bewegende's Groene Vingers

Adriana kijkt mij meewarig aan, als ik weer een kweekproject in huis begin. Een plantenkweekproject heb ik het dan over. Zuchtend moet ze aanzien hoe er weer aarde op het aanrecht ligt, en elke avond trouw de plantjes bewaterd moeten worden.
Natuurlijk verwacht de plantenvader die ik ben dat elke centimer groen bejubeld moet worden. Dus met een trotse blik in de ogen houd ik Adriana op de hoogte van de vorderingen.

Helaas hebben mijn kweeksels hun eigen willetje. De vensterbank staat vol met plantenbakjes die stuk voor stuk vreemdere vegetatie voortbrengen dan Moedertje Natuur dromen kon. Zo kruipen er over de salontafel klavertjes-vier die eigenlijk recht omhoog hadden moeten schieten. Erg onhandig gezien we nu onze glazen en bekers voorzichtig tussen de stengels moeten neerzetten.
De basilicum die ik zaaide groeide niet alleen horizontaal uit, maar ook in de breedte, om ons - nu, ja, vooral ondergetekende - te verblijden met witte bloemen. Ik hoef niet te vertellen dat er maar weinig basilicumblaadjes geschikt waren voor de tomatenpizza's.



Mijn laatste project was de radijzenkweek. Ik had Adriana al voorgehouden dat we nooit meer die 69 eurocent voor een bosje radijzen hoefden neer te leggen. We zouden een autarkisch bestaan kunnen leiden, geheel onafhankelijk van de dictatuur van de Albert Heijn. Na een wat twijfelachtige start, en een groeiperiode van negen maanden (waarvan de eerste zeven zonder noemenswaardige groenaanwas verliep), is er toch resultaat.

Adriana noemt ze gemuteerd, ik noem ze liefkozend: wat groot. Ik geef toe, ze lijken niet op de mediagenieke rode bolletjes uit de supermarkt, maar ze zitten wel boordevol liefde. Zoveel liefde dat ze wat langwerpig en dik geworden zijn.

Zonet heb ik dus op het balkon met veel smaak de eerste radijzen van dit seizoen gegeten. Ik kan u zeggen dat de vorm weinig afdeed aan de heerlijke smaak. Inmiddels staat er ook weer een bakje met maagdelijke aarde op de vensterbank. Wanneer zal ik dat Adriana gaan vertellen?