de massa aan een uitgebreid onderzoek en murmelt: 'Mmmm, lekker...'
bewegende is slank, zoals u zult begrijpen.
Let wel, ik ben zeer tevreden met mijn vormen! De basisvormen, bedoel ik. Die zijn alleen niet meer zo goed te zien. Verborgen onder een laag overtollige ballast. En die wil ik kwijt!
Hoe ik een en ander aan ga pakken? Moeilijk... de oplettende lezer weet dat ik niet erg gecharmeerd ben van lichaamsbeweging, en weinig tot geen zelfdiscipline heb qua chocolade proppen.
Ik kom er op terug. Vanaf vandaag geef ik u elke maand op de zevenentwintigste de stand van de weegschaal door.
Ik zou het erg waarderen als u mij van bemoedigende woorden en haalbare tips voorziet.
11 opmerkingen:
Niet snoepen, wel sporten en fors roken. Scheelt kilo's ;-)
Gr. Lavi
Die 80,2 kilo's zeggen mij niet zoveel, wist u dat? Het is dat lijfje dat zo lekker is! Mmmmm....
Een stop op het bezoeken van het zeer gewaardeerde Frietlog. Al dat lekkers aldaar maakt menigeen zin krijgen in een bak overheerlijke vettigheid. Of alleen de commentaren bekijken. Een soort virtueel afvallen. Ik ben benieuwd!
Ha, met 80,2 zou ik staan te dansen op de tafel van opperste gelukzaligheid!! En ik ben dik geworden sinds ik niet meer veel kan bewegen. Dus tegelijkertijd mijn tip, toch wat leuks verzinnen in de bewegende sfeer. Veel sex, veel fietsen en op zeer woeste manier het huishouden bestieren ofzo? Het hoeft geen sport te zijn om beweging te heten.
Wat verder ook wel schijnt te werken is veel sambel en ander pittigs (krimpt de maag van), kleine beetjes eten verdeeld over de dag, voor het slapen een beetje yoghurt met citroensap (houdt de verbranding goed op gang). En vooral, je niet te druk maken om je gewicht :D
Ik heb eens aan mijn tandarts gevraagd of ik zo'n zuigertje kon krijgen waarmee ze in je bakkes zitten als je tanden geplamuurd worden. Nou, dat kon dus. Sindsdien, als ik mijzelf te vet vind, snij ik een mooi sneedje in de vetrol en zuig ik het eruit. Werkt heel goed!
Wat ook helpt is om met buurkindertjes (of neefjes, of wellicht gewoon gezellig met bewegende) hongerwintertje te spelen. Sowieso een heel leuk gezelschapspel voor gans het gezin!
*Ziet ineens gat in de markt*
Euhm. Nou. Dan ga ik maar weer eens.
Van AIDS val je toch af? AIDS is haalbaar.
Lavi, fors roken doe ik al. Nu de rest nog. ;-)
Kiers: in een slankgesneden trouwjurk passen? Pffft.
Cin, ik heb de extra kilo's er gewoon aangevreten. Ik hoef geen dennetje te worden hoor. Maar mijn ideale gewicht van voorheen, 65 kilo, moet haalbaar zijn!
In huize Adobes eten we behoorlijk gezond, en bij gebrek aan rijbewijs loop ik sowieso altijd al veel en fiets ook steeds meer. Ik zou wel graag het onderdeeltje van mijn hersens dat ervoor zorgt dat ik een zoetverslaving heb, operatief laten verwijderen. :-)
Een bietensapfontein is nog niet eens zo'n gek idee, qua kleur. Eentje met worteltjessap is vast ook heel mooi.
U heeft uiteraard volkomen gelijk, zuster leez. Gisteren liepen we door de stad en voor boekhandel Donner stond een tentoonstelling van grote foto's van allerlei vrouwen: dik, dun, gehandicapt, jong en oud, gemaakt door diverse fotografen.
Ze waren voorzien van teksten die er allemaal min of meer op neerkwamen dat vrouwen (en mannen ongetwijfeld ook) altijd het heersende ideaalbeeld na zullen streven en dat voor 99,9% der mensheid niet haalbaar is.
Maar toch... ik voel me lichamelijk gewoon beter als er wat af gaat. Bijkomend voordeel is dan dat ik niet meer hoef te huilen in pashokjes.
Max, Kippie... over jullie ideeën moet ik nog even nadenken. Het klinkt allemaal nogal drastisch.
Blijven geloven in het feit dat weegschalen van het merk (gelieve uw merk hier in te vullen) reeds meerdere malen door verschillende consumentenmagazines omwille van hun onnauwkeurigheid werden beschouwd als "Slechtste Koop".
En verder. Neem nu, vrouwe Adriana, dat u één week na afslanken plots dat spel wint waarbij u uw eigen gewicht in goud krijgt uitbetaald... Een mens mag er toch niet aan denken?
urbain, fijne man dat u er bent! Daar mag een mens inderdaad niet aan denken. Stelt u zich eens voor.
je zou een proces verbaal aan je bibs moeten krijgen voor lichaamsmishandeling óf 3 meter 30 lang zijn..
Andijviestampot kuiltje jus
Nounou, heer Kuiltje Jus, u maakt er wel een drama van! En iemand van 3,30 m met een gewicht van 80,2 is volgens mij anorectisch, hoor.
Een reactie posten