Oeps, ik dacht...

Nomaden, overkomt u dat ook wel eens: U neemt de telefoon op in de overtuiging dat het iemand anders is? En u maakt u in alle ad-remheid geheel belachelijk met een begroeting die eigenlijk dus voor iemand anders bestemd is? Het liefst zo'n begroeting die niet direct als 'normaal sociaal wenselijk' gezien wordt?

Dit soort momenten zijn mij al te bekend. Zo nam ik ooit mijn mobiel op, denkende Adriana aan de lijn te treffen. Waarop ik in al mijn enthousiasme 'hallo schatje' tegen mijn direct leidinggevende riep. Verbale stomheid aan de andere kant van de lijn volgde, dat mag duidelijk zijn.

En ook zonet verwachtte ik Adriana aan de rinkelende telefoon te mogen begroeten. Nummeridentificatie is een zegening, maar niet echt probleemoplossend als zowel mijn geliefde als een niet nader te noemen bladenuitgeverij de nummerweergave geblokkeerd hebben. Laten we de bladenuitgeverij voor het gemak van het verhaal (ik denk immers ook aan uw leesplezier, nomaden) Sanoma noemen.

Was 'hallo schatje' met lang uitgerekte klinkers nog een enigzins neutrale begroeting, 'ha mijn xxxxxxxxx' is dat doorgaans minder. U snapt dat ik niet mijn tong breek over het herhaaldelijk uitspreken van iksiksiksiks, maar dat daar eigenlijk iets staat dat je niet zonder blikken of blozen bij de Albert Heijn hardop kan zeggen zonder vreemde blikken teruggeworpen te krijgen van omstanders of de blozende caissière.

Mevrouw Sanoma was klaarblijkelijk al veel gewend. 'Ben u de partnert van Adria-naat?' (Let op mijn fonetische weergave van het onverschrokken antwoord van de waarschijnlijk zeer Rotterdamse telefoondame.)

Mijn uitleg dat ik eigenlijk mijn geliefde had verwacht aan de telefoon, maakte het gesprek wat minder beschamend. 'Jaat, zo neem me mant ook op, ik kent da.' verzachtte zij de wonden in evenzo plat Rotterdams.

Ik ben maar wat blij dat de kans vrij gering is dat ik deze mevrouw Sanoma ooit ga tegenkomen in levende lijve...