Van de werkvloer - jawel!
Over precies een week is het mijn laatste werkdag bij Zilveren Kruis. Jawel, nomaden, de knoop is doorgehakt! Ik heb een nieuwe baan! Na volgende week vrijdag ga ik eerst een maand vakantie vieren, en op 4 september is het zover.
Ik vind het spannend! U moet weten, voordat ik in de zorgverzekeringswereld terecht kwam werkte ik in een totaal andere branche. Ik maakte heel veel uren, verdiende bijzonder goed en netwerkte wat af.
En ik was niet gelukkig. Ik scheet zeven kleuren voor de eerste werkdag na een schaarse vakantie, want dan lag er drie weken werk op me te wachten. Deadlines, zeer veeleisende cliënten (om over de tussenpersonen nog maar te zwijgen) en met grote regelmaat paniek in de tent.
Ik mocht graag jobhoppen. Als ik bij een werkgever uitgekeken was, maakte ik binnen geen tijd de pleitvaart. Soms bleef ik ergens een paar jaar, soms maar een paar maanden. De onrust bleef, en ik was niet gelukkig.
Door een vreemde speling van het lot kwam ik ruim zes jaar geleden bij Zilveren Kruis. Op een Groot Kantoor. Op een plaats waar ik een aantal jaren daarvoor nog niet dood gevonden had willen worden. Ik ging werk doen wat in mijn ogen de eerste de beste eencellige voor elkaar kon krijgen, en keek de kat uit de boom.
Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan mijn naderende afscheid denk. Dan denk ik aan alles wat ik de afgelopen zes jaar heb geleerd. Aan de mensen die ik heb leren kennen, de verhalen die ik heb gehoord, aan het lief en leed dat we hebben gedeeld. Aan de collegialiteit, de saamhorigheid, de ontstane vriendschappen. De afwisseling en de uitdaging in mijn baan. Gelukkig zijn in mijn werk kan dus toch. En dat maakt het vertrek zo moeilijk, zo dubbel.
Daarom vind ik het spannend. Ik ben nieuwsgierig naar mijn nieuwe werkomgeving en naar mijn nieuwe collega's. Ik kan alleen maar hopen dat ik het er net zo naar mijn zin zal hebben als in hartje Rotterdam.
6 opmerkingen:
(vertederd):
Sukses Meisje!
Ik hoop en duim met je mee, veel plezier daar Adriana!!!
Wat een toestanden allemaal, vrouwe Adriana. Wegens omstandigheden kwam ik hier erg lang niet meer langs en nu ik even voorbij kom geslenterd val ik van het ene nieuws in het andere. U heeft een nieuwe bril, straks een nieuw huis en klaarblijkelijk ook en andere baan. Het lijkt zowaar een goed-nieuws-show.
En toch lijkt u overgeleverd aan enige nostalgie als u uw gedachten langs uw oude baan laat glijden. In ontwapende bewoordingen doet u kond van hetgeen u allemaal zult missen.
Ik moest hierbij aan mezelf denken. Hoe ik nu reeds meer dan 25 jaar op dezelfde werkplek mijn boterhammetje verdien. Hoe ik die plek af en toe zo beu ben als koude pap. Hoe ik jaloers kan zijn op (vooral jongere) mensen die af en toe het lef hebben om van baan te veranderen. Soms wou ik dat ik dat lef een paar malen had kunnen opbrengen want na al die jaren voel ik mij als een deel van het meubilair op het werk. Stilstand betekent achteruitgang.
Ik ben ervan overtuigd dat uw nieuwe job tevens een nieuwe impuls aan uw leven zal geven. Geniet van uw vakantie en laat de twijfel voor oude mannen als ik.
Genegen.
Was het niet noodgedwongen dat u weg moest bij het Zilveren Kruis? Staat me zoiets van bij dat u nogal aan de boze kant was, een tijdje geleden.
Maar goed. Laat mij u geluk wensen. Ik neem aan dat u geen zin heeft om te vertellen waar u gaat werken en wat voor een werk u gaat doen. Zelf heb ik ook altijd het idee dat het ongeluk brengt ergens over te praten wat nog moet komen. Net zoals de joden geen cadeautjes willen voor kinderen die nog geboren moeten worden.
Moeten was een groot woord, heer Molovich. Ik had het er nog luttele jaren uit kunnen zingen, maar het vertrek van Zilveren Kruis uit Rotterdam is onvermijdelijk. Daar wilde ik niet op wachten.
Ik ga bij de nieuwe werkgevert om en nabij hetzelfde werk doen als dat ik nu doe: gelukkig meer verstand van verzekeringen hebben. Edoch binnen een kleiner en daardoor minder log apparaat, met kortere communicatiekanalen en waar kinderschoenen nog hoogtij vieren.
Maar eerst morgen mijn laatste werkdag, en dan: vakantie! :-)
Succes en een prettige vakantie, vrouwe Adriana! Ook voor bewegende.
Een reactie posten