Van de werkvloer - the pressure of making a choice

Een ruime week geleden vond mijn tweede sollicitatiegesprek plaats. Dit keer zat ik aan tafel met de manager van de afdeling waar ik kom te werken. Jazeker, nomaden, kom te werken! Een half uur geleden heb ik te horen gekregen dat men mij bijzonder graag wil hebben. Yay!

Maar om even terug te springen, het was een leuk gesprek. Nadat ik het pand verlaten had sloeg echter ineens de twijfel toe. Ik besloot de tram te laten voor wat ie was, en een eind te gaan lopen.

Mijn gedachten stroomden alle kanten op. Natuurlijk, dit was een leuk gesprek, het eerste trouwens ook, maar wat nu? Is het verstandig om de eerste de beste baan waar ik op gesolliciteerd heb te pakken? Wat als ik dat niet doe, komen er dan nog meer mogelijkheden? Ik wil helemaal niet weg bij Achmea! O, wat vertelde die manager nou net over zus en zo, vind ik dat wel goed klinken? En stel nou dat...

Adriana ten voeten uit! Ik heb er dagen over nagedacht. Met bewegende over gepraat. En met andere mensen. Met mijn huidige collega's en met collega B., die de overstap naar mijn eventueel toekomstige werkgever onlangs al gemaakt heeft.
Ervaringen, adviezen, tips. En uiteindelijk hak ik toch zelf de knoop door, tussen nu en heel snel. Binnenkort ligt mijn contract in de brievenbus. Zet ik daar een handtekening onder? Ik laat het u weten. Maar nog niet vandaag.