Van de oude werkvloer - mijn arme, arme ex-collega's
Eergisteren hebben mijn vorige collega's de definitieve bestemming van hun afdeling te horen gekregen. Was Amsterdam voor sommigen desnoods wel een optie, het doek is nu gevallen: de klantenservice verhuist naar Zwolle. En wel per 1 april volgend jaar.
Nadat de collega's deze blijde boodschap te horen gekregen hadden, werd hen meegedeeld dat ze een half maandsalaris extra krijgen zodat ze gemotiveerd blijven om het drukke eindejaarswerk het hoofd te bieden. Wat attent! En dat het er nog af kan, met een verlies van 15 miljoen euro per maand!
Natuurlijk zit er ook dit kinkje in de kabel. De zoveelste ronde banenschrap. Gelukkig zal een groot aantal mensen niet mee gaan naar de vanuit de Randstad godsonmogelijke locatie, dat scheelt weer wat gedwongen ontslagen.
Nomaden, ik zal u vertellen: ik word hier een beetje misselijk van. En heel verdrietig. Alle vage verhalen en zoethoudertjes die de afgelopen maanden voorgehouden zijn, allemaal zwaar gelul. Je maakt mij niet wijs dat dit verhaal zomaar binnen een paar weken uit de lucht is komen vallen. Zo ga je niet met je personeel om!
Wel ben ik blij dat ik dit zinkende schip op tijd verlaten heb. Ik hoef me er voor mezelf niet druk om te maken. Maar wat een ellende, voor alle mensen van de Rotterdamse vestiging. Uiteindelijk draait alles om geld, dat blijkt maar weer.
3 opmerkingen:
"Uiteindelijk draait alles om geld, dat blijkt maar weer."
Had u het anders verwacht, vrouwe Adriana?
Maar lullig is dit wel.
Ben blij dat u onder den pannen bent.
Op een ludieke datum, dat zijn nog eens 'grappen'. Blij dat jij idd al vetrokken bent. En helaas, de wereld draait ook voornamelijk om geld tegenwoordig.
Eigenlijk wel, Eduwardrobe. Maar ik ben soms een beetje naief, hoor.
Kiers: was het maar waar! Gisteren ben ik met een groep ex-collega's uit eten geweest. Hoewel licht aangeslagen, waren de meesten niet erg verbaasd over de gang van zaken. Hoe murw kan een mens worden.
Een reactie posten