Van de werkvloer - een vliegende start

Dit is mijn derde week bij de nieuwe werkgever. Gelukkig was deze zo coulant om mij m'n vrije donderdag te laten behouden. Ik hou van vrij zijn op donderdag. Drie dagen werken, een dagje vrij, weer een dagje werken en dan is het alweer weekend!

Zo'n eerste tijd in een nieuwe baan is altijd hectisch. Heel veel mensen stellen zich aan je voor (gelukkig heb ik een groot geheugen voor namen), je leert over de do's en dont's, je vindt je weg in het gebouw en natuurlijk komen er allerlei nieuwe dan wel afwijkende werkwijzen op je af.
Ik heb het voordeel dat ik, wat de basics betreft, niets onbekends hoor en zie. De zorgverzekeringswet is overal de zorgverzekeringswet! Na een korte inwerkperiode mag ik dan ook sinds afgelopen dinsdag zelfstandig aan de slag. De werkzaamheden worden langzaam uitgebreid, en alleen als er iets 'nieuws' bij komt zit er voor een paar uurtjes een oude rot naast me.

En oude rotten zitten er, hoor! Sommigen op de afdeling werken er al meer dan twintig jaar. De afdeling is het laatste jaar flink uitgebreid, dus ook vers bloed is volop aanwezig.
Mijn nieuwe collega's zijn van alle leeftijden, variërend van begin twintig tot een eind in de vijftig. Ook hier is het overgrote deel van de vrouwelijke soort, maar met zeven exemplaren zijn de mannen een stuk beter vertegenwoordigd dan bij Zilveren Kruis!
Een paar van de meubelstukken kijkt de kat uit de boom: 'Huh, alweer een nieuwe. Zal me benieuwen hoe lang ze blijft.' Ik kan het hen niet kwalijk nemen, van de nieuwelingen die aangenomen worden verdwijnt een aanzienlijk deel weer binnen korte tijd. Meestal omdat ze toch niet helemaal aan de eisen van de baan voldoen.

Voor de rest voelt het als een warm bad. Ook oud-Zilveren Kruis collega's B. en M. hebben hun draai al gevonden. Tot nu toe dus positieve geluiden! Ik denk wel dat ik het er een poosje uit ga houden.